In de voedingsmiddelenindustrie wordt tegenwoordig veelvuldig gebruikt gemaakt van additieven. Dit zijn stoffen die met een verschillend doel aan voedsel worden toegevoegd, bijvoorbeeld als kleurstof, conserveermiddel, anti-oxidant, emulgator, stabilisator of smaakversterker. Vele van deze additieven zijn natuurlijke stoffen en op het eerste gezicht hebben ze alleen maar voordelen, want ze maken voedsel aantrekkelijker of zorgen dat het langer bewaard kan blijven. Wat vaak wordt vergeten is dat niet iedere natuurlijke stof ongevaarlijk is, denk er eens over na: de sterkste giffen komen voor in de natuur. Het komt dan ook vaak voor dat mensen allergisch of intolerant reageren na het eten van voedsel dat een of meer voedingsadditieven bevat.
Nu kennen we de E-nummers, dit zijn additieven die door de Europese Unie zijn toegestaan voor het gebruik in voedsel. Ook staat de kwantiteit van deze e-nummers vast, waardoor de stoffen die voorkomen op de lijst van E-nummers in deze hoeveelheden hartstikke veilig zijn en als wetenschappelijk onderzoek iets anders aantoont dan wordt de lijst herzien.
Voor Hindu's echter is zijn deze E-nummers verre van veilig, dat de Europese Unie deze E-nummers heeft goedgekeurd wil niet zeggen dat ze automatisch geschikt zijn voor het gebruik door Hindu's. Een aantal E-nummers is afkomstig van dieren, maar omdat er met het E-nummer wordt gewerkt weten we dat niet en werken we het gewoon naar binnen. Soms is het zodanig verwerkt dat er geen onderscheid meer te maken is tussen een dierlijke of plantaardige afkomst, zoals in het geval van vetzuren dat heel goed van runderen afkomstig kan zijn.
Daarnaast maken fabrikanten het ons soms moeilijker, want van sommige E-nummers wordt langzaam bekend dat zij niet geschikt zijn voor het gebruik door Hindu's maar dan begint men opeens de naam in plaats van het E-nummer te gebruiken. Hartstikke verwarrend dus, hetzelfde foute ingrediënt onder een andere naam verkopen.
Runderen zijn heilig voor Hindu's, dus alle levensmiddelen waarin iets van een rund verwerkt zit kunnen Hindu's niet gebruiken. Toch komt in een heleboel snoepsoorten, taarten, gebakjes etc. gelatine voor en gelatine wordt gemaakt van runderbotten. Voor mensen die vegetariër zijn is elk E-nummer afkomstig van dieren uit den boze. Fernandes is een heel populair drankje onder de Hindustanen, maar laat in die rode nu net cochenille, cochinelle, karmijn, karmijnzuur of E120 voorkomen. Dit is een rode kleurstof die wordt gemaakt van luizen. Walgelijk gewoon als je erover nadenkt.
Dan heb je ook nog mensen die zeggen: "Je hebt het al zoveel jaar gegeten, wat maakt het nu nog uit?" Onbewust heb je inderdaad jarenlang die fout begaan, maar je hebt nu de kans om het recht te zetten door het goede te doen. Wanneer je weet dat je jarenlang een factuur hebt betaald die je niet hoefde te betalen, zul je er gelijk mee stoppen en zelfs proberen het geld terug te krijgen. Waarom niet met het gebruik van de foute E-nummers? Daar staan ook nog eens een zwaardere consequenties op, die ons tot ver in onze volgende levens zullen volgen.
Het kost moeite om even uit te zoeken wat veilig is en wat niet. Door verschillende namen voor hetzelfde onveilige ingrediënt maken fabrikanten het er ons niet makkelijker op. Maar sommige producten moeten we laten staan. Niet zal je je gezonder voelen, je weet ook dat je net die extra step zet om de Dharm te volgen. En laten we eerlijk zijn, je gaat toch niet willens en wetens een zonde begaan?
Sunday, November 29, 2009
Monday, November 23, 2009
Professor vs. Pandit
Hindustanen houden ervan als mensen geleerd zijn en een titel hebben die we hier in de Westerse maatschappij kunnen krijgen door een opleiding te volgen of onderzoek te doen. Titels als doctorandus, ingenieur, professor etc. zorgen meteen dat deze mensen stijgen in aanzien en als nu blijkt dat ze meerdere titels hebben of lesgeven op meerdere plaatsen dan worden ze al helemaal als geweldig bestempelt.
Er wordt vaak gesproken tot deze mensen over allerlei soorten zaken, want deze mensen hebben gestudeerd en weten veel. Vaak worden zij ook autoriteit op het gebied van Dharm. Hindustanen gaan naar mensen met titels of ingewikkelde beroepsnamen die geweldig klinken om vragen te stellen over de Dharm.
Deze mensen zijn inderdaad geleerd en ze zullen veel weten, dat zal niemand ontkennen. Maar deze kennis beperkt zich tot het vakgebied waarin deze mensen zich hebben gespecialiseerd en dat is niet de Sanatan Dharm want dan zouden ze Pandit zijn of Svami of iets in die trant. Maar omdat je aan de universiteit geen Pandit kan worden, plaatsen mensen een Pandit lager dan een professor terwijl het juist de Pandit is die jou naar een hogere plaats kan brengen.
Bovendien gaan Pandits naar meerdere Mandirs en ze gaan bij meedere mensen thuis om hun werk te doen. Ze hebben wat dat betreft meer ervaring in hun werk dan de professor in het zijne, maar daar wordt niet naar gekeken.
Wat mensen niet beseffen is dat een Pandit ook is geleerd, hij heeft ook gestudeerd en belangrijker is dat zijn vakgebied de Dharm is. De Pandit is dus wel een autoriteit op het gebied van de Dharm in tegenstelling tot een professor. Daar komt ook nog eens bij dat een Pandit veel langer heeft gestudeerd dan een professor, want hij is van jongs af aan begonnen, en tot aan zijn dood aan toe zal moeten studeren.
Waarom stappen Hindu’s dan niet naar op Pandits af wanneer zij zaken willen weten over de Dharm? Wanneer iemand buikpijn heeft, dan zal hij ook niet naar een tandarts gaan. Het enige wat een tandarts kan zijn tanden uittrekken, buikpijn kan hij niet genezen en dus komt men zo alleen maar meer in de problemen. Precies dit gebeurt er wanneer we overal, behalve bij Pandits, informatie inwinnen over de Dharm. Deze mensen weten het niet zo goed als een Pandit, kunnen het niet zo goed uitleggen en zullen zorgen dat de Hindu’s van het ene in het andere probleem terechtkomen. En deze problemen zullen niet alleen hun effect hebben op Hindu’s, maar ook op hun nakomelingen want die zullen er zeker onder leiden. Dus waarom naar een professor in plaats van een Pandit?
Er wordt vaak gesproken tot deze mensen over allerlei soorten zaken, want deze mensen hebben gestudeerd en weten veel. Vaak worden zij ook autoriteit op het gebied van Dharm. Hindustanen gaan naar mensen met titels of ingewikkelde beroepsnamen die geweldig klinken om vragen te stellen over de Dharm.
Deze mensen zijn inderdaad geleerd en ze zullen veel weten, dat zal niemand ontkennen. Maar deze kennis beperkt zich tot het vakgebied waarin deze mensen zich hebben gespecialiseerd en dat is niet de Sanatan Dharm want dan zouden ze Pandit zijn of Svami of iets in die trant. Maar omdat je aan de universiteit geen Pandit kan worden, plaatsen mensen een Pandit lager dan een professor terwijl het juist de Pandit is die jou naar een hogere plaats kan brengen.
Bovendien gaan Pandits naar meerdere Mandirs en ze gaan bij meedere mensen thuis om hun werk te doen. Ze hebben wat dat betreft meer ervaring in hun werk dan de professor in het zijne, maar daar wordt niet naar gekeken.
Wat mensen niet beseffen is dat een Pandit ook is geleerd, hij heeft ook gestudeerd en belangrijker is dat zijn vakgebied de Dharm is. De Pandit is dus wel een autoriteit op het gebied van de Dharm in tegenstelling tot een professor. Daar komt ook nog eens bij dat een Pandit veel langer heeft gestudeerd dan een professor, want hij is van jongs af aan begonnen, en tot aan zijn dood aan toe zal moeten studeren.
Waarom stappen Hindu’s dan niet naar op Pandits af wanneer zij zaken willen weten over de Dharm? Wanneer iemand buikpijn heeft, dan zal hij ook niet naar een tandarts gaan. Het enige wat een tandarts kan zijn tanden uittrekken, buikpijn kan hij niet genezen en dus komt men zo alleen maar meer in de problemen. Precies dit gebeurt er wanneer we overal, behalve bij Pandits, informatie inwinnen over de Dharm. Deze mensen weten het niet zo goed als een Pandit, kunnen het niet zo goed uitleggen en zullen zorgen dat de Hindu’s van het ene in het andere probleem terechtkomen. En deze problemen zullen niet alleen hun effect hebben op Hindu’s, maar ook op hun nakomelingen want die zullen er zeker onder leiden. Dus waarom naar een professor in plaats van een Pandit?
Het dilemma van weduwen
In de maatschappij tegenwoordig gebeuren de gekste dingen. Een van de dingen die ik niet voor mogelijkhield was dat weduwen door hun schoonfamilie worden verstoten, want welke adjie zal haar kleinkinderen wegjagen? Toch heb ik begrepen dat dit behoorlijk vaak voorkomt, hartstikke dom want het is wel deze weduwe die de familie bij elkaar moet houden en na haar dood verenigd zal worden met de vrouwen uit haar schoonfamilie.
Het leven van weduwen is al zwaar, vooral als ze alleenstaande moeders zijn, en dit soort dingen maakt het daar niet makkelijker op. De kinderen moeten worden grootgebracht, ze moeten naar school worden gestuurd, gevoed, gekleed etc. Dat kost allemaal geld en deze weduwen moeten dan ook keihard werken om ervoor te zorgen dat hun kinderen niets tekort komen in de basisbehoeften.
Als weduwe ben je op zo’n manier moeder en vader en ben je de enige waarop je kinderen terug kunnen vallen wanneer ze dat nodig hebben. Je kinderen groeien op, ronden hun opleiding af en gaan werken. Natuurlijk komt dan ook de tijd om te trouwen. Jij hebt je altijd kapot gewerkt om te zorgen voor je kinderen en meent dan ook dat je het recht hebt om de kanya daan uit te voeren, maar onze geschriften raden dit ten zeerste af.
Je houdt van je kinderen, hebt altijd alles voor ze gedaan en wil dan ook de kanya daan uitvoeren. Ook al heb je misschien dat recht, het is onverstandig om dit te gebruiken want weduwen, en ook weduwnaars, hebben een bepaalde soort energie die bij huwelijken niet geuit moet worden. En dat is wat er gebeurt, wanneer de kanya daan plaatsvindt. Hierdoor wordt de kans op een echtscheiding of een ongelukkig huwelijk aanzienlijk groter. En ik weet zeker dat geen enkele ouder dat aan zijn of haar eigen kinderen toewenst.
Alleenstaanden die dan toch de kanya daan willen uitvoeren, zijn egoïstisch bezig want zij denken in hun eigen belang. Zij zijn blij, want zij hebben de kanya daan kunnen uitvoeren en dus is alles goed. Ze zien echter niet wat er is overgedragen op het echtpaar en wat de gevolgen daarvan zijn en als die jaren later tot uiting komen, leggen ze de link nog steeds niet. Het is de bedoeling te handelen in het belang van het echtpaar, zij moeten nog een heel leven samen doorbrengen en kunnen alles gebruiken wat daarbij helpt, en niet om onze eigen pijn te verzachten of onze gevoelens aan te hangen.
Het is geen makkelijke beslissing en niet leuk om te horen, maar het is de energie van een getrouwd stel dat het echtpaar nodig heeft bij de kanya daan. Dus ook mensen die niet zijn getrouwd volgens de Sanatan Dharm wordt het afgeraden de kanya daan uitvoeren in het belang van het echtpaar.
Gelukkig is het wel toegestaan om de kanya daan te laten uitvoeren door een getrouwd koppel en daar vervolgens bij te gaan staan. Dat is dan toch een geweldig compromis?
Het leven van weduwen is al zwaar, vooral als ze alleenstaande moeders zijn, en dit soort dingen maakt het daar niet makkelijker op. De kinderen moeten worden grootgebracht, ze moeten naar school worden gestuurd, gevoed, gekleed etc. Dat kost allemaal geld en deze weduwen moeten dan ook keihard werken om ervoor te zorgen dat hun kinderen niets tekort komen in de basisbehoeften.
Als weduwe ben je op zo’n manier moeder en vader en ben je de enige waarop je kinderen terug kunnen vallen wanneer ze dat nodig hebben. Je kinderen groeien op, ronden hun opleiding af en gaan werken. Natuurlijk komt dan ook de tijd om te trouwen. Jij hebt je altijd kapot gewerkt om te zorgen voor je kinderen en meent dan ook dat je het recht hebt om de kanya daan uit te voeren, maar onze geschriften raden dit ten zeerste af.
Je houdt van je kinderen, hebt altijd alles voor ze gedaan en wil dan ook de kanya daan uitvoeren. Ook al heb je misschien dat recht, het is onverstandig om dit te gebruiken want weduwen, en ook weduwnaars, hebben een bepaalde soort energie die bij huwelijken niet geuit moet worden. En dat is wat er gebeurt, wanneer de kanya daan plaatsvindt. Hierdoor wordt de kans op een echtscheiding of een ongelukkig huwelijk aanzienlijk groter. En ik weet zeker dat geen enkele ouder dat aan zijn of haar eigen kinderen toewenst.
Alleenstaanden die dan toch de kanya daan willen uitvoeren, zijn egoïstisch bezig want zij denken in hun eigen belang. Zij zijn blij, want zij hebben de kanya daan kunnen uitvoeren en dus is alles goed. Ze zien echter niet wat er is overgedragen op het echtpaar en wat de gevolgen daarvan zijn en als die jaren later tot uiting komen, leggen ze de link nog steeds niet. Het is de bedoeling te handelen in het belang van het echtpaar, zij moeten nog een heel leven samen doorbrengen en kunnen alles gebruiken wat daarbij helpt, en niet om onze eigen pijn te verzachten of onze gevoelens aan te hangen.
Het is geen makkelijke beslissing en niet leuk om te horen, maar het is de energie van een getrouwd stel dat het echtpaar nodig heeft bij de kanya daan. Dus ook mensen die niet zijn getrouwd volgens de Sanatan Dharm wordt het afgeraden de kanya daan uitvoeren in het belang van het echtpaar.
Gelukkig is het wel toegestaan om de kanya daan te laten uitvoeren door een getrouwd koppel en daar vervolgens bij te gaan staan. Dat is dan toch een geweldig compromis?
Oude wetten wegdoen, maar nieuwe accepteren
Toen onze voorouders vanuit India naar Suriname trokken, hebben zij hun Sanatan Dharm meegenomen en weten door te geven aan de toekomstige generaties. Een geweldige kunst, vooral als je bedenkt dat het niet eens toegestaan was Sanatan Dharm te praktiseren, alles moest stiekem worden gedaan. Toch zijn zij er uiteindelijk in geslaagd de volgende generatie Hindu’s op te voeden.
Al deze moeite en dit harde werken, lijkt allemaal teniet te worden gedaan omdat mensen tegenwoordig niet weten wat Sanatan Dharm zegt of omdat ze het niet willen weten en dus niet willen volgen. Dit geldt niet alleen voor jongeren, ook de oudere generatie die vanuit Suriname naar Nederland is getrokken vertoont tekenen hiervan. Als er geen overeenstemming is met hun gevoel en dus hun wensen en de geschriften, dan accepteren zij de geschriften niet en zijn het de geschriften die fout zijn en die dan maar herschreven moeten worden of wat dan ook.
“De geschriften zijn van een andere tijd, van duizenden jaren geleden.” Maar Sanatan Dharm is van duizenden jaren geleden, van nu en ook van duizenden jaren in de toekomst en dus hebben de geschriften inderdaad betrekking op duizenden jaren geleden, maar ook op nu en ook in de toekomst zullen zij betrekking blijven hebben.
Het probleem zit hem erin dat mensen de geschriften niet accepteren, wat eigenlijk heel raar is. Deze fundamenten zitten al duizenden jaren in ons volk, we hebben het generaties lang van onze ouders meegekregen, maar ze worden zo aan de kant geschoven omdat we het er niet mee eens zijn.
Toen mensen van Suriname naar Nederland gingen, hebben ze ook aan veranderingen blootgestaan. Een van die veranderingen is een andere wet waaraan zij zich hebben te houden. De wetten van Suriname en Nederland zullen hun overeenkomsten hebben, maar hebben zeer zeker ook hun verschillen en ik weet zeker dat niet iedereen het met alles eens is van de Nederlandse wet. Toch schikken mensen zich hiernaar en dat is vreemd, want iets dat duizenden jaren oud is laten we heel makkelijk omdat we het ermee oneens zijn, maar iets dat we pas dertig jaar kennen accepteren we direct.
De reden is waarschijnlijk omdat we weten dat bij overtreding van de wet, we de gevolgen moeten accepteren en deze resulteren meestal in de vorm van een of andere straf. Maar onze heilige geschriften, die universele wetten zijn, niet accepteren brengt ook bepaalde gevolgen met zich mee en dat is niet altijd per se een straf maar is veroorzaakt omdat wij de regels niet volgen die voor onze eigen bescherming zijn opgesteld.
Al deze moeite en dit harde werken, lijkt allemaal teniet te worden gedaan omdat mensen tegenwoordig niet weten wat Sanatan Dharm zegt of omdat ze het niet willen weten en dus niet willen volgen. Dit geldt niet alleen voor jongeren, ook de oudere generatie die vanuit Suriname naar Nederland is getrokken vertoont tekenen hiervan. Als er geen overeenstemming is met hun gevoel en dus hun wensen en de geschriften, dan accepteren zij de geschriften niet en zijn het de geschriften die fout zijn en die dan maar herschreven moeten worden of wat dan ook.
“De geschriften zijn van een andere tijd, van duizenden jaren geleden.” Maar Sanatan Dharm is van duizenden jaren geleden, van nu en ook van duizenden jaren in de toekomst en dus hebben de geschriften inderdaad betrekking op duizenden jaren geleden, maar ook op nu en ook in de toekomst zullen zij betrekking blijven hebben.
Het probleem zit hem erin dat mensen de geschriften niet accepteren, wat eigenlijk heel raar is. Deze fundamenten zitten al duizenden jaren in ons volk, we hebben het generaties lang van onze ouders meegekregen, maar ze worden zo aan de kant geschoven omdat we het er niet mee eens zijn.
Toen mensen van Suriname naar Nederland gingen, hebben ze ook aan veranderingen blootgestaan. Een van die veranderingen is een andere wet waaraan zij zich hebben te houden. De wetten van Suriname en Nederland zullen hun overeenkomsten hebben, maar hebben zeer zeker ook hun verschillen en ik weet zeker dat niet iedereen het met alles eens is van de Nederlandse wet. Toch schikken mensen zich hiernaar en dat is vreemd, want iets dat duizenden jaren oud is laten we heel makkelijk omdat we het ermee oneens zijn, maar iets dat we pas dertig jaar kennen accepteren we direct.
De reden is waarschijnlijk omdat we weten dat bij overtreding van de wet, we de gevolgen moeten accepteren en deze resulteren meestal in de vorm van een of andere straf. Maar onze heilige geschriften, die universele wetten zijn, niet accepteren brengt ook bepaalde gevolgen met zich mee en dat is niet altijd per se een straf maar is veroorzaakt omdat wij de regels niet volgen die voor onze eigen bescherming zijn opgesteld.
Het gras bij de buren is altijd groener
Sommige mensen noemen zich Sanatan, maar praten over andere religiën alsof ze een beetje jaloers zijn. Vaak wordt Sanatan Dharm vergeleken op een aantal punten en vervolgens wordt er een conclusie getrokken in het nadeel van de Dharm.
Om toch nog het gevoel te krijgen niet verkeerd bezig te zijn, vergelijken deze mensen Sanatan Dharm altijd met de Arya Samaj. Deze dayanandi’s worden ook gezien als Hindu’s en omdat De Arya Samaj ook uit gaat van de Veda’s, wat Sanatan Dharm ook doet, zal het wel goed zitten.
Dachten mensen maar eens wat dieper na: Sanatan Dharm erkent het bestaan van Devta’s, waar de Arya Samaj dit ten strengste afkeurt. Erg vreemd als je bedenkt dat de mantra’s waarmee Sanatani’s bidden voor de Devta’s geschreven staan in de Veda’s. En het zijn dan ook weer de Veda’s die de heilige geschriften zijn voor de Arya Samaj. De Veda’s die dus talloze verwijzingen naar de Devta’s bevatten, worden dus geaccepteerd door beiden, maar de Arya Samaj accepteert Devta’s niet. Een tegenstrijdigheid, dus is er ergens iets mis.
Wanneer Sanatan Dharm en Arya Samaaj met elkaar worden vergeleken is de conclusie altijd dat alles eenvoudiger is bij de Arya Samaj. Trouwen duurt minder lang en de mrityu sanskaar is zo klaar. Dit alles terwijl je juist voor je overleden vader of moeder alles op alles zou moeten zetten om dit werk tot een goed einde te brengen. Immers, we hebben dit leven te danken aan onze ouders en dat terugbetalen is haast onmogelijk.
Het ergste is nog dat mensen durven te zeggen dat een en ander bij de Arya Samaj wel is toegestaan, waarom kan het dan bij de Sanatan Dharm niet? Wij mensen hebben een geweldig intellect gehad van Bhagvaan, we kunnen verder denken dan welke dieren dan ook, maar de simpelste dingen begrijpen we niet.
De Arya Samaj heet niet voor niets Arya Samaj, het is iets anders dan Sanatan Dharm. Waarom ga je dan vergelijken? Waarom vraag je je af waarom X wel kan in de Arya Samaj en niet in Sanatan Dharm? Je hoort een mohammedaan toch ook nooit zeggen: “Die Christen eet varken, ik mag ook!” Maar wij Sanatans doen dat wel en dan komt de vraag op in hoeverre we Sanatan zijn, want hoor je als Sanatan wel zo te denken?
Het gras bij de buren is altijd groener, maar schijn bedriegt. Vergeet nooit dat er en heleboel maya is op de wereld waardoor wij de waarde van Sanatan Dharm niet altijd inzien: de weg naar Bhagvaan.
Wie Sanatan Dharm en de Arya Samaj wil vergelijken moet dat vooral doen, maar vergeet niet dat je alleen maar jezelf voor de gek houdt. En als je zo doorgaat... wedden dat je kinderen wanneer ze de kans krijgen overstappen naar de Arya Samaj?
Om toch nog het gevoel te krijgen niet verkeerd bezig te zijn, vergelijken deze mensen Sanatan Dharm altijd met de Arya Samaj. Deze dayanandi’s worden ook gezien als Hindu’s en omdat De Arya Samaj ook uit gaat van de Veda’s, wat Sanatan Dharm ook doet, zal het wel goed zitten.
Dachten mensen maar eens wat dieper na: Sanatan Dharm erkent het bestaan van Devta’s, waar de Arya Samaj dit ten strengste afkeurt. Erg vreemd als je bedenkt dat de mantra’s waarmee Sanatani’s bidden voor de Devta’s geschreven staan in de Veda’s. En het zijn dan ook weer de Veda’s die de heilige geschriften zijn voor de Arya Samaj. De Veda’s die dus talloze verwijzingen naar de Devta’s bevatten, worden dus geaccepteerd door beiden, maar de Arya Samaj accepteert Devta’s niet. Een tegenstrijdigheid, dus is er ergens iets mis.
Wanneer Sanatan Dharm en Arya Samaaj met elkaar worden vergeleken is de conclusie altijd dat alles eenvoudiger is bij de Arya Samaj. Trouwen duurt minder lang en de mrityu sanskaar is zo klaar. Dit alles terwijl je juist voor je overleden vader of moeder alles op alles zou moeten zetten om dit werk tot een goed einde te brengen. Immers, we hebben dit leven te danken aan onze ouders en dat terugbetalen is haast onmogelijk.
Het ergste is nog dat mensen durven te zeggen dat een en ander bij de Arya Samaj wel is toegestaan, waarom kan het dan bij de Sanatan Dharm niet? Wij mensen hebben een geweldig intellect gehad van Bhagvaan, we kunnen verder denken dan welke dieren dan ook, maar de simpelste dingen begrijpen we niet.
De Arya Samaj heet niet voor niets Arya Samaj, het is iets anders dan Sanatan Dharm. Waarom ga je dan vergelijken? Waarom vraag je je af waarom X wel kan in de Arya Samaj en niet in Sanatan Dharm? Je hoort een mohammedaan toch ook nooit zeggen: “Die Christen eet varken, ik mag ook!” Maar wij Sanatans doen dat wel en dan komt de vraag op in hoeverre we Sanatan zijn, want hoor je als Sanatan wel zo te denken?
Het gras bij de buren is altijd groener, maar schijn bedriegt. Vergeet nooit dat er en heleboel maya is op de wereld waardoor wij de waarde van Sanatan Dharm niet altijd inzien: de weg naar Bhagvaan.
Wie Sanatan Dharm en de Arya Samaj wil vergelijken moet dat vooral doen, maar vergeet niet dat je alleen maar jezelf voor de gek houdt. En als je zo doorgaat... wedden dat je kinderen wanneer ze de kans krijgen overstappen naar de Arya Samaj?
Subscribe to:
Posts (Atom)