Leven voor jezelf

We zien vaak dat Nederlandse ouders voor zichzelf leven. Ze hebben kinderen, maar die moeten het grotendeels zelf zien te rooien. Hoe eerder, hoe beter, want wanneer ze 18 jaar zijn moeten ze het huis uit en de ouders hebben dan hun plicht gedaan, zo denken ze.

Het erge hiervan is dat Hindustanen deze mentaliteit steeds meer en meer beginnen over te nemen. De ouders leven voor zichzelf en dus gaan de kinderen ook voor zichzelf leven. Ouders klagen dan wel dat de kinderen niet luisteren, maar is dit wel terecht? Er is geen band tussen ouders en kinderen, er is geen sprake van een gezin, het is gewoon een aantal mensen dat samenwoont, daarmee is alles gezegd.

Zo is de situatie van het gemiddelde Hindustaanse gezin. Ouders zeggen dan wel: “Hoe meer je aan je kinderen geeft, des te minder ze naar je luisteren.” Echter moet je je kinderen niet alles geven wat ze willen, dat is verwennerij en zorgt er ook voor dat een kind verpest raakt. Je moet je kinderen geven wat ze nodig hebben, dat is alles.

Omdat die kinderen voor zichzelf zijn gaan leven, denken ze: “Wat hebben mijn ouders ooit voor mij gedaan?” En dus stoppen ze die ouders op hun oude dag gewoon in een bejaardentehuis, ook al is dat soms helemaal niet nodig.

“Wat heb jij ooit voor mij gedaan?” In het leven draait het er niet om wat een ander kan doen voor jou, maar wat jij kan doen voor een ander. Doe niets omdat je er iets voor terugverwacht, want dan gaat het om jezelf. Het leven draait ook om anderen, je moet niet jezelf op de eerste plaats zetten.

Wanneer je jezelf op de eerste plaats zet, maak je anderen kapot en het valt erg zwaar wanneer je dit eenmaal begint te beseffen. Je maakt niet alleen je familie en vrienden kapot, maar ook anderen. Wat jij doet, zegt en zelfs denkt heeft invloed op anderen, ook al ken je ze niet. Alle mensen zijn op de een of andere manier wel verbonden met elkaar en zo kan het dus gebeuren dat de gevolgen helemaal ergens anders merkbaar zijn.

Het leven draait dus zeker wel om anderen, zelfs je eigen leven hoort niet om jezelf te draaien. Als dat gebeurt, maak je het andere mensen moeilijk, je plaatst ze in lastige situaties en je maakt ze zelfs kapot. Daarnaast verpest je zo ook van alles voor jezelf. Dat je jezelf kapot wil maken is nog tot daaraan toe, maar wat geeft jou het recht om alles voor anderen te verpesten?

Wij allen vormen een deel van een groter geheel en dat is waarvoor wij moeten leven, voor het grotere belang, voor het grotere doel. Een Sanatan Dharmi is niet op Aarde om te leven voor zichzelf, hij is er om de wereld tot een betere plaats te maken. Dat is onmogelijk als je van alles voor jezelf doet of op jezelf betrekt. Er zijn ook dingen in het leven die niks met jou te maken hebben, maar gewoon op je pad afkomen.

Je eigenbelang is datgene wat je moet opofferen. Wees dus niet egoïstisch en egocentrisch op alle gebieden van het leven. Zet jezelf op de laatste plaats, maak jouw belangen ondergeschikt aan die van de grotere zaak en onthoudt dat de wereld niet om jou draait. Jij bent er om een positieve wending te geven aan het draaien van de wereld.

Wanneer je lang genoeg voor jezelf leeft, zie je wel in dat je dingen aan het kapot maken bent, zo niet dan zie je dit zeker wel in tijden dat je het moeilijk hebt, want dan komt alles naar boven.

Als je iets doet, kijk dan goed naar waarom je het doet, voor wie je doet, wat de gevolgen zijn. Ga helemaal terug naar de basis. Denk dus rustig na en houdt rekening met meerdere factoren dan alleen jezelf, dat is zelfs een factor waarmee helemaal op het laatst rekening mee moet worden gehouden als er al rekening mee moet worden gehouden. Doe dingen niet alleen omdat jij het wil, omdat jij het leuk vindt of omdat het jouw voordeel brengt. Leef dus niet voor jezelf.

Verantwoordelijkheden in en om een relatie

De laatste jaren is het zo dat relaties op steeds jongere leeftijd beginnen. Dat hoeft allemaal geen probleem te zijn mits men weet wat een relatie inhoudt. En of dat zo is, is vaak nog maar de vraag. Een relatie hoort te beginnen in het hoofd en niet in het hart zoals dat vaak wel gebeurt. Kijk naar de kwaliteiten van die persoon, zal hij/zij bijvoorbeeld wel een goede vader of moeder zijn? Werken beide partijen wel volgens dezelfde normen en waarden? Zit je wel op dezelfde golflengte? Dit zijn dingen die eerst vastgesteld moeten worden voordat twee mensen een relatie aangaan. Pas later wanneer je er zeker van bent dat dit een of zelfs dé juiste persoon is mag de relatie afdalen naar het hart en komt liefde er dus bij kijken. Op basis van liefde alleen is het niet verstandig een relatie aan te gaan.

Er moet dus een gemeenschappelijke basis zijn waarop verder gebouwd kan worden in de richting van een relatie. Het beste is dan ook om elkaar beter te leren kennen, vrienden te zijn en een goede vriendschap op te bouwen en dan pas aan een relatie te denken. Dat zal een relatie succesvol maken.

Wanneer twee mensen in een relatie verkeren, moeten zij ook de rest van de wereld niet vergeten. Ze zijn nog steeds een zoon of dochter, een broer of zus en de plichten en verantwoordelijkheden die deze rollen met zich meebrengen mogen niet verwaarloosd worden. De taken, die men had voor de relatie, bestaan ook daarna nog. Ditzelfde geldt ook voor de mensen in je leven. Deze relaties mogen niet ten koste gaan van jouw relatie met je vriend(in). Laat deze mensen niet opeens links liggen.

Het is dus belangrijk om je niet alleen te richten op de relatie en je partner en constant hiermee bezig te zijn. Het leven draait om meer dan dit alleen en de relatie mag dus niet het middelpunt van je leven zijn. Want stel dat het eens een keertje fout gaat, dan stort gelijk je hele leven in.

Natuurlijk heb je naast je verantwoordelijkheden tegenover je ouders, broers, zussen en andere familieleden een nieuwe erbij, namelijk die tegenover je vriend(in). Neem deze ook en gedraag je verantwoordelijk. Blijf wel werken aan de relatie, want deze moet sterker worden. Uiteindelijk moet de relatie natuurlijk leiden tot een huwelijk.

Het leven is misschien wel leuker geworden, maar op bepaalde punten niet makkelijker. Je hebt nieuwe verantwoordelijkheden gekregen en daarnaast moet je de oude ook niet verwaarlozen. Er moet dus als het ware een balans worden gevonden tussen de diverse verantwoordelijkheden die je hebt. Zowel met de verantwoordelijkheden in de relatie als die eromheen moet goed omgegaan kunnen worden. Doe dit ook en zorg dat je geen van allen vergeet.

Bhagvaan of het lot?

Wanneer iemand wordt geboren, of zelfs al daarvoor, staat het leven van die persoon grotendeels vast. De rode draad is al uitgestippeld, alleen de details moeten nog worden ingevuld. Dit is dus iets waarop wij mensen zelf invloed hebben.

Alle goede en slechte dingen die een persoon tegen zal komen in zijn leven staan dus al vast, maar deze kunnen dus ook veranderen. We kunnen de slechte dingen veranderen, maar we moeten niet vergeten dat we ook de goede dingen kunnen veranderen.

Dit alles is afhankelijk van de handelingen die wij uitvoeren. Wat je zaait zal je oogsten en zo is het maar net. Wie goed handelt, zal iets goeds krijgen en wie fout handelt zal iets fouts krijgen. Een ieder is zelf verantwoordelijk voor de handelingen die hij uitvoert, daarvan kan hij niemand anders de schuld geven.

Vaak als er iets slechts gebeurt in iemands leven, wordt er gelijk geroepen dat dit staat geschreven in zijn lot. Echter hoeft dit helemaal niet zo te zijn, we beïnvloeden de loop van ons leven dagelijks door middel van onze handelingen en het zou best kunnen dat wij zelf de ellende in ons leven hebben veroorzaakt door verkeerd te handelen. Niemand, behalve jijzelf, bepaalt wat je wel en niet doet.

Ook wordt er wel eens gezegd dat Bhagvaan het zo wil, maar ook dat hoeft helemaal niet waar te zijn. Niet alles gaat zoals Bhagvaan het wil, laten we maar kijken naar de huidige wereld. Zou Bhagvaan echt gewild hebben dat het Hinduvolk zo diep zou vallen?

We kunnen het lot of zelfs Bhagvaan van alles de schuld geven, dat is niets nieuws. In de Mahabharat zien we dat koning Dhritirashtra precies hetzelfde doet. Maar in feite is hij degene die alles een halt toe kan roepen, alleen hij doet het niet. Je kan van alles doen en dit afschuiven op Bhagvaan of het lot, maar dat verandert niet dat jijzelf degene bent die alles in gang heeft gezet.

Bhagvaan legt niemand handelingen op en ook dwingt Hij niemand om bepaalde handelingen uit te voeren. Hoe kan je dan iets op Hem afschuiven? Je kan je de hele dag met je benen op tafel gaan zitten en ervan uitgaan dat Bhagvaan voor alles zal zorgen, maar als er dan niets van terecht komt, omdat jij niets hebt gedaan, moet je niet de schuld ergens anders neerleggen. Je kiest er zelf bewust voor om een handeling uit te voeren en bent dus ook zelf verantwoordelijk hiervoor.

Ieder mens handelt volgens zijn aard net zoals ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. Het is wel van groot belang om goed te handelen, want daarvoor zijn wij hier. Wij moeten ons werk goed doen en over de rest hebben wij niets te zeggen. Handel dus niet om een bepaald resultaat of beloning te verkrijgen, maar handel om het handelen. Dan heb je tenminste de helft van je werk al goed gedaan.

Studeren

Hindustanen leren over het algemeen van huis uit, maar één ding: studeren, studeren en nog eens studeren. Ga naar school, doe goed je best en haal je diploma. Het is niet verkeerd om te studeren en een dimploma te halen, maar een studie moet niet iemands leven gaan beheersen. Het leven draait niet om het aantal diploma’s dat je hebt.

Vaak wordt het wel zo gepresenteerd dat hoe meer diploma’s iemand heeft, hoe beter het is. Maar dat iemand een diploma heeft betekent alleen maar dat hij naar school is geweest. Verder niets. Wat is dan de toegevoegde waarde van een papiertje aan het leven? Betekent het hebben van een diploma dat iemand een goede man, vader of zoon zal zijn?

Dat iemand een diploma heeft behaald is goed, het is knap, een prestatie en zeker niet verkeerd, maar betekent een diploma dat iemand klaar is om mee te draaien in de maatschappij? In vroeger tijden was dat zeker zo. Aan onze oude Hindu universiteiten haalde je niet alleen je diploma, je kwam eruit als beter mens en was klaargestoomd om je hele leven aan te kunnen, tegenwoordig is dat niet zo. Kijk maar naar het aantal mensen dat snel een diploma haalt, begint te participeren in de maatschappij en vervolgens mislukt omdat ze er nog niet klaar voor waren.

Hindustanen moeten goed begrijpen dat het geen noodzakelijke vereiste is in het leven om een diploma te hebben. Ook zonder diploma kunnen mensen in staat worden gesteld hun Dharm uit te voeren en gelukkig te worden. Een diploma kan hierbij helpen, maar dat hoeft niet per se.

Mensen worden gepushed om hun diploma te halen en wel het liefst zo snel mogelijk, zodat ze eerder aan een goede baan komen en een goed inkomen beginnen te verdienen. Een diploma echter biedt hiervoor geen garantie. Hoeveel geschoolde mensen zijn er wel niet werkloos?

In werkelijkheid gaat het dus om twee dingen: tijd en geld. lemand die geld verdient zou financieel gezien goed voor zichzelf en zijn familie kunnen zorgen, maar dit biedt geen garantie dat dit ook daadwerkelijk zal gebeuren. Zorgen voor mensen heeft namelijk ook andere aspecten dan slechts het financiële en deze aspecten leren we niet tijdens een studie. Echter concenteert men zich alleen op het materiële en dat zorgt voor deze gedachtegang.

Men houdt zich zo bezig met het behalen van het diploma dat de prioriteiten in het leven gaan verschuiven. Juist datgene wat belangrijk is in het leven, ons houvast geeft en wel noodzakelijk is wordt uit het oog verloren: Dharm. Dit is één van de redenen dat het Hinduvolk zo zwak is vandaag de dag. Als iemand zijn hele leven heeft geleerd om alleen te leren en daarna te werken, hoe moet hij dan in staat zijn zijn andere plichten en verantwoordelijkheden te vervullen? En het probleem doet zich dan ook voor dat nette afgestudeerde jongeren geen partner kunnen vinden gewoonweg omdat ze sufferds zijn.

Studeren moet dus niet de enige of hoogste prioriteit in het leven zijn. Er moet ook aandacht geschonken worden aan de ontwikkeling van een mens, opdat hij later goed zal kunnen meedraaien in de maatschappij. Het leven bestaat uit meer dan alleen leren en werken, geniet ook van het leven, Bhagvaan heeft niet zomaar als kind op Aarde rondgespeeld.

Het is goed om te gaan voor een diploma, maar vergeet de Dharm niet, want zonder diploma kunnen we wel overleven, maar zonder Dharm gaat dit heel moeilijk zijn. Begrijp ook goed dat een diploma en Dharm hand in hand kunnen gaan. De Dharm kan zelfs worden uitgevoerd via de weg van het diploma. Het is dus zeker niet verkeerd om te studeren, maar vergeet datgene waar het in het leven echt om draait dus niet.

Het pad van Bhagvaan

Bhagvaan is vele malen op Aarde geweest om ons te laten zien hoe wij moeten leven. Elke keer dat Hij op Aarde is afgedaald, heeft Bhagvaan ons wel iets gegeven wat ons daaraan moet herinnen. Zo heeft Bhagvaan ons bijvoorbeeld de Bhagavad Gita en de Ramayan geschonken. In deze geschriften staat het pad van Bhagvaan, dat wij horen te bewandelen, duidelijk uitgelegd.

Zodra wij beginnen af te wijken van dit pad, zal alles in verval geraken. Dat is niet alleen theorie uit de geschriften, maar ook in de praktijk kunnen we zien dat dit echt zo is. Zou anders de situatie van het Hinduvolk zo triest zijn?

Het is niet makkelijk om alle regels te volgen die Sanatan Dharm ons voorschrijft en dus dit pad te volgen, maar we moeten goed begrijpen dat deze regels er niet zomaar zijn. Ze zijn er om ons te beschermen en te helpen. Toch zijn er mensen die regels willens en wetens breken, gewoon omdat het niet in hun straatje past. Wat ze niet leuk vinden, laten ze links liggen en wat ze wel goed vinden nemen ze over. Deze mensen noemen zich Sanatan Dharmi, terwijl zij iets volgen wat ze zelf hebben gecreëerd.

Wie de regels dus niet volgt, kiest bewust voor allerlei soorten ellende in zijn leven. Het leven is al niet makkelijk, waarom zou je het jezelf nog moeilijker maken?

Het valt niet altijd mee om de regels te volgen en ja soms is het gewoon ronduit moeilijk, maar er wordt helemaal niets van je verwacht, alleen maar dat je je best doet. Voor degene die volhoudt zal het op den duur ook helemaal geen moeilijkheid meer zijn om de regels te volgen. Oefening baart kunst en de vruchten zullen ook automatisch naar je toe komen.

Het leven is vergelijkbaar met een groot examen dat moeilijke en makkelijke onderdelen kent. Het probleem van het leven is alleen dat er geen herexamen is. De moeilijke onderdelen die we fout doen, kunnen we dus niet herkansen. Die moet je in één keer goed doen. Waarom zou je dan in hemelsnaam het risico nemen het fout te doen?

Het is haast onmogelijk alles gelijk de eerste keer perfect te doen, maar met de basis die Bhagvaan ons heeft gegeven is het wel mogelijk alles zo goed mogelijk te doen of tenminste geen grove fouten te maken. Door gebruik te maken van die basis, die we Dharm noemen, kunnen we er tenminste zeker van zijn dat we aan de goede kant staan en het goede proberen te doen.

Het pad van Bhagvaan, dat wij geacht worden te volgen, moeten wij ook gewoon volgen. Hierin schuilt alles wat wij mensen nodig hebben. Bovendien heeft Bhagvaan niet voor de lol al die moeite gedaan om het ons zo vaak uit te leggen.

Er zijn in deze tijd op deze wereld veel verleidingen en deze maken het er ons niet makkelijker op, maar in deze tijd op deze wereld is het ook makkelijkst om Bhagvaan te realiseren, want het enige wat we hoeven te doen is het volgen van Zijn pad.

Doe geen dingen waar je later spijt van krijgt

Vorige week las ik in de krant dat de Amerikaanse regering de afgelopen jaren 100 miljoen dollar heeft uitgegeven om Pakistan te helpen met het beveiligen van kernwapens. Pakistanen zijn in de Verenigde Staten opgeleid en hebben daar ook materiaal gekocht.

Sinds de aanslagen op de Twin Towers heeft de VS financiële en praktische hulp geboden aan Pakistan om te voorkomen dat diens kernwapens in de handen vallen van terroristen.
Nu de macht van de Pakistaanse generaal en president Musharraf wankelt, zijn de Amerikanen ongerust over de kernwapens.

Het bovenstaande bericht bevat een belangrijke boodschap die wij mensen op kleinere schaal kunnen toepassen, namelijk in onze eigen levens. Hoe vaak hebben wij iets gedaan omdat we dachten dat het goed zou zijn? Hoe vaak hebben we iets gedaan omdat we dachten dat we er niemand kwaad mee deden? Uiteindelijk bleek dan toch dat we dingen anders hadden moeten doen, want het ging toch mis. Achteraf praten is altijd makkelijk, maar we moeten ervoor zorgen dat dat niet nodig is. In de toekomst moeten zonder gemengde gevoelens terug kunnen kijken naar het verleden, de beslissingen die toen genomen zijn en de gebeurtenissen die toen hebben plaatsgevonden.

Daarom moet elk mens voordat hij wat doet of zelfs ook maar iets zegt, eerst goed nadenken en bij zichzelf te rade gaan of dit wel het juiste is. Vraag je af of het wel goed is, waarom het goed is en voor wie het goed is, maar houd ook rekening met de andere kant. Voor wie is het allemaal niet goed? Wat kan er allemaal misgaan? Pas als op deze vragen Dharmische antwoorden gegeven kunnen worden weet je dat het goed is. Wees dus altijd kalm en rustig en laat je niet beïnvloeden door de omstandigheden waarin je verkeert. Dat zal zeker helpen om het juiste te doen.

Denk ook op de lange termijn, dat is wat mensen vaak vergeten of niet doen. Iets kan op een bepaald moment goed en leuk lijken, maar later zal blijken dat het een vloek is geweest. Het voordeel was slechts kortstondig en dus is het snel weer weggegaan, maar erger dan dat is dat het een groot nadeel is geworden.

Daarom, hoe moeilijk de situatie ook mag zijn, laat je er niet door beïnvloeden en gebruik je verstand. Kijk verder dan je neus lang is en doe geen dingen waar je later spijt van krijgt.

Het Hinduvolk staat en valt met de vrouwen

Afgelopen week stond ik op de tram te wachten. In de kou, in de regen. Opeens liep er een Hindustaans meisje voor me langs. Zij droeg een hele korte broek met daaronder lange laarzen. Ook was haar haar geblondeerd. Aan haar was duidelijk te zien dat ze van Hindustaanse komaf was, maar het enige wat ze met Hindustanen gemeen zal hebben is haar huidskleur, want in elk opzicht was ze verder niet-Hindustaans.

De eerste gedachte die in mij opkwam was hoe diep wij zijn gevallen en ik schaamde mij diep toen ik haar zag. Vrouwen hebben in Sanatan Dharm een zeer hoge positie. In tegenstelling tot in culturen is in Sanatan Dharm de vrouw niet gemaakt uit de man of voor de man. Vrouwen zijn een prachtig geschenk dat Bhagvaan aan de mensheid heeft gegeven en daarnaast vervullen ze één van de belangrijkste taken: zij zorgen dat Sanatan Dharm wordt overgedragen aan de volgende generaties.

Als we hiermee in ons achterhoofd kijken naar hoe het gemiddelde Hindustaanse meisje tegenwoordig op straat rondloopt, dan worden we gewoon kotsmisselijk. Vrouwen uit zo een geweldig volk, vrouwen die op handen gedragen horen te worden, zijn gevallen naar zo een laag niveau. Het lijkt erop alsof ze niet eens geassocieerd willen worden met het Hindustaanse volk en ze doen dan ook hun uiterste best om hun afkomst zoveel mogelijk te verbergen. Roken, drinken, de manier van praten en kleden en hun gehele gedrag bevat alleen maar niet-Hindustaanse elementen.

Een zeer wijs man heeft mij eens het volgende gezegd: “Wanneer een man doodgaat, gaat een man dood. Wanneer een vrouw doodgaat, gaat een hele generatie dood.” En dit gezegde klopt ook. Laten we naar dit meisje kijken, ze weet niet wat het inhoudt om Hindustaan te zijn. Als zij dat namelijk wel zou weten, zou zij zich niet op die manier kleden en gedragen. Zij zal niet in staat zijn om ervoor te zorgen dat haar kinderen goede Sanatan Dharmi’s worden als ze haar kinderen nog gaat proberen op te voeden tot Sanatan Dharmi. Er gaat dus een hele generatie verloren en zelfs nog meer, want deze ene generatie is de wortel van vele andere.

Het is erg triest dat deze meisjes, die zich afkeren van het Hindustaanse volk, zich op deze manier gedragen. Alle moeite die hun voorouders hebben gedaan om hun Dharm te behouden en ervoor te zorgen dat hun nakomelingen in volledige vrijheid met hun Dharm kunnen leven, wordt door deze mensen teniet gedaan. Hun voorouderse hebben keihard moeten vechten voor alle vrijheid die ze nu bezitten, maar dat interesseert hen niet. Een dagje komen ze er zeker wel achter en wel op die dag dat ze hun voorouders gaan ontmoeten.

Deze meisjes moeten goed begrijpen dat ze heel dom en verkeerd bezig zijn. Je afkomst kan je niet verloochenen, hoe hard je je best ook doet. Bovendien moet je er trots op zijn dat je als Sanatan Dharmi geboren bent. Het is een voorrecht om Sanatan Dharm te mogen volgen!

Deze meisjes maken ons volk en de Dharm kapot. Zij dragen bij aan het groeiend aantal adharmi’s op de wereld die zich vervolgens tegen de dharmische mensen keren en dat terwijl het de dharmische mensen zijn, die ervoor hebben gezorgd dat zij nu een lekker relaxed leven kunnen hebben. Allemaal weten we dat degenen die ervoor zorgen dat er adharmi’s op de wereld worden gezet, gestraft zullen worden. Het is zelfs zo dat niet alleen die personen, maar hun hele families gestraft zullen worden of ze nu op Aarde zijn of niet.

Het Hindustaanse volk is altijd al een krachtig en sterk volk geweest. Daarom hebben onze voorouders in de geschiedenis zoveel geweldigs kunnen bereiken. Er is dus weinig ruimte voor zwakkelingen, deze kunnen twee dingen doen: óf ze kunnen weggaan óf ze kunnen hun best doen en hun zwaktes verbeteren zodat ze sterke mensen worden, die de Dharm en hun volk kunnen helpen. Tenminste zijn ze dan niet voor niets geboren op deze wereld en heeft Bhagvaan hen niet tevergeefs gestuurd.

De juiste keus lijkt me duidelijk. De makkelijke weg is altijd aantrekkelijk, maar elk mens heeft meer aan de moeilijke weg. Denk op de lange termijn, daarin zit het voordeel. Niet alleen voordeel voor jezelf, maar ook voordeel voor je familie en zelfs je gehele volk. Het is een geweldig geschenk om geboren te zijn in een Hindustaanse familie. Zo een geboorte krijg je niet zomaar, daarvoor heb je hard moeten werken. Zorg ervoor dat al deze moeite die jijzelf gedaan hebt in je vorige levens niet nutteloos is geweest en volg die Dharm die jou zover heeft gebracht.

Schande voor de mensheid

Schande voor de mensheid

Een tijdje terug zat ik in de tram rustig muziek te luisteren door de Haagse Schilderswijk. De tram was niet overvol, er waren een aantal vrije zitplaatsen, maar er waren genoeg mensen die zouden kunnen fungeren als getuigen wanneer er incidenten zouden optreden of die eventueel zelfs zouden kunnen optreden in zulke gevallen.

Ik zat in het voorste deel van de tram op de achterste rij toen ik meende iets te horen. Dus ik keek om mij heen en omdat ik niks raars zag, ging ik weer goed zitten en luisterde verder. Opnieuw dacht ik dat ik iets hoorde en dit keer haalde ik een oordopje uit mijn oor voordat ik om mij heen keek. Voor mij zag ik een aantal mensen, aan de rechterkant zag ik een meisje van een jaar of 12 en achter me zag ik twee kleine jongetjes van ongeveer 10 jaar, misschien zelfs iets jonger.

Ik zag geen bijzonderheden en hoorde niks, dus ik draaide mij weer op. Mijn oordopje hield ik nog even in mijn hand, zodat ik zeker zou weten of er wel of niet iets werd gezegd. Niet lang daarna hoorde ik: “Hey meisje, heb je banaan in je horen?” Ik keek direct achter me en zag dat de twee jongetjes dit riepen naar het meisje. “Hey, lekker ding, kan je niet horen?” Dit soort opmerkingen werden gemaakt aan haar adres.

Toen ik naar het meisje keek, zag ik dat ze probeerde de boel te negeren, maar er was verder niemand die iets deed. Iedereen keek naar de jongetjes die het meisje lastigvielen. Toen ik opstond en die twee jongetjes aansprak op hun gedrag kreeg ik de wind van voren. “Waar bemoei jij je mee? Wie is zij van jou?” Dat was wat ik te horen kreeg en toen ik ze vroeg hoe zij het zouden vinden als ik hun zus zo zou bejegenen was er bijna geen houden meer aan. “Waarom moet je over mijn zus beginnen?” Wonder boven wonder stapten deze jongens de eerstvolgende halte eruit en toen ik om me heen keek, zag ik eerst iedereen rustig kijken en vervolgens gingen ze weer verder waar ze mee bezig waren. Daarna wendde ik me tot het meisje en zag dat ze tranen in haar ogen had. Ik stelde haar toen gerust en liet haar voorin zitten.

Dit is hoe tegenwoordig met vrouwen wordt omgegaan. Ze worden gezien als lustobject en dat terwijl vrouwen de mooiste creatie zijn van Bhagvaan. Toch kijken mannen op hen neer en gedragen zich alsof ze een projectiel zijn dat door hormonen wordt gericht. Mannen horen vrouwen juist te respecteren, zonder vrouwen zullen mannen niet veel bereiken, een vrouw completeert een man. Bovendien is het dankzij de vrouw dat wij vandaag de dag Sanatan Dharm nog kennen, het zijn vrouwen die zorgen voor de toekomstige generaties Sanatan Dharmi’s. Dat maakt de huidige situatie, waarin mannen vrouwen niet respecteren, des te triester.

Nog erger is dat niet alleen mannen zich schuldig maken aan zulk gedrag, maar het zijn ook kleine jongetjes die zich zo gedragen. Jongetjes die nog niet eens naar meisjes horen te kijken. Hoe worden deze figuren opgevoed, worden ze wel opgevoed? Gedraagt hun vader zich zo tegenover hun moeder dat ze dat gedrag klakkeloos overnemen?

Jong geleerd, is oud gedaan. We kunnen dus met zekerheid zeggen dat deze jongetjes dit lage gedrag ook zullen vertonen wanneer ze ouder zijn, tenzij ze een keertje door iemand op hun bek worden geslagen. Dan zullen ze het wel afleren.

Iets anders is dat die jongens niet eens weten hoe ze tot iemand moeten praten. Ze krijgen thuis geen goede opvoeding, dus gaan ze dat ergens anders moeten leren. Wanneer iemand ze dan iets goeds probeert te leren, voelen ze zich direct aangevallen, gaan in de verdediging en zetten zelfs een grote mond op. En dat degene tot wie ze zo schreeuwen 30 jaar ouder is en 3 keer zo groot, kan ze geen ene bal schelen. Respect voor ouderen zit er dus niet in, ik vraag me af of ze ook zo tegen hun ouders praten. Mij zou dat in elk geval niet verbazen.

Opvoeden is geen eenvoudige klus, maar respect voor vrouwen en netjes praten zijn lessen die niet moeilijk aan te leren zijn. Ook iemand helpen die in nood verkeert, behoort toch zeker wel tot een standaardopvoeding? Hoe kunnen mensen zo iemand, en dan ook nog een meisje in dit geval, aan haar lot overlaten? Hoe zou jij het vinden als jouw dochter lastiggevallen zou worden en iedereen zou niets anders doen dan toekijken? Ook niets doen is iets doen en wanneer dat verkeerd is, zal zelfs niets doen ervoor zorgen dat jij een zonde op je neemt.

Handel wanneer dat nodig is en doe het om de juiste reden precies zoals Bhagvaan ons leert. Wees geen schande voor de mensheid.

Pandit worden: een makkie toch?

Gisteren hoorde ik enkele commercials op de radio. Opeens was er eentje die mijn aandacht trok: tegenwoordig is het mogelijk om via internet Pandit te worden! Ik schrok me rot, maar heb rustig geluisterd naar deze reclame. Studeren kan geheel thuis gebeuren, de studenten hebben een week de tijd om de stof voor te bereiden en daarna wordt een toets afgenomen. Daarnaast krijgen ze ook enkele spraaklessen en ik weet niet welke onzin nog meer onderwezen wordt hier.

Online Pandit worden? Hoe komen die mensen erbij? Wat is er toch met de Hindustanen tegenwoordig? Waarom wil iedereen Pandit worden? Is het zo geweldig om Pandit te zijn?

Het is leuk om bij mensen thuis puja te gaan doen, het is leuk om op Vyas te zitten en een katha te geven, het is leuk om mensen uitleg te geven over de Dharm. Dit is misschien de leuke kant van Pandit zijn, maar wat mensen niet beseffen is dat er ook een andere kant is. Een kant waarover mensen nooit praten en waarover de meeste Pandits van tegenwoordig niet eens willen horen, laat staan uitvoeren.

Een Pandit heeft hele zware verantwoordelijkheden: naast het feit dat hij moet zorgen voor zijn eigen familie, zorgt hij ook voor tig andere families en hij heeft geen enkel recht om zijn eigen familie boven de rest te stellen. Een Pandit heeft zijn leven opgedragen aan Sanatan Dharm en met die houding gaat hij ook door het leven. Niets is belangrijker dan Sanatan Dharm, Sanatan Dharm is de enige reden waarom hij bestaat.

Om Pandit te zijn moet je zware offers maken. Een Pandit moet bereid zijn om zijn familie achter te laten voor het beschermen van zijn Dharm en volk. Een Pandit moet bereid zijn om zijn vrije tijd op te offeren wanneer er een beroep op hem wordt gedaan, al is het 3 uur in de nacht en is hij ziek. Een Pandit moet bereid zijn om zijn leven op te offeren voor Sanatan Dharm. Is iedereen die Pandit wil worden bereid om deze opofferingen te doen? Zo niet, dan hebben deze mensen niet eens het recht om te spreken over Pandit worden!

Tegenwoordig doen mensen echter wat zij zelf willen in plaats van dat ze kijken naar wat ze moeten doen. Mensen willen Pandit worden, dus gaan ze op zoek naar een manier om Pandit te worden. En dan komen we uit bij dit soort internetcursussen of scholen waar een opleiding tot Pandit wordt gegeven. Groepen die misbruik maken van de situatie en niet eens zelf weten wat Pandit zijn precies inhoudt, dus hoe komen ze aan alle kennis om iemand te leren hoe een Pandit te zijn?

Panditay is verlaagd tot een schoolvak, precies zoals we economie, rechten of wiskunde studeren. We gaan naar school, letten op wat de docent zegt, leren de stof en maken toetsen. Af en toe is er ook nog practicum en dan moeten we een ritueeltje uitvoeren. Simpel toch?

Was de training van een Pandit maar zo makkelijk, dan zou het leven van Pandits een stuk eenvoudiger zijn. Als we kijken naar de Ramayan of de Mahabharat dan zien we hoe zwaar niet-Pandits worden getraind. Hoe zwaar zal de training van Pandits dan niet zijn? Zij zijn immers degenen met de meeste verantwoordelijkheden en plichten. Ja inderdaad, Pandits hebben een heleboel plichten en regels waaraan zij zich moeten houden, maar voor het gemak wordt het zware gedeelte altijd achterwege gelaten.

Wie een cursusje of opleidinkje doet, is binnen enkele jaren of zelfs maanden al Pandit. Al kunnen zij de mantra’s niet eens goed uitspreken, al kennen zij de geschriften niet goed genoeg, zij zijn Pandits en mogen Panditay uitvoeren. Ondanks dat zij in werkelijkheid een halve Pandit zijn, want zij zijn niet bereid die zware offers te maken. Dat maakt ze zelfs nog minder dan een halve Pandit, want ze willen Pandit zijn, maar toch niet helemaal. Dat is laf, zwak en ook nog eens hypocriet, want als je iets wil doen dan moet je het goed doen en je moet er dan dus helemaal voor gaan. Toch staan deze valse Pandits gelijk aan echte Pandits, die jarenlang een keiharde training hebben gehad.

En dat is een aspect waar vaak overheen wordt gekeken, de training van een Pandit. Een training die keihard is en jarenlang duurt. Een Pandit begint niet gelijk boeken te lezen, als eerste begint hij buiten op straat: hij moet alle rotzooi opruimen. Met de hand, op blote voeten! Pas wanneer hij het waard is en er klaar voor is, gaat hij naar de volgende klas en die houdt in dat hij dan binnen schoon moet gaan maken. Zo snel belanden Pandits niet achter de boeken of het heilige vuur.

Pandits, die alles op school hebben geleerd, missen een groot deel van hun ontwikkeling, die ó zo belangrijke ontwikkeling die ervoor zal zorgen dat zij hun werk als Pandit succesvol kunnen uitvoeren. Deze mentaliteit kan iemand niet zo een twee drie leren, dit kost tijd en daarom moet een Pandit van jongs af aan al omgaan met de juiste mensen. Hij moet opgroeien in de juiste omgeving, want allemaal weten wij dat de omgeving ook een rol speelt in de ontwikkeling van een mens. Een Pandit moet alles weten over de Dharm en niet over het bakken van broodjes. Daarom moet hij opgroeien in een omgeving met Pandits en dergelijke, die hem de juiste richting kunnen geven in het leven, en niet op een boerderij!

Dit is precies wat Sanatan Dharm voorschrijft. Iemand die opgeleid wordt tot Pandit moet voldoen aan bepaalde criteria en wanneer hij eenmaal Pandit is, zal hij zich moeten houden aan bepaalde regels. Daarom heeft Bhagvaan varna’s gemaakt. Er zijn vier varna’s en door allen samen te werken zal de Hindustaanse maatschappij een harmonieus geheel zijn. Maar de Hindustaanse maatschappij is niet harmonieus, er is niet eens sprake van een geheel. Dat zijn de gevolgen wanneer mensen buiten hun varna treden. Er spelen allerlei problemen binnen de maatschappij, die uiteindelijk uit elkaar zal vallen. En deze neppe Pandits, die zogenaamd willen vechten voor de Dharm en het volk, dragen juist bij aan de ondergang hiervan.

Eén van de vier varna’s bestaat uit Brahmans, de mensen die het recht hebben om Pandit te worden. Brahmans bezitten de juiste capaciteiten om Pandit te worden, want dat is waar het om gaat: je moet geschikt zijn om dit werk te doen. Wie niet geschikt is, zal niet alleen zijn eigen leven verpesten, maar ook dat van zijn familie en volk. Denk er dan eens aan wat er met de Dharm zal gebeuren. Mensen die Pandit willen worden helpen juist mee om de Dharm te vernietigen in plaats van dat zij de Dharm beschermen, wat de taak is van een Pandit. Precies daarom heeft Bhagvaan de maatschappij ingedeeld in varna’s zodat iedereen datgene kan doen waarvoor hij geschikt is.

Nu echter is het zo dat iedere klungel Pandit kan worden, of hij nu een zuiplap is, een junkie of zelfs een adharmi. Ik wil echt niet hebben dat zo iemand bij mij thuis puja komt doen, Bhagvaan zal de moeite die zo een Pandit doet niet eens accepteren, dan waarom moeten wij onze puja's door zo iemand laten doen? Ik wil een complete Pandit hebben, iemand die daarvoor correct is opgeleid en wiens offers Bhagvaan met alle liefde zal accepteren. In zo een geval weet ik ook zeker dat Bhagvaan mijn offers zal accepteren, dat is heel anders wanneer ik een adharmi bij mij thuis puja laat doen. Zelfs een Brahman die zich gedraagt als een adharmi heeft het recht niet om Pandit te worden en zou ik dus niet bij mij thuis willen, dan waarom een neppe Pandit wel? Ook Brahmans moeten zich aan regels en plichten houden voordat zij het recht hebben om Pandit te worden.

Bovendien is een Brahman niet iets wat je wordt, je bent het of je bent het niet. Je bent er echt eentje, of je doet alsof. En wie Brahman speelt, moet hopen dat hij niet voor die vuren komt te staan, waarvoor echte Brahmans wel komen te staan. Aan de andere kant kan het koren zo makkelijk van het kaf worden gescheiden, want alleen de echte Brahmans zullen hier zonder kleerscheuren doorheen komen. Laat het dan ook maar gebeuren, per slot van rekening kiezen zij er toch zelf voor.

Manu Maharaj heeft in de Manu Smriti duidelijk beschreven wie wel en geen Pandit mag worden. Het is zo duidelijk opgesteld dat zelfs een halve gare het begrijpt, dus wie het niet begrijpt is dan zo dom dat het niet in woorden is uit te drukken. Iemand die geen Pandit mag worden en zich hieraan niet houdt, handelt dus overduidelijk tegen de Dharm in! Wie tegen de Dharm handelt, gaat hier zeker voor moeten boeten. En dan hebben we het nog niet eens over de andere zonden, zoals het liegen door jezelf voor te doen als een Brahman. Laten we eerlijk zijn, als Bhagvaan jou stuurt om bakker te worden en je gaat een opleiding tot Pandit volgen, dan ben je bezig de taak van iemand anders uit te voeren en dat terwijl Bhagvaan ons helder heeft uitgelegd dat wij allen onze eigen taken op deze Aarde moeten vervullen. Wie zijn wij om de woorden van Bhagvaan te veranderen?

Het is niet verkeerd om veel te willen weten over de Dharm, dat is juist goed en dat is ook hetgeen Sanatan Dharm zegt. Want als iemand niet weet wat de Dharm inhoudt, dan hoe moet hij weten wat hij moet volgen? Daarom bestudeer de geschriften, maar blijf ver weg van het uitvoeren van rituelen en andere taken die een Pandit hoort te verrichten.

Wil je toch Pandit worden? Werk dan keihard in dit leven en wordt een Brahman in je volgende leven. Wil je dit niet, toch maar liever in dit leven een Pandit worden? Denk dan goed na wat je jezelf allemaal op de hals haalt! Je bent gewaarschuwd...

Waarom ouders falen

Wanneer twee mensen in het huwelijk zijn getreden, is het misschien even wachten, maar een logische volgende stap is het nemen van kinderen. Uiteraard komt hier heel veel bij kijken. Opvoeden is geen gemakkelijke taak en zeker niet in de huidige maatschappij.

Opvoeden echter bestaat uit meer dan alleen ervoor zorgen dat een kind genoeg eten en kleding heeft. Opvoeden stopt ook niet bij het onderwijzen van een kind, zorgen dat het zijn diploma haalt en later uiteindelijk een goede baan krijgt, waarmee het zijn eigen geld kan verdienen en op een dagje zelf kan gaan trouwen, waarna deze cirkel in principe opnieuw begint.

Echter wordt dit wel gezien als de grote lijn van het opvoeden en natuurlijk is dit ook onderdeel van opvoeden, maar opvoeden zelf heeft ook een mentaal aspect. Natuurlijk is het belangrijk te zorgen dat een kind in goede lichamelijke staat verkeert, van het onderwijs geniet en later een goed leven zal hebben staan, maar er moet ook aandacht worden geschonken aan de ontwikkeling van een kind en als hieraan geen aandacht wordt besteed, zal een kind later nooit een goed leven hebben, want het kind zal niet weten hoe te leven.

Tegenwoordig zien we dat men zich meer concentreert op genoeg eten, genoeg slapen, goed studeren en natuurlijk de veiligheid van het kind. Een groot deel wat ook behoort tot het opvoeden wordt dan verwaarloosd. Een kind moet zich ook ontwikkelen. Naarmate het ouder wordt, wordt het volwassener en dat houdt in dat dit ook mentaal moet gebeuren. Het kind moet worden klaargestoomd om als volwassene in deze wereld mee te kunnen draaien.

Het is lastig als kinderen groot worden en soms misschien moeilijk te accepteren, maar wanneer dit niet gebeurt, dan wordt alles nog moeilijker en zullen er vervelende situaties ontstaan. Maar kinderen worden nu eenmaal groot en daarom moet hiermee worden omgegaan. De opvoeding die een kind van 8 krijgt, kan natuurlijk nooit hetzelfde zijn als de opvoeding van een 18-jarig “kind”. Kinderen moeten leren zelfstandig te worden, maar daarvoor is mentale opvoeding nodig en dit is iets wat vaak tekortschiet. Hierdoor zijn ze lichamelijk misschien volwassen, maar geestelijk niet en daar handelen ze dan ook naar.

Dit zijn dingen die tot uiting komen in het dagelijkse leven, wanneer het kind keuzes moet maken, wanneer de wereld op het kind begint te kauwen. En ja, dan vinden ouders het wel erg, maar toch nemen zij hun verantwoordelijkheid niet. Ze zijn niet bereid om toe te geven dat ze iets fouts hebben gedaan, dat ze misschien toch niet zo een goede ouder zijn als ze dachten en dus zijn ze ook niet bereid om te veranderen.

Ze zeggen dat ze er niks aan kunnen doen en inderdaad dat kunnen ze vaak ook niet meer, het is gewoon te laat. Ze hadden toen er iets aan moeten doen toen het nog kon. Dan zou het nu in elk geval niet zo ver gekomen zijn. Ouders geven als argument dat zij het nooit zo hebben geleerd of dat het bij hun nooit zo is gegaan, maar is dat een sterk argument? Zijn mensen niet in staat om als ze iets niet weten zelf uit te zoeken hoe het hoort?

De omgeving waarin het kind opgroeit en hoe het opgroeit, speelt dus in grote mate een rol in de ontwikkeling van het kind, het bepaalt de mentale toestand van het kind. Onze Dharm leert ons precies hoe kinderen wel en niet opgevoed moeten worden. Onze Dharm zorgt voor een generatie Hindu’s die niet alleen de wereld aan zal kunnen, maar ook deze wereld tot een betere plaats zal kunnen maken. Dat is de kracht van onze Dharm, maar dan moet deze wel strikt worden gevolgd.

Onze Dharm is heel duidelijk in wat wel en niet mag, in hoe het wel hoort en hoe het niet hoort. En het leuke hiervan is dat deze kennis voor het oprapen ligt, zo makkelijk hebben wij Hindu’s het en toch maken we er geen gebruik van. Dan zijn wij zelf toch stom? Dan vragen wij zelf toch om moeilijkheden?

Sanatan Dharm zegt duidelijk wat het einddoel van het product van een huwelijk moet zijn, hoe kinderen moeten zijn wanneer ze volwassen zijn. Zelfs hoe kinderen opgevoed moeten en ook hoe twee getrouwde mensen klaargestoomd moeten worden tot ouders, want kinderen neem je pas als je er klaar voor bent. Alles wat nodig is, is duidelijk beschreven. Zo geweldig is Sanatan Dharm, zo compleet is Sanatan Dharm. Sanatan Dharm biedt ons alles wat wij mensen nodig hebben in ons leven, maar wanneer zullen onze ogen opengaan?

Wij Hindu’s hebben alles wat wij nodig hebben om ervoor te zorgen dat niet alleen ons eigen leven beter wordt, maar ook dat van onze familie en ons volk. Bovendien bezitten wij ook de kennis om ervoor te zorgen dat onze voorouders en nageslacht, al zijn ze er nu niet (meer), het goed zullen hebben. Het enige wat gedaan moet worden, is het zetten van die eerste kleine stap waarbij wij deze kennis daadwerkelijk tot ons nemen.

Opvoeden moet goed gebeuren, wanneer dit niet goed gebeurt en dit tot uiting komt, laten we zeggen na een jaar of 20, dan is het een stuk lastiger om er iets aan te doen. Bovendien, de manier waarop dit ontdekt zal worden, is via een confrontatie met de keiharde realiteit van de wereld en dit zal zeker haar indrukken achterlaten.

Als je niet weet hoe je kinderen moet opvoeden en ook geen moeite doet om uit te zoeken hoe dit hoort, maar gewoon doet wat je denkt dat goed is, dan is het beter als je geen kinderen neemt. Zo bespaar je jezelf een heleboel tijd en moeite, maar je kind een heleboel leed.

Geef kinderen wat ze nodig hebben!

Een tijdje terug las ik dat tachtig kinderen een alcoholvergiftiging hadden opgelopen. En als ik het over kinderen heb, heb ik het over kinderen van ongeveer 13 jaar. Deze kinderen drinken vaak liters bier en sterke drank en omdat ze dan veel te veel drinken moeten ze naar het ziekenhuis.

Dertien jaar! Het mag wel duidelijk zijn dat de tijden veranderen. Toen ik dertien jaar was, werd er niet gedronken en nu drinken ze liters! Wat denken deze kinderen? Ze zijn nog niet eens volgroeid, kunnen niet goed tegen alcohol, maar toch drinken ze meer dan ze lief is. En om dan maar nog niet te spreken over de verregaande gevolgen die dit kan hebben. Jongetjes die in coma raken, ander lichamelijk letsel, geestelijk letsel, maar wat vaak ook voorkomt bij dit soort kinderen zijn slechte prestaties op school. Kinderen die eerst VWO deden, zakken af naar het VMBO en toch blijven ze drinken.

Wat is hier het probleem met die kinderen? Wat gaat er om in hun hoofd? Krijgen zij van huis uit geen goede opvoeding? Letten de ouders niet genoeg op ze? Hebben ze slechte vrienden?
Duidelijk is wel dat er iets mis is. Deze kinderen zijn beginnende pubers, ze zijn heel erg beïnvloedbaar en willen graag ergens bij horen. Gepest worden is niet leuk, niemand wil dat, dus dan doe je maar gewoon mee met het groepje waar je mee omgaat. Meelopen noemen we dat.

Hoe voorkom je nu dat een kind zich schuldig gaat maken aan dit soort gedrag en zichzelf en de familie benadeelt? Allereerst is het belangrijk een kind te leren, wat goed is en wat fout is. Wat is Dharm en wat is adharm? Dat moet de basis zijn van een kind en op deze basis zal het allerlei soorten beslissingen gaan nemen. Niet alleen wanneer het jong is, maar ook wanneer het ouder wordt. De kennis over het verschil tussen Dharm en adharm zal ervoor moeten zorgen dat een kind de juiste beslissingen zal nemen.

Maar als we dit aan een kind hebben geleerd, is dat dan voldoende? Is het kind voldoende bewapend tegen angst voor pesterijen en dergelijke? Nee, helemaal niet. Daarom moet een kind sterk in zijn schoenen staan. Ouders moeten ervoor zorgen dat kinderen opgroeien in een stabiele en liefdevolle omgeving, zodat zij ervoor kunnen zorgen dat het kind emotioneel sterk wordt en niet naar emoties zal handelen, maar juist het verstand zal gebruiken. Kinderen moeten niet worden behandeld als kussentjes, ze moeten gemaakt worden tot stenen. Vooral in deze tijd blijkt dat nodig.

Echter is dit niet alles, zoals ik al eerder zei spelen vrienden ook een rol. Een kind moet dus goede vrienden maken. Op basis van het onderscheid tussen Dharm en adharm dat een kind leert, zal dit goed moeten gaan, maar daar moet het niet ophouden. De ouders moeten de vrienden van hun kind leren kennen, zodat zij weten met wie zij moeten uitkijken en met wie niet. Zo gaan de ouders weten naar wie zij hun kinderen wel kunnen sturen en naar wie niet. Ouders moeten de omgeving waarin hun kind opgroeit en leeft kunnen controleren. Dat dit belangrijk is, hoef ik u allen niet uit te leggen. Kijkt naar het nieuws, leest de kranten, praat met uw buren. Helaas is het waar, maar overal staat het bol van de vreselijke misdrijven die er plaatsvinden en dan zijn er ook nog gevallen als deze waar kinderen zichzelf letterlijk doodzuipen.

Niemand wil hebben dat zijn kinderen slecht zullen presteren op school, niemand wil hebben dat zijn kinderen later zullen mislukken in de maatschappij, niemand wil hebben dat zijn kinderen hun hele leven lang gaan moeten lijden en niemand maar dan ook niemand wil hebben dat zijn kinderen zullen sterven.

Wanneer mensen dit echt niet willen, is het belangrijk om goed te begrijpen dat een kind het verschil tussen Dharm en adharm geleerd moet worden, maar hierbij houdt de boel niet op. Een kind moet sterk van geest zijn en de omgeving waarin het kind zich bevindt gaat gecontroleerd moeten worden!

Een huwelijk kent geen plaats voor egoïsme

In een huwelijk gaat het erom wat jij kan doen voor de ander en niet wat de ander kan doen voor jou. Je moet de ander onvoorwaardelijk steunen zonder te verwachten dat die persoon er altijd voor je is. Jij moet je eigen zaken afhandelen en wanneer je nodig bent, dan help je ook de ander. Dat is wat een huwelijk succesvol zal maken, dat is wat een huwelijk zal laten slagen.

De enige manier om daadwerkelijk zo te leven tijdens een huwelijk is om dit al eerder geleerd en in de praktijk gebracht te hebben. Met andere woorden tijdens de relatie, die zal leiden tot het huwelijk, moet er al zo worden geleefd. Met deze houding en met deze mentaliteit. Men moet als het ware worden geprogrammeerd om zo te handelen.

Wat is nu de reden dat mensen tegenwoordig een relatie beginnen? Doen zij dat voor de ander of doen zij dat voor zichzelf? En waarom horen zij een relatie aan te gaan? Het antwoord op deze vraag is heel simpel. Alles in ons leven horen wij te doen voor Bhagvaan. Wij zijn hier op aarde om Hem te dienen op elke mogelijke manier. En inderdaad houdt dit dus in dat als wij een relatie aangaan dat wij dit ook horen te doen voor Hem. Wij moeten een partner kiezen die ervoor zal zorgen dat wijzelf Bhagvaan beter zullen kunnen dienen, maar andersom gaan wij er ook voor moeten zorgen dat onze partner Bhagvaan beter gaat kunnen dienen. Dus zelfs als je trouwt, dan trouw je voor Bhagvaan. Als je kinderen krijgt, dan krijg je ook kinderen voor Bhagvaan, want ook zij gaan Hem moeten dienen.

Deze theorie is allemaal heel mooi, maar in de praktijk werkt het anders. Men begint om egoïstische redenen een relatie, het gaat allemaal om jezelf, niet om de ander, laat staan Bhagvaan. Er wordt dus verwacht dat de ander er altijd is wanneer wij hem/haar nodig hebben, dat hij/zij altijd voor ons klaarstaat, maar zijn wij andersom wel bereid om hetzelfde te doen? Als dit al gebeurt tijdens de relatie, hoe zal het er dan tijdens het huwelijk aan toe gaan? De basis van een huwelijk wordt gelegd tijdens de relatie, op de relatie wordt voortgeborduurd richting het huwelijk. Niet alles zal in één keer goed gaan, niet alles is pracht en praal. Er zullen altijd wel ruzies en strubbelingen zijn, dat is onvermijdelijk.

Het kernpunt is dat we in ons eentje geen huwelijk in stand kunnen houden, daarvoor zijn twee mensen nodig, twee mensen die beiden rekening moeten houden met elkaar. En wanneer we rekening moeten houden met anderen, kunnen wij niet egocentrisch bezig zijn. Dat hoort er niet bij, dat past er niet bij. Het is niet mogelijk om alles alleen te doen, daarvoor hebben we een partner die ons kan helpen, maar wees niet zo egoïstisch om elke keer je partner voor je karretje te spannen. Wees geen parasiet, doe gewoon wat je zelf moet doen en sta klaar wanneer je partner jou nodig heeft.

In een huwelijk is geen plaats voor parasitisme, het draait om mutualisme. En zelfs als mutualisme soms niet mogelijk is, zorg er dan tenminste voor dat je nog altijd de ander bij kan staan.

Luister altijd naar je meerderen!

“Luister altijd naar je ouders!” Hoevaak hebben we het niet gehoord? We weten het nu onderhand wel. Onze ouders zeggen het, onze meerderen zeggen het en soms zelfs ook onze leeftijdgenoten. Toch doen wij niet altijd wat onze meerderen zeggen, ook al denken we misschien van wel.
Onze ouders, ooms, tantes en leraren, onze meerderen, zeggen dingen niet voor niets. Ze doen het niet om ons te pesten. Integendeel, ze hebben juist het beste met ons voor. Ze weten wat goed is en proberen ons te beschermen. Tegen het kwaad, tegen anderen, maar ook tegen onszelf.
Naast het opvoeden, wat wij al vaak tot een lastige taak maken, hoort het beschermen van de kinderen ook tot de plichten van een ouder, maar ook hieraan werken wij niet altijd mee. En al zijn dit primair de taken van ouders, ook onze meerderen spelen hierbij graag een rol.

Het is makkelijk om te zeggen dat we gaan luisteren en de wijze adviezen zullen opvolgen, maar dit ook daadwerkelijk doen is iets heel anders. We moeten ons niet vergissen door te denken dat we alles doen, want in de praktijk valt dat toch vies tegen. In de praktijk vergeten we meer dan de helft van het o zo belangrijke en waardevolle advies dat wij horen te volgen en dan is het eenvoudig om te denken dat we alles doen wat ons wordt gezegd. Het is niet altijd makkelijk om alles te doen wat ons wordt gezegd, het enige wat van ons verwacht wordt is dat we het proberen en wanneer we volhouden zal het ook zeker lukken.

Onze meerderen willen ons namelijk behoeden voor fouten. Fouten die zij of anderen misschien al hebben gemaakt. Fouten waarvan zij weten welke uitwerking ze kunnen en zelfs zullen hebben op onze levens. Fouten die niet alleen voor onszelf, maar ook voor hen gevolgen zullen hebben. Fouten die wij maken, maar die wij niet hoeven te maken.

Wij moeten luisteren naar onze meerderen en doen wat ze zeggen. Wanneer we dit niet doen, maken we al gauw fouten, onnodige fouten. Kleine fouten, grote fouten en zelfs zulke enorme fouten die onze levens kunnen verpesten. Het is niet erg om fouten te maken, daarvan leren we, maar wanneer we fouten gaan maken die levens verwoesten, is dit wel heel erg zuur. Vooral als we weten dat het voorkomen had kunnen worden.

Aan elke fout die wordt gemaakt, zijn consequenties verbonden en we kunnen niet anders doen dan deze consequenties accepteren. Vaak zijn deze consequenties niet alleen voor onszelf, maar ze hebben ook invloed op anderen, degenen die voor ons zijn geweest, degenen die met ons zijn en degenen die nog na ons zullen komen. Daarom moeten we bij elke handeling stilstaan en rekening houden met het feit dat de uitvoering ervan niet alleen effect zal hebben op onszelf, maar ook op onze voorouders en nakomelingen. Zij zullen de ongewilde vruchten van onze handelingen toegewezen krijgen. Via hen zullen wij onze straf krijgen en iets pijnlijkers dan dat bestaat niet.
En dan begint het. Dan begint de pijn, dan begint de spijt. “Had ik toch maar geluisterd.” Deze gedachten komen altijd achteraf, achteraf wanneer het te laat is. Dan willen we de tijd terugdraaien om alles ongedaan te maken, maar geen van ons heeft die macht en kracht. Dus dan moeten we door, door het met het leven, hoe moeilijk het ook is. Elke dag zal zwaar zijn, maar we hebben zelf de situatie zo geschapen.

Het herstel zal veel tijd en moeite kosten en niet makkelijk zijn. We kunnen dit soort dingen onszelf en anderen beter besparen. Daarom is het belangrijk de Dharm te volgen, altijd, ongeacht de omstandigheden. Dharm heeft een antwoord op elke situatie. Dharm zorgt ervoor dat een mens een sterk mens wordt, maar ook dat een mens ook echt een mens zal zijn. Ook Dharm volgen is niet altijd even makkelijk, maar de aanhouder wint en heeft Bhagvaan aan zijn zijde. Volg de Dharm, volg de regels, want wie dit niet doet haalt zich veel ellende op de hals, ellende die vermeden had kunnen worden.

Voorkomen is beter dan genezen en de boel kan vaak voorkomen worden. Luister daarom altijd naar je meerderen.

Jongeren: stap op pandits af!

Het grote probleem in deze maatschappij is dat jongeren niet precies weten waarvoor pandits zijn. Volgens hen is een pandit iemand die thuiskomt, puja doet, betaald wordt en weggaat. Elke familie heeft waarschijnlijk wel een huispandit, maar hoe vaak zien de kinderen uit die familie de pandit? Misschien eenmaal per jaar wanneer hij thuis puja komt doen? En wanneer er thuis geen puja wordt gedaan, dan kennen zij de huispandit niet eens.

Er zijn hier twee problemen te onderscheiden. Het eerste heb ik al genoemd en is dus dat jongeren niet weten waarvoor een pandit allemaal dient. Echter is er nog een probleem: de drempel om naar een pandit toe te gaan is te hoog. Vooral dit laatste is erg jammer, een pandit is namelijk de ideale figuur is om eens rustig een keer een gesprek mee te voeren over dingen die ons dwarszitten. Pandits bezitten zoveel wijsheid en kennis, zij hebben zoveel van onze heilige boeken gelezen en zoveel mensen met hun problemen geholpen dat zij ook ons wel kunnen helpen of tenminste kunnen zij ons een flinke duw geven in de goede richting, want natuurlijk moeten wij zelf ook bijdragen aan het oplossen van onze problemen.

Inderdaad één van de functies van een pandit is om te helpen wanneer er problemen zijn, maar een pandit kan alleen maar helpen wanneer hij weet dat er wat mis is en belangrijker nog hij kan ook alleen maar helpen wanneer iemand hulp wil. Dit houdt gewoon in dat degene die een probleem heeft, jong of oud, man of vrouw, zelf naar een pandit zal moeten gaan om het probleem aan te kaarten.

Maar met wat voor problemen kunnen wij dan bij een pandit terecht? Waarmee kan hij ons helpen? Wat mag ik wel en niet met een pandit bespreken? Het leuke van de antwoorden op deze vragen dat iedereen van alles met een pandit mag bespreken, het maakt niet uit wat de aard van het probleem is. Natuurlijk zijn sommige problemen misschien lastig om over te praten, maar voor een pandit maakt het niet uit wat het probleem is. Een pandit is iemand die altijd klaar staat, een pandit is opgeleid om mensen te helpen en ze de juiste richting in te sturen, een pandit is iemand die begripvol zal luisteren naar de problemen en niet geheel onbelangrijk: een pandit zal ook nooit jouw problemen doorvertellen.

Dan zal het nu duidelijk zijn waarvoor een pandit dient en kunnen we kijken naar het tweede probleem: de hoge drempel. De oplossing voor dit probleem ligt hem in de vraag: "Hoe kunnen we de drempel om naar een pandit toe te gaan verlagen en zelfs verwijderen?" De makkelijkste oplossing: wanneer jongeren een goede vrienden hebben, zullen zij hun problemen bespreken met deze vrienden. Met andere woorden de verhouding tussen de persoon zelf en de pandit moet opgebouwd worden. Maar hoe kan dat gebeuren? Eén oplossing zou kunnen zijn dat ouders vaker puja's thuis moeten doen en vaker naar puja's zouden moeten gaan bij familieleden. Op deze manier komen jongeren meer in aanraking met pandits en de Dharm. Daarnaast kunnen ouders hun kinderen meenemen naar mandirs, yagya's en dergelijke, zodat de Hindustaanse jongeren bekend worden met pandits. Zo zal de drempel om contact op te nemen met een pandit weggenomen worden.

Dus Hindustaanse jongeren, let goed op! Een pandit is meer dan alleen iemand die puja's doet, een pandit is een vertrouwenspersoon, iemand met wie je je problemen kan bespreken en die je altijd oprecht zal helpen. Pandits leer je kennen door naar puja's te gaan, thuis puja's te houden en natuurlijk door naar de mandir te gaan, dus ik geef jullie allemaal het dringende advies mee ook gebruik te maken van deze mogelijkheden. Het zal niet alleen je eigen leven verbeteren, maar ook dat van je familie en nageslacht.

Dit artikel is geschreven naar aanleiding van Blog van een Sanatan Dharmi Pandit: De pijn van Pandits