Het menselijke lichaam

Verscheidene van onze heilige geschriften spreken over hoe geweldig het is om als mens geboren te mogen te zijn op deze Aarde. Als we kijken naar alle andere levende wezens, dan zien we dat de mens een geweldig intellect heeft waaraan dieren niet kunnen tippen. Er is geen enkel wezen dat de wereld zo heeft kunnen veroveren als de mens. Zelfs de Devta’s zijn jaloers op ons, want wanneer wij iets verkeerds hebben gedaan dan moeten we even lijden en zijn we ervan af, terwijl zij gewoon keihard worden afgestraft. Ook hebben wij een vrije wil, zodat we zelf onze keuzes kunnen maken.

Dit menselijke leven hebben we gehad om karma uit te voeren en het lichaam is daarvoor hèt instrument. Toch zien we tegenwoordig dat mensen niet goed zorgen voor hun lichaam. Hoeveel mensen hebben geen last van hart- en vaatziekten? Zelfs kinderen hebben tegenwoordig last van zwaarlijvigheid. Mensen zorgen niet goed voor hun lichaam, waardoor ze het instrument kapotmaken en dus geen karma meer kunnen doen.

Samen met dit menselijke lichaam heeft Bhagvaan ons ook een verstand gegeven en dit is niet voor de sier al wordt het door sommigen misschien wel zo gebruikt. Wat voor karma je moet doen, daarvoor moet je nadenken met dat verstand. Het is dit verstand dat ons onderscheidt van dieren, tenminste dat zou moeten, omdat wij met behulp van dit verstand ons niet te hoeven verlagen tot instinctief gedrag, maar in de praktijk komt het voor dat we dit verstand op nul zetten en maar doen waartoe onze instincten ons drijven.

De gevolgen zijn verslavingen, ziektes en allerlei andere destructieve ongemakkelijkheden. Gebruik dus bij alles wat je doet dat verstand wat je hebt gekregen, zelfs bij simpele dingen zoals eten. Is datgene wat je weet wel goed voor je? Eet je eigenlijk wel omdat je honger hebt of omdat je verslaafd bent of om je verdriet weg te werken of om nog een andere reden?

Wees zuinig op je lichaam, je hebt er maar één en daar moet je lang mee doen. In een volgende leven krijg je een ander lichaam, dat klopt. Maar wie zijn lichaam slecht behandelt, en dus eigenlijk niet waardeert en respecteert, zal hij in zijn volgende leven weer een menselijk lichaam krijgen of eerder dat van een dier dat dat gedrag vertoont dat hij vertoonde in zijn leven als mens?

Dieren kunnen geen karma uitvoeren waarmee zij de verbinding met Bhagvaan kunnen herstellen. Mensen kunnen dit gelukkig wel. Nog een reden te meer dus om zuinig te zijn op dit lichaam, want mocht het in dit leven niet lukken dan hebben we in een volgend leven weer de kans om dit te doen met een menselijk.

We moeten dit lichaam dus niet als iets vanzelfsprekends beschouwen, want het is een van de grootste giften die we kunnen krijgen van Bhagvaan. Denk er eens over na hoe het zou zijn zonder ledematen of zelfs zonder lichaam? Zorg er dus goed voor, want zonder goede gezondheid zal ook niemand gelukkig kunnen zijn.

De zoektocht van de mens

Wie dit kan lezen, heeft een prachtig geschenk gehad van Bhagvaan: het menselijke lichaam. Govasmi Tulsidasji schrijft in de Utter Kand van de Ramcharitmanas: Bade bhaag maanush tanu paavaa. Dit komt erop neer dat het een geweldig lot is wanneer iemand het menselijke lichaam heeft verkregen.

Maar waarom heeft Bhagvaan ons eigenlijk dit lichaam gegeven? Wat moeten we ermee doen? Waarom zijn we eigenlijk op Aarde gekomen? Al deze vragen leiden naar het doel van ons bestaan op Aarde en uiteraard heeft elk mens voor zichzelf een eigen doel gesteld, bijvoorbeeld het halen van een diploma, geld verdienen, huisje-boompje-beestje etc. Hoe verschillend deze doelen ook zijn van elkaar, alle mensen ervaren toch een bepaalde leegte in zich en proberen deze dan ook op te vullen.

Dit doen we naar door naar iets te zoeken wat buiten is. Sommigen zoeken opvulling in de mensen om hen heen, anderen kopen de nieuwste gadgets en helaas zijn er ook mensen die dit zoeken in sigaretten, drugs en drank met alle gevolgen van dien. Buiten vinden we ook wel iets om het gat te dichten, maar eens komt het gaat weer terug en dan kunnen we van voor af aan beginnen. De oorzaak hiervan is dat wij deze leegte proberen te vullen met tijdelijke zaken en die allemaal van vergankelijke aard. Het is dus beter om deze leegte te vullen met iets wat onvergankelijk is, want dan zal de leegte niet meer bestaan en nooit zal er meer eentje ontstaan.

In het gehele universum is er slechts één Onvergankelijke en dat is Bhagvaan. De conclusie lijkt dan heel logisch: vul die leegte met Bhagvaan. En hiermee komen we op de terug op de vraag wat we hier doen. Het antwoord is heel simpel: we zijn hier om Bhagvaan te leren kennen. Dit is het gemeenschappelijke doel van alle mensen en het leuke hiervan is dat we Hem niet buiten hoeven te zoeken. We hoeven niet van hot naar her te rennen op zoek naar Bhagvaan, we hoeven geen geld te investeren om Hem te kunnen vinden. Het enige wat wij moeten doen is de tijd nemen en rustig aan doen. Hij is al bij ons, in ons lichaam. Als Hij er niet zou zijn, zouden we de kracht niet hebben om te leven en dood neervallen. Hij zit in ons, we moeten er alleen bewust van worden. Omdat Hij in ons zit, is het belangrijk om jezelf te leren kennen, want zo leer je Hem ook kennen. Daarom is het belangrijk dagelijks de tijd te nemen om te bidden.

Ooit kenden wij Bhagvaan, want wij waren bij Hem. Toen wij hier op Aarde zijn gekomen, zijn wij onder aardse invloeden gekomen en daardoor zijn we Hem vergeten. Toch is er wel één ding dat wij ons herinneren en dat is datgene wat we hadden toen we bij Hem waren, namelijk sukh (het onvergankelijke geluk). Dit is waar mensen in werkelijkheid naar op zoek zijn om die leegte, die wij ervaren, op te vullen en er is maar één enkele plaats waar we dat kunnen krijgen.

Het geluk van Sanatani’s

Wie Sanatan Dharm volgt, is vaak blij dat hij dat doet, dat hij die mogelijkheid heeft gekregen en dat hij in een familie van Sanatans is geboren en opgegroeid. Dit zijn elementen die duidelijk naar voren komen, maar soms wordt met enige vorm van jaloezie gekeken naar mensen die door mensen gemaakte religies aanhangen. Samengevat zitten die een stuk simpeler in elkaar.

Toch is er voor Sanatani’s geen enkele reden om jaloers te zijn op een ander, al die anderen horen juist jaloers te zijn op ons! In elke religie draait het om eenwording met God, maar het geluk dat wij Sanatani’s hebben is dat God bij ons op Aarde is.

God heeft dit gehele universum geschapen uit niets anders dan Zichzelf waardoor Hij natuurlijk ook dit alles doordringt. Hij zit in elk mens als de Ziel en natuurlijk maakt Hij ook deel uit van ons materiële lichaam. Dus wij Sanatani’s hebben het genoegen om elk moment van ons leven met en bij Bhagvaan door te brengen.

Dit klinkt misschien een beetje abstract, maar we kennen ook hele concrete voorbeelden van Bhagvaan die bij ons is. Wij worden namelijk geboren in het huis van onze eerste twee Guru’s, namelijk onze moeder en vader. Later krijgen we er nog een andere Guru erbij, onze Acharya. Onze geschriften zijn heel duidelijk over de positie van de Guru:

Guru Govind Dono Khade Ki Ko Lagi Paaun
Balihari Us Guru Ki Jo Govind Diye Dekhaaun
(De Guru staat hoger dan God omdat Hij
als taak heeft jou naar God te brengen)

Wij Sanatani’s zijn dus heel erg bevoorrecht omdat wij in ons leven, niet één maar zelfs drie Goden naast ons mogen hebben. En een Guru heeft zelfs de mogelijkheid om jou te redden van de toorn van God. Waar vind je dat nog meer? Nog steeds afgunstig?

Dat de regels niet gevolgd worden, speelt zeker een rol bij dit probleem. Mensen zitten vast in het aardse en zakken hier steeds dieper in. De dingen waar het dus echt om draait in het leven die worden niet gezien. Veel wordt niet ervaren en natuurlijk ga je dan niet voelen hoe geweldig Sanatan Dharm is. Je weet het dan misschien wel en dus kan je erover praten, maar je praat er niet over vanuit je hart. Je zegt wat je weet en wat je weet dat je moet zeggen, maar je kan er niet 100% achter staan. Het is gewoon nep, een versje dat je uit je hoofd kent, een mp3-tje dat je opnieuw afspeelt.

Aan een vader en moeder ontkomen we niet, maar tegenwoordig worden ze ook niet als Guru of God gezien en dat terwijl die mensen die hun eigen ouders niet eens kunnen vereren nooit in staat zullen zijn Bhagvaan te kunnen vereren. Alleen zit men dit vaak niet in, als je hen niet kan vereren die jou het leven hebben geschonken, jou hebben grootgebracht en die jou dagelijks de mogelijkheid bieden om hen te vereren, dan hoe ga je in staat zijn dat te doen voor Bhagvaan met wie je in principe een veel minder hechte band hebt?

Bovendien is het zo dat in deze tijd de traditie van Guru’s en leerlingen uit de gratie raakt. Maar denk even na: als Indra Dev 25 jaar lang een Guru heeft gehad, als Shri Shiv Bhagvaan buigt voor een Guru, waarom zouden wij mensen dan geen Guru nodig hebben?

Uiteindelijk is en blijft dit ieders eigen keus, maar het moet nu toch wel duidelijk zijn dat niets geweldigers is dan Sanatan Dharm en dat niets hoger staat dan het volgen van een Guru.

Het doel heiligt de middelen niet!

Ik heb geen verlangen voor enige overwinning, o Krishna, noch voor enig koninkrijk of genot daardoor verkregen. Wat hebben we aan een koninkrijk Govinda? Wat hebben we aan plezier of zelfs aan het leven zelf? (BH. 1: 32)

Dit vers wordt door Arjun gesproken tot Krishna Bhagvaan, wanneer Bhagvaan de zoete vrucht van kennis uit de Gita aan Arjun schenkt. Arjun vertelt hier dat hij rijkdom niet “daardoor” hoeft te verkrijgen. Aangezien wij Arjun zijn en Bhagvaan dus tot ons spreekt geldt dit ook voor ons. Maar wat dat “daardoor” precies is, wordt verhelderd in het voorafgaande vers.

Ik zie onheilspellende voortekens, o Keshava, en ik voorzie ongeluk als een resultaat van het doden van mijn eigen bloedverwanten in de strijd. (BH. 1: 31)

Wanneer deze twee verzen worden samengenomen, vertelt Arjun duidelijk dat rijkdom niet verkregen mag worden door familie te doden. Je moet een gewetenloze adharmi zijn wil je van rijkdom, besmeurd met het bloed van je familieleden, kunnen genieten.

Rijkdom, en dat geldt ook voor tal van andere zaken, moet op de juiste manier verkregen worden. Iemand doden en zijn bezittingen innemen staat gelijk aan diefstal en laat asteya (niet zomaar aan andermans bezittingen komen) nu eens een van de tien kenmerken zijn van iemand die Sanatan Dharm volgt.

Er wordt niet gezegd dat men geen rijkdom mag hebben, integendeel het mag wel. In deze maatschappij is geld zelfs noodzakelijk tot op zekere hoogte, want alleen de zon komt voor niets op. Alleen gaat het erom hoe men aan het geld komt.

In de Mahabharat zien we dat de Kaurava’s het land van de Pandava’s op een verkeerde manier hebben ingenomen, weigeren dit recht te zetten en uiteindelijk dit land, en nog veel meer, verliezen. Dit geeft mooi weer dat datgene wat men zaait ook een dagje zal moeten oogsten. Vandaar dat in Sanatan Dharm erop wordt gehamerd om alles op de juiste manier met de juiste intentie te doen.

Het doel speelt een belangrijke rol voor mensen, maar nog belangrijker dan dat horen de middelen te zijn. Op welke manier willen wij het doel bereiken? Arjun hoeft niets als hij daarvoor zijn familie moet doden en is dus duidelijk niet materialistisch ingesteld. Precies zoals Bhagvaan ons leert in de Gita.

Helaas zien we tegenwoordig het tegenovergestelde. Het aardse speelt een steeds belangrijker wordende rol. Families vallen uiteen omdat ze ruziën over land of geld net als ten tijde van de Mahabharat oorlog. Ook nu nog worden dus verschillende Mahabharats gevochten, alleen nu niet binnen één familie in de gemeenschap maar meerdere.

De Mahabharat alleen al biedt genoeg voorbeelden waarom het zo belangrijk is dingen op de juiste manier te doen en zaken op de juiste manier te verkrijgen. Voor alles wat tegen de Dharm indruist, zal een prijs moeten worden betaald. En vaak beslaat deze prijs meer dan alleen het doel.

Kan mij wat schelen!

Jongeren onder de 16 mogen in Nederland geen sigaretten kopen. Gelukkig voor hen zijn ze inventief genoeg om hier iets op te verzinnen: liegen en zeggen dat ze voor de ouders bestemd zijn of iemand van boven de 16, al is het een wildvreemde, geld geven en vragen of hij het wil doen.

Er zijn veel mensen die zo’n kleintje aan een of andere ziekte willen helpen en kopen dan met alle plezier een pakje sigaretten. Zelfs Hindustanen doen hier vrolijk aan mee, want het kan hun niets schelen wat er met zo iemand gebeurd. Wat kunnen zij er per slot van rekening aan doen dat iemand rookt? Laat hem maar lekker doodvallen.

Erbij stilstaan dat er een zonde is begaan gebeurt niet, want het is niet in hun nadeel. Zij kijken alleen maar naar zichzelf en wat goed is voor hen en eventueel ook voor hun omgeving. Wanneer ze hiermee geconfronteerd worden wijzen ze gelijk een vinger naar anderen. Anderen zullen namelijk ergere dingen hebben gedaan, dit is maar een klein dingetje.

Maar naar een ander kijken die verkeerd is heeft geen zin, we zijn zelf verantwoordelijk voor de handelingen die we wel of juist niet uitvoeren. Als je naar een ander kijkt en hem nadoet, dan zal je hem zeker volgen. Jij zal gaan waar hij zal gaan en dat kan best wel eens de hel zijn. Als je continu naar de verkeerde kijkt, houdt je jezelf ook achter. Je bent misschien iets beter maar je gaat niet dat hogere niveau proberen te bereiken want jij bent beter dan een ander en dat is voor jou goed genoeg. Het probleem is alleen dat niet wij mensen bepalen wat goed genoeg is en wat niet.

Het gaat er niet om of een ander goed of fout is, het gaat erom dat jijzelf goed bent. En je moet niet alleen vandaag goed zijn, maar ook morgen en overmorgen en de dag daarna etc. Want we weten hoe geweldig Ravan was en hoe hij uiteindelijk is geworden.

Daarnaast leert Krishna Bhagvaan ons aan het einde van de Mahabharat oorlog dat we voorzichtig moeten zijn met het begaan van zondes. Want of iets nou een grote of kleine zonde is, het is nog steeds een zonde. En denk er eens aan hoeveel extra leugens je op moet hangen, om die ene leugen de waarheid te laten lijken. Dit is het probleem van zonden, ze stapelen zich op en het wordt allemaal van kwaad tot erger.

Wij Hindu’s zijn naar de Aarde gestuurd zodat wij een zegen kunnen zijn voor de Aarde. Een zegen voor de Aarde kunnen we alleen maar zijn als we ons het lot van de Aarde en van alle wezens op deze planeet aantrekken. Dat houdt in dat er in het voordeel van een ander gehandeld moet worden en dat kan zeker zorgen dat we zelf geen zonden begaan.

Voor wie kies je: jezelf of je kind?

Stel je voor: een doodgewoon gezin bestaande uit een moeder, vader en kinderen. Nu wordt de situatie complexer: de vader blijkt hiv te hebben en na tests blijken de moeder en kinderen niet besmet.

Een horrorscenario uiteraard, want hoe ga je hiermee om? Omwille van de kinderen besluiten vader en moeder bij elkaar te blijven op voorwaarde dat er geen gemeenschap meer plaatsvindt. Een hele nobele beslissing, want duidelijk is hier dat het belang van de kinderen voorop staat.

Later vindt er een routinecontrole plaats en dan blijkt dat de moeder toch ook aan hiv lijdt en dus hiermee mogelijk aan aids zal komen te lijden. Wanneer de moeder de vader ermee confronteert, blijkt dat de vader de moeder tweemaal heeft geprikt met een naald waar zijn eigen bloed aan zat.

Bovenstaande is schrikwekkend, maar helaas is dit de realiteit. In Nieuw Zeeland heeft bovenstaande letterlijk plaatsgevonden en dit is typisch een voorbeeld van iemand die alleen voor zichzelf leeft en alleen om zichzelf geeft. Als vader zijnde wil je het beste voor je kinderen, je wil een goede vader zijn en lang leven zodat je er kan zijn voor je kinderen wanneer ze je nodig hebben. Dan blijk je aan hiv te lijden, hoeft ook niet per se jouw fout te zijn, en bestaat de kans dat je zal komen te overlijden aan aids. Wanneer weet niemand, maar er bestaat een reële kans dat je er binnen de kortste keren niet meer bent.

Gelukkig hebben kinderen twee ouders en lijdt de moeder niet aan hiv. Wat er ook gebeurt, zij zal tenminste in staat zijn om voor jouw kinderen te zorgen en als vader zijnde moet je dat koesteren. Als jij er niet meer bent, hebben je kinderen toch nog iemand om terug te vallen. Maar omdat jij wil ontneem je je kinderen zelfs deze kans, want jij wil dat je vrouw hetzelfde als jou is en nooit bij jou weg zal gaan.

Deze vader gunt zijn kinderen geen kans op een leven met hun moeder, anders zou hij zijn vrouw niet volgespoten hebben met zijn bloed. De enige persoon aan wie hij dacht is hijzelf. Zijn mensen tegenwoordig zo zielig dat ze niet eens meer het beste voor hebben met hun bloedeigen kinderen?

Is deze man zo diep gezonken dat hij eigenlijk geen man meer is, maar gewoon een kuddedier? Is hij zodanig aangetast dat hij afhankelijk is van een ander? Is zijn vrouw een of andere drug voor hem dat hij haar voor altijd bij zich moet hebben? Zo handelen volgens instincten en daarna niet verder denken is niets anders dan dierlijk gedrag, die leven ook voor genot en gemak en als zij soortgenoten daarbij pijn doen, dan pech.

Het probleem is nog groter eigenlijk, want vader gaat nu het gevang in en wat als moederlief nu overlijdt? Dan moeten de kinderen waarschijnlijk naar een pleeggezin, en alhoewel er best goede pleeggezinnen zullen zijn, is de situatie daar ook niet altijd optimaal.

Dit wijst hoe diep mensen zijn gevallen. Voor ons eigen genot zijn we bereid anderen letterlijk de dood in te jagen, terwijl weer anderen de dupe zullen worden hiervan. Het kan mensen allemaal niets meer schelen. Ikke, ikke, ikke en me kind kan stikke!
Zulke zwakkelingen dragen alleen maar bij aan de ondergang van de mensheid.

De waarheid is hard

Spreek iemand aan op een fout en het eerste wat die persoon doet is direct in de verdediging schieten. Dan komt er een moment dat hij jou gaat aanvallen. En het uiteindelijke resultaat is dat die persoon zich gekwetst voelt en jou voor de rest van zijn leven zal haten.

Tegenwoordig kan je niks meer zeggen tegen iemand zonder dat het vervelende gevolgen heeft. Mensen praten over opbouwen de kritiek, maar als je dat geeft dan heb jij ze gelijk iets ernstigs aangedaan. Alles wordt persoonlijk genomen en gezien als een aanval. Daarom durven mensen elkaar niet de waarheid te zeggen. Ze zijn bang voor ruzie, maar denken niet aan de gevolgen. Niet de volledige waarheid spreken staat gelijk aan liegen, dus daar zit al de eerste fout en de tweede zit hem hierin dat jij beter weet maar die ander niet eens probeert attent erop te maken. Wat is dan het gevolg? Die persoon gaat verder op de foute weg, helpt zichzelf de verdommenis in en heeft dat aan jou te danken. Misschien was jij wel de enige die het zag en het duidelijk had moeten maken. Conclusie: je gaf niet genoeg om die persoon, anders wilde je dat het goed zou gaan en had je je mond wel open gedaan.

Het lijken allemaal harde woorden en dat zijn ze ook, maar de waarheid is hard. De wereld daarbuiten is kei en keihard. Toch verbloemen mensen zoveel mogelijk, maar het probleem is dat wanneer iemand de waarheid niet kent hij niet kan veranderen, ongeacht of hij het wil of niet, maar omdat hij niet weet dat hij moet veranderen. Als je niet weet dat iets fout is en niemand vertelt je dat, dan zal je er automatisch van uitgaan dat het goed is want aan zelfreflectie doen mensen tegenwoordig ook heel weinig. We kunnen niet zomaar van alles afschuiven op de buitenwereld, zelf hebben we hierin ook een belangrijke functie maar in zulke dingen mag de omgeving niet falen.

Dus dingen moeten duidelijk gemaakt worden aan mensen en vaak wordt dat geprobeerd op een lieve en duidelijke manier. Mensen knikken, lachen met je mee en zijn het helemaal eens. Maar na een tijdje is te zien dat ze toch in oude gewoonten vervallen en dan mag je het weer herhalen. Zo kan je jarenlang doorgaan om er uiteindelijk achter te komen dat het toch niet werkt.

Daarom moet de waarheid maar gewoon gezegd worden, duidelijk en zonder eromheen te draaien want zo kun je er zeker van zijn dat de boodschap aankomt. Mocht die persoon boos worden dan weet je zeker dat hij het heeft begrepen. Je hebt hem de nodige informatie gegeven en nu is het aan hem wat hij ermee doet. Hij zal je in het begin niet kunnen uitstaan en je niet willen zien, maar als hij rustig en verstandig nadenkt over wat je hebt gezegd zal hij wel tot inkeer komen. Misschien komt dat moment wanneer het te laat is, maar dan heb jij in elk geval je best gedaan om iemand voor ergers te behoeden.

Rotklusjes als puja

Iedereen heeft in zijn leven een punt gehad waarop hij klusjes kreeg toegewezen, die hij om wat voor reden dan ook niet wilde doen. Rotklusjes waar niemand zin in heeft eigenlijk. Denk aan schoonmaken, huiswerk doen etc. Deze klusjes worden veelal dan ook uitgevoerd met tegenzin en wanneer iemand op deze wijze werkt is dat meestal ook duidelijk aan die persoon en zijn houding te zien.

Zo een uitstraling heeft een effect op de omgeving. Je haat stofzuigen, dus je doet het omdat het moet. Je rukt aan die stofzuiger, stoot hem tegen van alles aan, geeft hem een trap als hij vastzit om het hoekje en scheldt hem uit als die kabel te kort blijkt. Wanneer dat ding, want zo zie je het, er dan opeens mee ophoudt vind je het vreemd en gooi je er nog een paar scheldwoorden tegenaan. Je zit dan met een kapotte stofzuiger en een huis dat niet goed is schoongemaakt want die stofzuiger werkte niet optimaal meer en jouw negativiteit is door elke kamer in het huis verspreid.

Zo een houding maakt dus meer kapot dan je lief is, maar toch zeggen mensen altijd: “Ik doe tenminste mijn werk.” Er is ook niemand die beweert dat het werk niet wordt gedaan, maar het gaat erom hoe het werk wordt uitgevoerd. Je kan ook je werk doen met een positieve houding, pas dan zal het echt goed gaan. Zolang je deze houding niet hebt, zullen altijd hier en daar wel dingen fout gaan.

De Dharm leert ons ook hoe onze houding moet zijn in het leven. In de Gita maakt Bhagvaan ons duidelijk dat we alles voor Hem moeten doen, elke handeling moet aan Hem worden geofferd. En offeren doen we niet alleen met respect en nederigheid, maar ook met devotie. Als we met devotie offeren, dan zal Bhagvaan de simpelste dingen accepteren: een blad, bloem of zelfs water.

Het gaat eigenlijk nog een stapje verder, want het is zo dat elke handeling meditatief uitgevoerd moet worden. Dus dat betekent dat je je bewust bent van Bhagvaan terwijl je je werk doet en dan zal je het je niet meer overkomen dat je vergeet je handeling te offeren.
Wanneer we met de juiste mentaliteit ons werk doen, zijn we bezig puja te doen terwijl we tegelijkertijd ons eigen werk ook doen. Wanneer je dan je huis schoonmaakt, doe je gelijk puja voor Sthan Devta en wanneer je huiswerk doet voor Sarasvati Mata.

Eigenlijk is het heel logisch. Als je met liefde kookt, smaakt het eten een stuk beter dan wanneer dit niet zo is. Zo moeten we elke handeling met liefde en devotie uitvoeren en ook de gereedschappen die we hierbij gebruiken mogen best met liefde en respect behandeld worden.

Ingrediënten van de ingrediënten

Lekker eten. Wie houdt er niet van? Of je nu thuis bent of op straat, datgene waar je zin in hebt is te krijgen en met een volle buik en een lekker voldaan gevoel kun je weer verder waar je mee bezig was.

Je hebt honger dus je eet, je hoeft geen professor te zijn om dit te begrijpen. Maar staan wij mensen wel eens stil bij wat wij naar binnen werken? Tuurlijk wel, vooral degenen die zich aan een bepaald dieet te houden hebben. Zij zullen zeker de ingrediënten bekijken en pas als ze zeker zijn van een product dat het 100% goed is, en dus vaker het label hebben gelezen, zullen ze deze stap overslaan.
Nu is het heel belangrijk om te begrijpen dat wanneer de ingrediënten passen in het dieet dat dit niet automatisch betekent dat het product goed is. Al zit er geen vlees in, en dat wil je niet omdat je vegetariër bent, dan nog betekent dat niet dat er niets schadelijks inzit.

Dat mensen elke dag groente en fruit moeten eten, zullen de meeste ook wel begrijpen. Of iedereen dat ook elke dag doet is weer een ander verhaal. Iedereen moet zijn eigen keus maken, maar jezelf volstoppen met rotzooi is over het algemeen niet bevorderlijk voor de gezondheid. Je verwaarloost je lichaam en daarmee het belangrijkste gereedschap wat jij van Bhagvaan hebt gekregen.

Handelen moet en zal je, zo zegt Bhagvaan in de Bhagavad Gita. Maar om te kunnen handelen heb je een lichaam nodig en als jij niet goed zorgt voor dat lichaam, dan zal je de handelingen, die jij in dit leven hoort te verrichtten, niet op de juiste manier kunnen uitvoeren. Dus het is van groot belang om goed te zorgen voor je lichaam, je moet er ten slotte je Dharm mee uitvoeren.

Tot zover zal het wel duidelijk zijn, we kijken wel naar wat we naar binnen werken. Maar we houden nooit rekening met wat er in datgene zit wat we naar binnen werken. Negatieve gedachten, gevoelens en andere uitingen zullen het voedsel negatief beïnvloeden en wie dat eet is aan deze negativiteit onderhevig. Zo is het voedsel ook afhankelijk van de persoon die kookt, want iets van die persoon gaat in het voedsel. Daarom is het belangrijk altijd vrolijk te zijn tijdens het koken, dan smaakt het ook meteen een stuk lekkerder!

Het zal dus duidelijk zijn dat tijdens het koken, er positief gedacht en gehandeld moet worden. Dit moet gebeuren wanneer voedsel bereid wordt mensen, maar dus al helemaal wanneer voedsel bereid wordt voor Bhagvaan. Op het moment dat persaad geofferd wordt, dan kijkt Bhagvaan naar hoe het is gemaakt en als Hij ziet dat er tijdens het koken bijvoorbeeld geroddeld is dan zal Hij het zeker niet accepteren. Als Bhagvaan zo oplet en dit voedsel niet accepteert, wat eigenlijk betekent dat wij het ook niet moeten accepteren, dan moeten wij hier toch ook op letten?

Wij horen ons voedsel te offeren aan Bhagvaan, eerst eet Hij dan eten wij. Maar wanneer Hij het niet geschikt acht om te eten, dan moeten ook wij hier afstand van kunnen doen. Er zal iets mis mee zijn, daarom wil Hij het niet en zo beschermt Hij ons voor een foute maaltijd. We moeten dus erg goed nadenken bij wat we eten, want wat we eten moeten we offeren en wie haalt het nou in zijn hoofd om Bhagvaan rommel te geven om te eten?

Karma

Binnen Sanatan Dharm zijn wij bekend met het concept van karma. Ten onrechte wordt karma vaak gezien als de optelsom van goede en slechte daden, terwijl in werkelijkheid elke handeling die juist wel of niet wordt uitgevoerd karma is. Alles wat men denkt, zegt of doet is karma.

Karma is dus makkelijk te beïnvloeden, want elk persoon bepaalt voor zichzelf welke handelingen hij wel of niet uitvoert. Aan de basis hiervan staan de gedachten ofwel het geweten. Met behulp van het geweten is karma te sturen, want dat bepaalt hoe mensen zich gedragen en wat voor handelingen zij wel of niet zullen verrichten. Karma volgt automatisch uit het geweten van een mens: wanneer het geweten goed is, zal de karma ook automatisch goed zijn. Dat is ook de reden dat Krishna Bhagvaan in de Bhagavad Gita praat over het beheersen van gedachten. Wie op de goede manier denkt, zal goede woorden spreken en dat zal tot uiting komen in een goed karma. Men moet er wel bewust voor kiezen om het goede pad te volgen, daarin is elk mens vrij want Bhagvaan heeft ons een vrije wil gegeven. Er is echter maar één pad het goede en dat heeft Hij beschreven in de Gita.

De mate van zelfbeheersing en de mentaliteit van iemand hebben dus invloed op zijn karma. Als iemand een duur horloge ziet en dit graag wil hebben, maar hier geen geld voor heeft dan is het erg aantrekkelijk om het te stelen. Dan is het de vraag of deze persoon sterk genoeg is om zijn zwakte de baas te zijn en geen fout karma over zichzelf af te roepen.

Karma bepaalt namelijk wat er gebeurt met jouzelf en jouw ziel. Goede handelingen zullen een positief effect hebben op het huidige en voglende leven en dus wat er gebeuren zal met de ziel. Net zoals elke actie zijn eigen reactie heeft, heeft elke karma een eigen consequentie. Precies zo heeft goede karma een positieve consequentie en slechte karma een negatieve.

Alhoewel karma bepaalt wat er gebeurt met jouzelf en jouw ziel, houdt het daar niet op. Handelingen die wij uitvoeren, hebben niet alleen effect op onszelf, maar ook op anderen. Zelfs op onbekenden, want alle mensen op de wereld zijn verbonden met elkaar. Wij zijn allemaal afkomstig van die ene Parmatma. Daarom dat Bhagvaan ons ook leert te kiezen voor het goede en alle handelingen als een offer aan Hem uit te voeren, zodat wij geen terugslag krijgen van ons karma.

Wanneer de wet van karma wordt uitgelegd, gaat men vaak uit van het gezegde: “Wat men zaait, zal men oogsten.” Dat is ook hoe het werkt, want wie iets goeds zaait, zal iets goeds oogsten en wie iets slechts zaait, zal iets slechts oogsten. Elke slechte handeling die iemand uitvoert, zal hij terugkrijgen via zijn karma. Het kan in dit leven zijn, maar ook in een volgende. Boontje komt dus altijd om zijn loontje.

Niemand, in geen van de drie werelden, kan zijn karma ontlopen. De hele dag thuis zitten en niets doen is ook karma. Ook niets doen wordt gerekend tot karma. Je doet niks goeds, je betekent niks voor iemand en daarom wordt dit dan ook als slecht gezien binnen Sanatan Dharm. Alles wat een persoon doet is karma en geen enkel leven zal zich hiervan kunnen onthouden, want alleen al voor het instandhouden van ons lichaam zijn wij gedwongen handelingen uit te voeren. Karma is dus ook van toepassing bij mensen die Sanatan Dharm niet volgen en ook zij zullen de gevolgen van hun eigen karma ondergaan. Dat deze mensen dat niet in willen zien of er niks over willen weten doet niets af aan het feit dat het gewoon zo is.

Newton zag ooit een appel op de grond vallen en ontwikkelde daaruit een theorie. Hij liet vaker dingen vallen en zag steeds hetzelfde patroon: het voorwerp werd naar de aarde getrokken. Dit is de basis geweest van de theorie van de zwaartekracht. Wie slim genoeg is, zal kijken naar de handelingen en de gevolgen die daaruit voortkomen. Er zal altijd een soortgelijk patroon te herkennen zijn, op deze manier is het dan mogelijk om karma in te zien en te ervaren.

Iemands karma bepaalt hoe die persoon is geweest en wat hij terug heeft gekregen in dit leven. Het gaat nog verder want karma speelt ook een rol in wat hij zal krijgen in zijn volgende levens. Karma is de basis waarop Bhagvaan ons zal beoordeeld, op hoe wij handelen op deze wereld en op hoe wij leven met elkaar.

Wie laat wie?

Mensen zonder problemen bestaan niet op deze wereld en dat is maar goed ook, want als je geen problemen hebt dan is er iets goed mis met je. Problemen zorgen er namelijk voor dat je de mogelijkheid hebt om te groeien en je te ontwikkelen zodat je nog grotere problemen aan zal kunnen.

Problemen zorgen voor de nodige mentale, en soms ook fysieke spanningen, bij mensen en soms werkt dit zelfs door tot diep in de omgeving. Het zijn niet altijd even plezierige situaties waarin we terechtkomen en deze hebben een zeker effect op de rest van onze levens.

Zo zijn er mensen die onder druk van problemen zo ontevreden zijn dat ze stoppen met bidden en vasten en uiteindelijk het volgen van hun Dharm. Ze laten Bhagvaan, omdat zij denken dat Bhagvaan hen gelaten heeft. Wat ze niet snappen is dat Bhagvaan je in bepaalde situaties plaatst, juist zodat je kan ontwikkelen. Uiteraard zijn er ook hele vervelende situaties waar dit niet het geval is en waar wij zelf onnodige problemen hebben gecreëerd.

Toch vragen mensen zich altijd af wat ze verkeerd hebben gedaan om zo’n leven te verdienen of in zo’n situatie terecht te komen. Ze geven Bhagvaan de schuld en schuiven alles op Hem af. Zij hebben hun hele leven gebeden en nu overkomt ze dit. Dit hadden ze nooit verwacht en dat is nou juist precies het probleem!

Omdat je bidt verwacht je dat Bhagvaan je zal helpen en dit is iets wat we in vele relaties zien. In huwelijken, in vriendschappen en zelfs in zakelijke relaties kijken we altijd naar wat die ander kan doen of betekenen voor ons. Wij hebben bepaalde verwachtingen ten opzichte van de tegenpartij. We kijken naar wat wij hebben aan die ander in plaats van dat we zorgen dat die ander zeker iets heeft aan ons. Alleen als partijen zich zo gedragen is er kans op groot succes. Klappen doe je tenslotte met twee handen.

Terug naar Bhagvaan: wij bidden dus wij verwachten hulp, maar omdat we problemen hebben worden we boos en laten Hem links liggen. Bhagvaan houdt van ons en zal ons ook zeker helpen op de manier die goed is voor ons en niet op de manier dat wij graag zouden willen. Misschien zullen problemen later juist een zegen blijken, je weet het maar nooit. Maar we moeten ons niet blindstaren op die ene manier waarop wij hulp verwachten en onze ogen open houden.

Bhagvaans wegen zijn ondoorgrondelijk, maar het staat vast dat Hij ons niet in de steek laat, wij zijn het die Hem in de steek laten. Keer op keer geeft Hij ons kansen, maar wanneer de problemen teveel worden geven we Hem de schuld en stoppen we met bidden.

Dit is ook een test natuurlijk, want als je het moeilijk hebt kies je dan de makkelijke weg en schuif je de schuld op een ander of blijf je het goede doen en blijf je bidden en de Dharm volgen? Stoppen met bidden moet je nooit doen, hoe uitzichtloos de situatie ook is. Bhagvaan zal je de kracht en energie geven om je erdoorheen te slaan, maar je moet Hem niet laten want Hij staat altijd voor je klaar en blijft wachten tot je bij Hem komt. Dus uiteindelijk is het niet Hij die ons laat, maar zijn wij het die Hem laten.


Dit artikel is geschreven naar aanleiding van de discussiemiddag over odjhai (zwarte magie) met elementen uit de katha van Pt. A. Mathura waarin antwoord werd gegeven op de vraag waarom mensen problemen hebben.

E-nummers of NEE-nummers

In de voedingsmiddelenindustrie wordt tegenwoordig veelvuldig gebruikt gemaakt van additieven. Dit zijn stoffen die met een verschillend doel aan voedsel worden toegevoegd, bijvoorbeeld als kleurstof, conserveermiddel, anti-oxidant, emulgator, stabilisator of smaakversterker. Vele van deze additieven zijn natuurlijke stoffen en op het eerste gezicht hebben ze alleen maar voordelen, want ze maken voedsel aantrekkelijker of zorgen dat het langer bewaard kan blijven. Wat vaak wordt vergeten is dat niet iedere natuurlijke stof ongevaarlijk is, denk er eens over na: de sterkste giffen komen voor in de natuur. Het komt dan ook vaak voor dat mensen allergisch of intolerant reageren na het eten van voedsel dat een of meer voedingsadditieven bevat.
 
Nu kennen we de E-nummers, dit zijn additieven die door de Europese Unie zijn toegestaan voor het gebruik in voedsel. Ook staat de kwantiteit van deze e-nummers vast, waardoor de stoffen die voorkomen op de lijst van E-nummers in deze hoeveelheden hartstikke veilig zijn en als wetenschappelijk onderzoek iets anders aantoont dan wordt de lijst herzien.
 
Voor Hindu's echter is zijn deze E-nummers verre van veilig, dat de Europese Unie deze E-nummers heeft goedgekeurd wil niet zeggen dat ze automatisch geschikt zijn voor het gebruik door Hindu's. Een aantal E-nummers is afkomstig van dieren, maar omdat er met het E-nummer wordt gewerkt weten we dat niet en werken we het gewoon naar binnen. Soms is het zodanig verwerkt dat er geen onderscheid meer te maken is tussen een dierlijke of plantaardige afkomst, zoals in het geval van vetzuren dat heel goed van runderen afkomstig kan zijn.
Daarnaast maken fabrikanten het ons soms moeilijker, want van sommige E-nummers wordt langzaam bekend dat zij niet geschikt zijn voor het gebruik door Hindu's maar dan begint men opeens de naam in plaats van het E-nummer te gebruiken. Hartstikke verwarrend dus, hetzelfde foute ingrediënt onder een andere naam verkopen.
 
Runderen zijn heilig voor Hindu's, dus alle levensmiddelen waarin iets van een rund verwerkt zit kunnen Hindu's niet gebruiken. Toch komt in een heleboel snoepsoorten, taarten, gebakjes etc. gelatine voor en gelatine wordt gemaakt van runderbotten. Voor mensen die vegetariër zijn is elk E-nummer afkomstig van dieren uit den boze. Fernandes is een heel populair drankje onder de Hindustanen, maar laat in die rode nu net cochenille, cochinelle, karmijn, karmijnzuur of E120 voorkomen. Dit is een rode kleurstof die wordt gemaakt van luizen. Walgelijk gewoon als je erover nadenkt.
 
Dan heb je ook nog mensen die zeggen: "Je hebt het al zoveel jaar gegeten, wat maakt het nu nog uit?" Onbewust heb je inderdaad jarenlang die fout begaan, maar je hebt nu de kans om het recht te zetten door het goede te doen. Wanneer je weet dat je jarenlang een factuur hebt betaald die je niet hoefde te betalen, zul je er gelijk mee stoppen en zelfs proberen het geld terug te krijgen. Waarom niet met het gebruik van de foute E-nummers? Daar staan ook nog eens een zwaardere consequenties op, die ons tot ver in onze volgende levens zullen volgen.

Het kost moeite om even uit te zoeken wat veilig is en wat niet. Door verschillende namen voor hetzelfde onveilige ingrediënt maken fabrikanten het er ons niet makkelijker op. Maar sommige producten moeten we laten staan. Niet zal je je gezonder voelen, je weet ook dat je net die extra step zet om de Dharm te volgen. En laten we eerlijk zijn, je gaat toch niet willens en wetens een zonde begaan?

Professor vs. Pandit

Hindustanen houden ervan als mensen geleerd zijn en een titel hebben die we hier in de Westerse maatschappij kunnen krijgen door een opleiding te volgen of onderzoek te doen. Titels als doctorandus, ingenieur, professor etc. zorgen meteen dat deze mensen stijgen in aanzien en als nu blijkt dat ze meerdere titels hebben of lesgeven op meerdere plaatsen dan worden ze al helemaal als geweldig bestempelt.

Er wordt vaak gesproken tot deze mensen over allerlei soorten zaken, want deze mensen hebben gestudeerd en weten veel. Vaak worden zij ook autoriteit op het gebied van Dharm. Hindustanen gaan naar mensen met titels of ingewikkelde beroepsnamen die geweldig klinken om vragen te stellen over de Dharm.

Deze mensen zijn inderdaad geleerd en ze zullen veel weten, dat zal niemand ontkennen. Maar deze kennis beperkt zich tot het vakgebied waarin deze mensen zich hebben gespecialiseerd en dat is niet de Sanatan Dharm want dan zouden ze Pandit zijn of Svami of iets in die trant. Maar omdat je aan de universiteit geen Pandit kan worden, plaatsen mensen een Pandit lager dan een professor terwijl het juist de Pandit is die jou naar een hogere plaats kan brengen.

Bovendien gaan Pandits naar meerdere Mandirs en ze gaan bij meedere mensen thuis om hun werk te doen. Ze hebben wat dat betreft meer ervaring in hun werk dan de professor in het zijne, maar daar wordt niet naar gekeken.

Wat mensen niet beseffen is dat een Pandit ook is geleerd, hij heeft ook gestudeerd en belangrijker is dat zijn vakgebied de Dharm is. De Pandit is dus wel een autoriteit op het gebied van de Dharm in tegenstelling tot een professor. Daar komt ook nog eens bij dat een Pandit veel langer heeft gestudeerd dan een professor, want hij is van jongs af aan begonnen, en tot aan zijn dood aan toe zal moeten studeren.

Waarom stappen Hindu’s dan niet naar op Pandits af wanneer zij zaken willen weten over de Dharm? Wanneer iemand buikpijn heeft, dan zal hij ook niet naar een tandarts gaan. Het enige wat een tandarts kan zijn tanden uittrekken, buikpijn kan hij niet genezen en dus komt men zo alleen maar meer in de problemen. Precies dit gebeurt er wanneer we overal, behalve bij Pandits, informatie inwinnen over de Dharm. Deze mensen weten het niet zo goed als een Pandit, kunnen het niet zo goed uitleggen en zullen zorgen dat de Hindu’s van het ene in het andere probleem terechtkomen. En deze problemen zullen niet alleen hun effect hebben op Hindu’s, maar ook op hun nakomelingen want die zullen er zeker onder leiden. Dus waarom naar een professor in plaats van een Pandit?

Het dilemma van weduwen

In de maatschappij tegenwoordig gebeuren de gekste dingen. Een van de dingen die ik niet voor mogelijkhield was dat weduwen door hun schoonfamilie worden verstoten, want welke adjie zal haar kleinkinderen wegjagen? Toch heb ik begrepen dat dit behoorlijk vaak voorkomt, hartstikke dom want het is wel deze weduwe die de familie bij elkaar moet houden en na haar dood verenigd zal worden met de vrouwen uit haar schoonfamilie.

Het leven van weduwen is al zwaar, vooral als ze alleenstaande moeders zijn, en dit soort dingen maakt het daar niet makkelijker op. De kinderen moeten worden grootgebracht, ze moeten naar school worden gestuurd, gevoed, gekleed etc. Dat kost allemaal geld en deze weduwen moeten dan ook keihard werken om ervoor te zorgen dat hun kinderen niets tekort komen in de basisbehoeften.

Als weduwe ben je op zo’n manier moeder en vader en ben je de enige waarop je kinderen terug kunnen vallen wanneer ze dat nodig hebben. Je kinderen groeien op, ronden hun opleiding af en gaan werken. Natuurlijk komt dan ook de tijd om te trouwen. Jij hebt je altijd kapot gewerkt om te zorgen voor je kinderen en meent dan ook dat je het recht hebt om de kanya daan uit te voeren, maar onze geschriften raden dit ten zeerste af.

Je houdt van je kinderen, hebt altijd alles voor ze gedaan en wil dan ook de kanya daan uitvoeren. Ook al heb je misschien dat recht, het is onverstandig om dit te gebruiken want weduwen, en ook weduwnaars, hebben een bepaalde soort energie die bij huwelijken niet geuit moet worden. En dat is wat er gebeurt, wanneer de kanya daan plaatsvindt. Hierdoor wordt de kans op een echtscheiding of een ongelukkig huwelijk aanzienlijk groter. En ik weet zeker dat geen enkele ouder dat aan zijn of haar eigen kinderen toewenst.

Alleenstaanden die dan toch de kanya daan willen uitvoeren, zijn egoïstisch bezig want zij denken in hun eigen belang. Zij zijn blij, want zij hebben de kanya daan kunnen uitvoeren en dus is alles goed. Ze zien echter niet wat er is overgedragen op het echtpaar en wat de gevolgen daarvan zijn en als die jaren later tot uiting komen, leggen ze de link nog steeds niet. Het is de bedoeling te handelen in het belang van het echtpaar, zij moeten nog een heel leven samen doorbrengen en kunnen alles gebruiken wat daarbij helpt, en niet om onze eigen pijn te verzachten of onze gevoelens aan te hangen.

Het is geen makkelijke beslissing en niet leuk om te horen, maar het is de energie van een getrouwd stel dat het echtpaar nodig heeft bij de kanya daan. Dus ook mensen die niet zijn getrouwd volgens de Sanatan Dharm wordt het afgeraden de kanya daan uitvoeren in het belang van het echtpaar.

Gelukkig is het wel toegestaan om de kanya daan te laten uitvoeren door een getrouwd koppel en daar vervolgens bij te gaan staan. Dat is dan toch een geweldig compromis?

Oude wetten wegdoen, maar nieuwe accepteren

Toen onze voorouders vanuit India naar Suriname trokken, hebben zij hun Sanatan Dharm meegenomen en weten door te geven aan de toekomstige generaties. Een geweldige kunst, vooral als je bedenkt dat het niet eens toegestaan was Sanatan Dharm te praktiseren, alles moest stiekem worden gedaan. Toch zijn zij er uiteindelijk in geslaagd de volgende generatie Hindu’s op te voeden.

Al deze moeite en dit harde werken, lijkt allemaal teniet te worden gedaan omdat mensen tegenwoordig niet weten wat Sanatan Dharm zegt of omdat ze het niet willen weten en dus niet willen volgen. Dit geldt niet alleen voor jongeren, ook de oudere generatie die vanuit Suriname naar Nederland is getrokken vertoont tekenen hiervan. Als er geen overeenstemming is met hun gevoel en dus hun wensen en de geschriften, dan accepteren zij de geschriften niet en zijn het de geschriften die fout zijn en die dan maar herschreven moeten worden of wat dan ook.

“De geschriften zijn van een andere tijd, van duizenden jaren geleden.” Maar Sanatan Dharm is van duizenden jaren geleden, van nu en ook van duizenden jaren in de toekomst en dus hebben de geschriften inderdaad betrekking op duizenden jaren geleden, maar ook op nu en ook in de toekomst zullen zij betrekking blijven hebben.

Het probleem zit hem erin dat mensen de geschriften niet accepteren, wat eigenlijk heel raar is. Deze fundamenten zitten al duizenden jaren in ons volk, we hebben het generaties lang van onze ouders meegekregen, maar ze worden zo aan de kant geschoven omdat we het er niet mee eens zijn.

Toen mensen van Suriname naar Nederland gingen, hebben ze ook aan veranderingen blootgestaan. Een van die veranderingen is een andere wet waaraan zij zich hebben te houden. De wetten van Suriname en Nederland zullen hun overeenkomsten hebben, maar hebben zeer zeker ook hun verschillen en ik weet zeker dat niet iedereen het met alles eens is van de Nederlandse wet. Toch schikken mensen zich hiernaar en dat is vreemd, want iets dat duizenden jaren oud is laten we heel makkelijk omdat we het ermee oneens zijn, maar iets dat we pas dertig jaar kennen accepteren we direct.

De reden is waarschijnlijk omdat we weten dat bij overtreding van de wet, we de gevolgen moeten accepteren en deze resulteren meestal in de vorm van een of andere straf. Maar onze heilige geschriften, die universele wetten zijn, niet accepteren brengt ook bepaalde gevolgen met zich mee en dat is niet altijd per se een straf maar is veroorzaakt omdat wij de regels niet volgen die voor onze eigen bescherming zijn opgesteld.

Het gras bij de buren is altijd groener

Sommige mensen noemen zich Sanatan, maar praten over andere religiën alsof ze een beetje jaloers zijn. Vaak wordt Sanatan Dharm vergeleken op een aantal punten en vervolgens wordt er een conclusie getrokken in het nadeel van de Dharm.

Om toch nog het gevoel te krijgen niet verkeerd bezig te zijn, vergelijken deze mensen Sanatan Dharm altijd met de Arya Samaj. Deze dayanandi’s worden ook gezien als Hindu’s en omdat De Arya Samaj ook uit gaat van de Veda’s, wat Sanatan Dharm ook doet, zal het wel goed zitten.

Dachten mensen maar eens wat dieper na: Sanatan Dharm erkent het bestaan van Devta’s, waar de Arya Samaj dit ten strengste afkeurt. Erg vreemd als je bedenkt dat de mantra’s waarmee Sanatani’s bidden voor de Devta’s geschreven staan in de Veda’s. En het zijn dan ook weer de Veda’s die de heilige geschriften zijn voor de Arya Samaj. De Veda’s die dus talloze verwijzingen naar de Devta’s bevatten, worden dus geaccepteerd door beiden, maar de Arya Samaj accepteert Devta’s niet. Een tegenstrijdigheid, dus is er ergens iets mis.

Wanneer Sanatan Dharm en Arya Samaaj met elkaar worden vergeleken is de conclusie altijd dat alles eenvoudiger is bij de Arya Samaj. Trouwen duurt minder lang en de mrityu sanskaar is zo klaar. Dit alles terwijl je juist voor je overleden vader of moeder alles op alles zou moeten zetten om dit werk tot een goed einde te brengen. Immers, we hebben dit leven te danken aan onze ouders en dat terugbetalen is haast onmogelijk.

Het ergste is nog dat mensen durven te zeggen dat een en ander bij de Arya Samaj wel is toegestaan, waarom kan het dan bij de Sanatan Dharm niet? Wij mensen hebben een geweldig intellect gehad van Bhagvaan, we kunnen verder denken dan welke dieren dan ook, maar de simpelste dingen begrijpen we niet.

De Arya Samaj heet niet voor niets Arya Samaj, het is iets anders dan Sanatan Dharm. Waarom ga je dan vergelijken? Waarom vraag je je af waarom X wel kan in de Arya Samaj en niet in Sanatan Dharm? Je hoort een mohammedaan toch ook nooit zeggen: “Die Christen eet varken, ik mag ook!” Maar wij Sanatans doen dat wel en dan komt de vraag op in hoeverre we Sanatan zijn, want hoor je als Sanatan wel zo te denken?

Het gras bij de buren is altijd groener, maar schijn bedriegt. Vergeet nooit dat er en heleboel maya is op de wereld waardoor wij de waarde van Sanatan Dharm niet altijd inzien: de weg naar Bhagvaan.

Wie Sanatan Dharm en de Arya Samaj wil vergelijken moet dat vooral doen, maar vergeet niet dat je alleen maar jezelf voor de gek houdt. En als je zo doorgaat... wedden dat je kinderen wanneer ze de kans krijgen overstappen naar de Arya Samaj?

Hypocriete Hindu’s

Wanneer Hindu's met niet-Hindu's trouwen, zien we altijd dat de Hindu zijn Dharm laat en maar datgene begint te volgen wat die ander volgt. Soms is het voor diegene die Sanatan Dharm laat een soort van droom om toch in een maro te trouwen en de partner wil daar wel eens mee instemmen, die heeft toch al wat ie wil: een ziel de weg naar Bhagvaan ontzegd.

In zo'n geval is het de grofste manier waarop je Bhagvaan en de Dharm kan beledigen. Jij hebt God gelaten, jij hebt je Dharm gelaten, vanwaar denk je dan dat je het recht hebt om ook maar een stap te zetten in een maro? Je geeft Bhagvaan een trap, maar wil wel van datgene gebruik maken wat Hij heeft gemaakt. En dan laat jij ook nog eens iemand anders, die zijn leven lang alleen maar zonden heeft begaan in de maro plaatsnemen, terwijl die daar juist helemaal niet hoort. Uit dit egoïsme bega je alleen maar nog meer zonden.

Vele Hindustanen zullen zich ook afvragen wat voor zin het heeft om dit te doen, je gelooft er toch niet meer in. Anders was je wel Sanatan gebleven en zou je je niet bekeren naar iets wat je toch niet naar Bhagvaan zal brengen. Maar waarschijnlijk wil je dat ook niet, want dan had je wel een andere keuze gemaakt.

Wat is er zo anders in een situatie waarbij twee "Hindustanen", die toch niet echt in Bhagvaan geloven en maar doen wat ze willen, dus ook alles wat Hij verboden heeft, in een maro gaan zitten om te trouwen? Ze volgen de regels van Bhagvaan niet, maar willen wel Zijn zegen. En misschien willen ze die niet eens, maar doen ze dit omdat hun ouders het willen of omdat iedereen het doet. Heeft dit wel zin dan? Waar doe je het eigenlijk voor? Je ziet daar toch maar voor Jan Doedel en kan je tijd waarschijnlijk wel beter besteden. En denk dan eens aan de extra kosten die je je op de hals haalt. Zulke mensen doen er beter aan om niet in de maro te trouwen net als niet-Hindu's.

Hindu's hebben altijd hun vooroordelen klaar wanneer niet-Hindu's, of ze nu ooit Sanatan Dharm hebben gevolgd of niet, in een maro willen trouwen. Natuurlijk mogen en moeten Hindu’s daar een mening over hebben Maar heel zelden kijken zij verder naar een situatie waarbij twee op het oog lijkende Hindustanen in een maro trouwen en daar maar alles klakkeloos doen wat ze wordt gezegd. Het is tijd dat Hindustanen niet alleen kritisch kijken naar niet-Hindu's die een paar elementen pakken uit Sanatan Dharm, maar ook naar hun eigen volk dat misschien alles doet uit Sanatan Dharm, maar zonder enige overtuiging.

De Surinaams-Hindustaanse opvoeding in Nederland

Toen Hindustanen van Suriname naar Nederland zijn gegaan, hebben zij een heleboel met zich meegenomen: taal, cultuur en niet te vergeten hun Dharm. Eén van de dingen die ze ook hebben meegenomen is de Surinaams-Hindustaanse opvoeding.

Deze Surinaams-Hindustaanse opvoeding draaide alleen om het grootbrengen van kinderen. Wanneer er serieuze familiezaken werden besproken, moesten kinderen altijd buiten gaan spelen. Wanneer er werd gesproken over de dingen die mohammedanen Hindu’s hebben aangedaan, moesten ze buiten gaan spelen en wanneer vader en moeder zaken met elkaar moesten bespreken, moesten de kinderen weer buiten gaan spelen. Daarnaast werd tegenspraak niet geduld: bij het minste geringste kregen ze al een kwade blik toegeworpen of nog erger.

Overal werden ze buiten gehouden, behalve bij één ding: de ouder-kind relatie en dat is de reden dat de meeste van deze mensen wel goede ouders zijn. Verder missen zij een groot deel van hun ontwikkeling: ze weten bijna niets over de verschrikkingen die ons volk heeft meegemaakt en weten ook niet goed hoe ze met hun partner om moeten gaan.

Deze kinderen zijn inmiddels volwassen, wonen in Nederland en hebben kinderen die in dat land moeten opgroeien. Opgevoed worden ze met exact dezelfde Surinaams-Hindustaanse opvoeding. De vraag is of dit wel hier past.

Nederland heeft een multiculturele samenleving vol met onder andere mohammedanen. Vanwege hun opvoeding leren deze Nederlands-Hindustaanse kinderen niets over de geschiedenis van Hindu’s, met name over de 1000 jaar dat ze onderdrukt werden door mohammedanen, want de ouders hebben zelfs niets geleerd en dus weten ze niet wat ze hun kinderen kunnen leren. Deze kinderen zijn zich dus niet bewust van de gevaren in deze samenleving.

Deze kinderen, die hier in Nederland opgroeien, mogen ook niet tegen hun ouders ingaan. Dat is brutaal, al zeggen ze het netjes en zelfs al hebben ze gelijk. Ze krijgen te horen dat ze hun mond moeten houden, waardoor ze zich niet leren uiten. En dit is juist zo belangrijk in deze maatschappij. Zonder mond kom je nergens, maar dit word je niet aangeleerd.

Deze Hindustaanse kinderen zijn de dupe van een statische opvoeding. Hun ouders geven hen precies dezelfde opvoeding die zijzelf hebben gehad, maar Nederland is een ander land met andere omstandigheden dan Suriname en de opvoeding moet daaraan worden aangepast. Nog steeds moeten de Hindu normen en waarden worden doorgegeven, maar een kind moet ook zelfstandig kunnen meedraaien in de maatschappij. En dat is iets waarvoor ouders echt moeite zullen moeten doen, ze gaan moeten kijken hoe het er allemaal aan toegaat en hoe het beter kan. Zij zijn per slot van rekening degenen die ervoor moeten zorgen dat hun kinderen klaargestoomd worden voor het leven.

Dat hun ouders zo zijn opgevoed, daar kunnen die kinderen niets aan doen. Maar dat hun kinderen zo worden opgevoed, daar kunnen die ouders wel wat aan doen.