Blessing in disguise

Toen ik na zo'n beetje drie kwart jaar werken hoorde dat mijn contract niet verlengd zou worden, was ik letterlijk sprakeloos. Ik sprak er wel over met collega's, maar veel had ik er niet over te zeggen. Ze zeiden tegen me dat ik best mocht zeggen dat het 'kut' was, maar ik had daar geen behoefte aan.

Diezelfde avond It really hit me. Toen pas voelde ik het dat ik geen baan meer zou hebben en bedacht ik me dat ik wat goeds had, zou ik dat elders ook krijgen? Ik had flexibiliteit, een auto en verdiende  redelijk. Maar als dit de eerste dingen zijn waar je aan denkt, is het dan echt zo erg om je baan te verliezen?

Nee, waarschijnlijk niet en bij mij was dit zeker niet het geval. Ik had wel leuke, gezellige collega's die altijd open stonden om te helpen, maar ik vond het werk niet leuk. In de praktijk was ik meer een programmeur dan consultant, iets wat ik heb geaccepteerd maar eigenlijk helemaal niet wilde .

Dus ik accepteerde dat mijn contract niet verlengd werd en besloot vooruit te kijken. Ik had al wat vacatures bekeken nadat ik hoorde dat het voor mij was afgelopen, maar de volgende ochtend ging ik  serieus op zoek naar vacatures.

Niet heel veel later bedacht ik me dat het goed was dat mijn contract niet werd verlengd. Daardoor gingen mijn ogen open en was ik gedwongen iets te doen aan de situatie waarin ik niet happy was met mijn werk. Dus Blessing in disguise. 

En ga dan maar eens na hoe vaak dingen zijn gebeurd in het leven die uiteindelijk, wellicht pas na jaren, goed zijn uitgepakt...

Minder snel oordelen over bedelaars

Een aantal jaar terug vroeg een dame bij een ziekenhuis mij om geld voor de bus. Zonder erbij na te denken gaf ik haar 2 gulden en ik vervolgde mijn weg. Later zag ik diezelfde dame bij een echtpaar precies hetzelfde doen en ze vertelde daarbij exact hetzelfde verhaal. Toen ze mij zag schrok ze en liep gelijk weg.

Ik had het idee dat deze dame mij in de maling had genomen en dat geld voor iets anders wilde gebruiken en vandaar dat ik niemand meer geld geef. Ik weet niet wat ze daarmee gaan doen. Kopen ze drugs, drank of sigaretten? Ik geef dan liever eten aan iemand en ik heb gezien dat mensen daar ook blij mee zijn.

Nu was ik een paar weken terug in een restaurant toen iemand mij geld vroeg om een ontbijtje te kopen. Ik vroeg hem nogmaals of hij er een ontbijtje van zou kopen en hij bevestigde. Ik geloofde het en gaf hem geld.

Toch draaide ik me om voor ik het restaurant verliet en zag van ver dat hij opnieuw geld vroeg aan iemand anders, die hem dat ook gaf. Ik voelde me in de maling genomen totdat ik zag dat hij wel echt een dienblad pakte en in de rij ging staan. Ik bedacht me toen dat hij misschien vandaag alvast geld vroeg voor zijn ontbijtje van morgen...

En dat brengt mij weer een aantal jaar terug naar die dame die mij geld vroeg voor een buskaartje. Mijn kijk op die situatie is veranderd. Wellicht deed zij hetzelfde als de man in het restaurant, omdat ze geen geld had voor de bus maar toch vaak naar het ziekenhuis moest.

Het blijft lastig vind ik. Ik wil graag mensen helpen, maar ik zou graag zien dat ze goede dingen doen met het geld en daarmee bedoel ik dan het echt gebruiken waarvoor ze zeggen dat ze het gebruiken. Aan de andere kant kan ik daar geen invloed op uitoefenen. Het enige dat ik kan doen is ervoor kiezen om hen geld te geven of niet en minder snel oordelen voortaan.

Alles om een reden

Lijkt het maar niet te lukken? Steeds maar weer last van tegenslagen? Voel je je als een bal in een flipperkast? Raak je verder en verder gedemotiveerd?

Wil je hiervan verlost raken? Ik ook. Sterker nog, het lukt! En niet omdat ik een wondermiddel gebruik dat ik in dit artikel ga aanprijzen.

Tegenslagen, obstakels, hobbels in de weg die hebben we allemaal in ons leven en we zien ze als dingen die ons in de weg staan. Ditzelfde had ik toen ik Informatica studeerde en mijn tweedejaarsproject niet had gehaald. Dit betekende dat ik geen stage mocht lopen en dus zou ik studievertraging oplopen. Dat zag ik als een probleem, ook al waren er niet direct financiële consequenties aan verbonden, want snel een diploma halen dat is toch wat iedereen graag ziet.

Snel en jong afstuderen was op dat moment een doel van mij en toen ik dat project niet haalde, baalde ik en vroeg me serieus af wat ik verkeerd had gedaan in mijn leven dat ik dit moest krijgen als straf. In mijn ogen was het toen een behoorlijke tegenslag.

Maar net als met elke tegenslag moet je niet bij de pakken gaan neerzitten, maar er juist iets aan doen. Dus ik ging praten met de leraar, vertelde dat ik het project niet had gehaald en dus niet mocht stage lopen en er was een oplossing: maak het project, dat je was begonnen met 5 man, af in je eentje.

"Kan ik dat wel alleen?", was de eerste vraag die in mij opkwam. Ik vond het eng, bang dat ik zou falen, maar aangezien dat mijn enige kans was om toch stage te gaan lopen, ben ik eraan gaan werken maar heb voor de zekerheid wel om hulp gevraagd. Uiteindelijk bleek dat ik geen hulp nodig had en het project zelfstandig met goed gevolg had afgerond.

Na het halen van dit project, dacht ik nog eens na waarom ik het project niet in één keer had gehaald. En al heel gauw werd het duidelijk: had ik het in één keer gehaald, dan zou ik niks geleerd hebben. In elk geval zeker niet zoveel als bij de herkansing toen ik alles in mijn eentje moest doen. De gedachte dat dit een straf was omdat ik iets verkeerd had gedaan in mijn leven is toen direct uit mijn hoofd verdwenen. Als klap op de vuurpijl had ik exact die kennis en vaardigheden nodig tijdens mijn stage een paar maanden later! Toen begreep ik het helemaal: had ik het vaak in één keer gehaald dan zou ik mijn stage niet met goed gevolg hebben doorlopen en dus nog meer studievertraging oplopen.

Het niet halen van mijn tweedejaarsproject, dat ik eerst zag als een immense wereldramp, is gebeurd om een reden die mij later heel duidelijk is geworden. Niet alles dat gebeurt is een straf, sommige dingen gebeuren om je voor te bereiden en van sommige dingen zul je nooit weten waarom ze gebeuren.

Dit is een ervaring uit mijn leven dat heeft bijgedragen aan hoe ik naar tegenslagen kijk. En voor iedereen is dat anders, maar op basis van je ervaringen kun je ze wel in een ander daglicht plaatsen. Dit soort dingen kun je niet voorkomen, maar wat je wel kunt doen is dit positief bekijken en er het beste van maken.

(14 augustus 2013)

Blog: reboot

Ik schreef laatst een artikel voor SanatanDharm.net en eigenlijk was het een beetje te persoonlijk geworden waardoor het beter als blog gebruikt zou kunnen worden. Zodoende ben ik dus weer op het idee gekomen om deze site nieuw leven in te blazen.

Mijn schrijfstijl is wel heel erg veranderd in vergelijking met een paar jaar geleden en als ik dan nu terugkijk naar de oude artikelen vind ik ze gewoon vies. Hopelijk worden de nieuwe artikelen, die vanaf nu zullen worden geplaatst, met meer plezier gelezen.