Onlangs sprak ik met een kennis die ik een hele tijd geleden voor het laatst had gezien. We gingen een beetje bijpraten en hij vertelde me over zijn wel en wee. Toen bleek dat hij was verhuisd en aangezien hij een student is in Nederland is het niet gek dat hij op kamers gaat wonen. Tenminste ik dacht dat hij dat ging doen, want hij zei dat hij wel alleen ging wonen. Naarmate het gesprek vorderde vertelde hij dat zijn moeder voorgoed naar Suriname zou gaan en dat dat de reden was voor zijn verhuizing. Toen ik hem vroeg waarom zijn moeder dit had besloten zei hij: “Nieuwe liefde he?”
Zijn ouders zijn gescheiden en hij heeft al bijna geen contact met zijn vader. Zijn vader reist namelijk heel voor zijn werk en verblijft soms maandenlang in het buitenland. Het is altijd lastiger om kinderen op te voeden wanneer twee mensen gescheiden zijn, maar dat neemt niet weg dat de vader nog steeds verantwoordelijk is voor zijn kind. Hoe gaat hij deze verantwoordelijkheid nakomen als hij aan de andere kant van de wereld zit?
Dat die jongen zijn vader niet ziet, is voor hem niet zo een probleem. Dat hij zijn moeder niet gaat zien, is wel erg. Al jarenlang leeft hij met haar samen en voedt zij hem in haar eentje op. Hij gaat haar heel erg missen als ze weg is, maar toch gaat ze. En waarom? Om een man!
Als moeder, en ook als vader natuurlijk, zonder partner horen de kinderen op de hoogste plaats te staan. Ze hebben het recht niet om op te zoek te gaan naar een partner. Het is niet makkelijk om alleen te zijn, maar er moet gehandeld worden in het belang van de kinderen. Een kind heeft uiteraard zowel een vader als een moeder nodig, maar in sommige gevallen heeft een kinds slechts één van de twee. Vaak wordt dit dan als smoes gebruikt om een partner te zoeken, zodat hij/zij die rol kan vervullen die het kind mist. Dit is niet nodig, want er moeten genoeg mannelijke of vrouwelijke familieleden zijn die in kunnen springen om die missende vader- of moederrol kunnen vervullen.
Aan de andere kant is het wel goed dat ze die jongen niet meeneemt, hij blijft wel moederziel alleen achter, maar zal niet getrained worden in een bepaalde richting die niet bij hem en zijn kul hoort. Dat is wel wat er gebeurt wanneer ouders hertrouwen, de kinderen krijgen een hele andere training, worden opgevoed met een hele andere mentaliteit en het volg is dat zij die plichten gaan uitvoeren die voor anderen bedoeld zijn. Dat terwijl Bhagvaan duidelijk zegt dat het beter is te sterven tijdens het uitvoeren van je eigen plichten, dan dat je die van een ander perfect uitvoert.
Bij alles wat we doen moeten we rekening houden met de regels van Sanatan Dharm en onthouden dat we het doen voor Bhagvaan. Dat geldt dus ook voor het krijgen van kinderen en ook het opvoeden, hoe moeilijk dat ook mag zijn en met zijn hoevelen we dat ook doen. Uit zelfzuchtigheid op zoek gaan naar een partner omdat deze liefde wordt gemist is een zwakke smoes. Ouders moeten blij zijn dat de kinderen hebben, zij geven hun ouders ook liefde. Helaas denken niet alle ouders in deze tijd zo en is het voor hen een simpele keus. Wat is belangrijker: kinderen of liefde?
