Zonen als diamant

Wanneer Hindustanen kiezen om kinderen te krijgen, hebben ze liever een zoon. Ze denken aan het voortbestaan van hun familie en dat moet via die zoon. Waar ze niet bij nadenken is dat daarvoor ook een dochter nodig is, niet die van hen, en als iedereen dus zo zou denken zou niemands familie voortbestaan.

Het is niet altijd zo dat ze per se geen dochter willen, maar de zoon heeft een voorkeur. Ze hebben ook liever dat het eerste kind een zoon is en logisch, dan kan de grote broer letten op alle anderen. Het allerbelangrijkste is natuurlijk een gezond kind en het eerlijkste is om een jongen en een meisje te hebben. Voor jouw familie en die van een ander, maar helaas kun je niet alles beïnvloeden.

Hindustanen zijn vaak erg trots wanneer ze een zoon hebben. Dat zie je aan hoe er met het kind wordt omgegaan. Overdreven “dulaar”. Alsof het hebben van zoon een garantie is dat het goed zal gaan met de familie.

Ook naarmate die jongen ouder wordt, blijft hij een bevoorrechte positie houden in de ogen van die ouders en dochters zullen dat zeker merken. Ze zien dat die zoon als een diamant wordt behandeld. Hij mag geen enkel schrammetje oplopen, hij mag dus niet vechten, ook niet als de familie wordt bedreigd, want hij is de enige zoon en stel dat ie doodgaat? Daar staat tegenover dat de meisjes keihard moeten werken. Hij mag gaan en staan waar hij wil en zij moeten thuis blijven om het huishouden te doen.

Natuurlijk is er verschil tussen de plichten en verantwoordelijkheden van man en vrouw, maar dat betekent niet dat je die jongen niets bij moet brengen en alles voor hem moet doen. Hoe gaat hij leren op zijn eigen benen te staan? Hoe gaat hij leren om een man te zijn? Mannen van 30 die vragen of de boormachine recht of schuin gehouden moet worden hij het boren of mannen van 20 die hun brood belegd krijgen, zijn hier een uitermate goed voorbeeld van.

Dit brengt ons tot het verschil in de opvoeding van jongens en meisjes. De een heeft alle vrijheid en de ander niet. De een heeft ook meer bescherming nodig dan de ander, maar dit betekent dus dat je een dochter hebt die als Assepoester wordt behandeld en een zoon die niet weet hoe hij moet werken. En die dag dat hij er alleen voor staat, gaat hij niet eens kunnen koken, want elke keer als hij de keuken inging om te leren koken werd hij eruit getrapt. Alleen die dochter moest het leren. Zelfs voor overleven is hij dan dus afhankelijk en afhankelijk zijn is het ergste wat je kan zijn als man.

Misbruik door arme Hindustanen

Voordat Navratri begon luisterde ik naar een podcast van Bill Cunningham, een Amerikaanse radiopresentator. Hij had een vaste beller aan de lijn en was in een discussie met deze vrouw verwikkeld. Het ging om de slechte Amerikaanse economische situatie en hij zei dat hij het zat was om te moeten betalen voor arme Amerikanen die een mobiele telefoon willen. Hij betaalt daar natuurlijk indirect voor via belastingen en dergelijke en heeft die man ongelijk?

In diezelfde paar dagen dat ik deze uitspraak hoorde, was ik bezig het een en ander uit te zoeken over verzekeringen en toen stuitte ik op het solidariteitsbeginsel dat wij in Nederland kennen. Dat betekent dat werkende mensen meebetalen aan de kosten die de overheid maakt voor onder andere bejaarden, werkelozen en arbeidsongeschikten. De werkelijke ziektekosten die worden gemaakt, bijvoorbeeld bij een ziekenhuisopname, zijn natuurlijk vele malen hoger dan wat aan de patiënt wordt doorberekend en dus wordt dit vanuit de overheid gefinancierd.

Ik begon toen een link te leggen tussen die uitspraak en dat zaken door de overheid worden gefinancierd. Dat kennen we namelijk ook hier in Nederland en de belastinggelden worden voor van alles gebruikt zonder dat de belastingbetaler daar inspraak op heeft.

Het is opvallend hoe Hindustanen zich in dit land gedragen, vooral wanneer ze arm zijn. Als ze een beetje geld hebben beginnen ze gelijk van alles te kopen. Duur huis, dure meubels, dure tv, die “Biggie Mang Waggie” natuurlijk en noem maar op. Ze willen laten zien dat ze rijk zijn, want ze zijn dat niet en natuurlijk willen ze status hebben. Echter kunnen ze dit alles niet betalen dus plunderen ze de rekeningen van hun kinderen. Dat is niet genoeg dus nemen ze nog een extra lening erbij. En als ze krap zitten tja, dan moeten de kinderen ook maar een steentje bijdragen bij het aflossen.

Dat deze mensen dit doen, is helemaal hun eigen zaak. Maar wanneer ze ziek worden en die kosten worden betaald van mijn belastinggeld is het ook mijn zaak en dus eigenlijk die van ons allemaal. Deze mensen geven geld uit als water en houden geen rekening met plotselinge kosten, bijvoorbeeld wanneer iemand ziek wordt. Nu hebben ze geluk want het wordt hier allemaal betaald voor je, maar als dat niet zo zou zijn dan zouden ze het voelen. De hardwerkende man is dan weer de pineut. Deze mensen hebben een privilege waar ze gebruik van mogen maken, daar moeten ze dan ook wel verantwoordelijk mee omgaan.

Ik ben niet tegen het solidariteitsbeginsel. Sterker nog ik vind dat bejaarden, arbeidsongeschikten en minder bedeelden best een helpende hand mogen krijgen, maar dan moeten ze het wel verdienen en hier geen misbruik van maken.

Christelijke genezers

We kennen allemaal wel van die Christelijke programma’s, waarbij een zogenaamde genezer rondloopt en daar mensen slaat, duwt, uitscheld, geesten verdrijft en weet ik allemaal wat nog meer doet. Altijd zien we dat de persoon die ziek is beter wordt. “Dat is een geweldige dokter!” Tenminste dat denk je dan en daar ga je naartoe.

Ook een heleboel Hindustanen zien soort dingen, denken niet na, geloven er gewoon in
en gaan naar zulke genezers toe. Ze geloven dat zulke personen de meest erge ziektes kunnen genezen en dus ook dat hun problemen als sneeuw voor de zon zullen verdwijnen.

Het is heel erg om te zien dat hordes Hindustanen als een kip zonder kop hierop aflopen. Mensen van wie je zou zeggen dat ze een behoorlijke mate van intelligentie hebben omdat ze Sanatan Dharm volgen, gebruiken dit intellect niet. Ervan uitgaande dat ze dat hebben tenminste. Want daaraan mag je zeker wel gaan twijfelen als ze afgaan op wat de televisie hen wijst.

Deze Hindustanen gaan dus daarnaartoe en ze worden ingepakt met mooie woorden. Die genezers en hun mensen, want ze werken natuurlijk niet alleen, laten die Hindustanen denken dat hun problemen opgelost zijn door middel van hersenspoeling en dergelijke en dan worden die Hindustanen automatisch Christen. Ze laten alles achter waarvan ze weten dat het goed is, alles wat ze hun hele leven hebben gedaan. Na een tijdje komen ze erachter dat hun problemen nog steeds niet zijn opgelost, maar ze zijn dan te trots en te koppig om terug te keren naar Sanatan Dharm dat ze echt naar Bhagvaan zal brengen.

Als je een probleem hebt, dan zal het aannemen van een bepaalde cultuur dat probleem niet oplossen. Ook al worden bepaalde dingen in het Christendom niet geloofd, die wij wel kennen in Sanatan Dharm, dat betekent niet dat ze niet bestaan.

En over die mensen in een rolstoel die opstaan: de Britse Oxford University heeft onderzoek gepleegd waaruit is gebleken dat mensen die in God geloven meer pijn kunnen verdragen. Dus ik geloof wel dat iemand die slecht ter been is en in een rolstoel zit, kan opstaan en zelfs een rondje kan lopen.... voor een paar minuten totdat de camera niet meer op hem is gericht.

Ouders die hun kinderen bestelen

“Geld is de motor van de maatschappij.” Dit is niet hoe het hoort te zijn, maar tegenwoordig is het toch echt zo. Geld is iets waar we niet zonder meer kunnen, zelfs om in onze primaire levensbehoeften te kunnen voorzien hebben we geld nodig. Zonder geld krijg je niets gedaan. En dat geldzaken ook problemen met zich mee kunnen brengen, hoef ik vast niet uit te leggen.

Het is niet onvoorstelbaar dat er gezinnen zijn, die het niet zo breed hebben en dus moeilijk hebben met deze situatie. Dit is met name op te merken bij alleenstaande ouders en meestal werken de (oudste) kinderen dan ook om de rekeningen te kunnen betalen. Ik heb respect voor deze kinderen, omdat zij een deel van hun tijd opofferen om het gezin draaiende te houden. De tijd die zij juist zouden kunnen gebruiken om te studeren zich te ontwikkelen of gewoon kind te zijn, want deze kinderen zijn gedwongen sneller volwassen te worden.

Er zijn echter ook gezinnen, waarbij beide ouders nog aanwezig zijn, die het niet al te breed hebben. Toch is het is de plicht van ouders om voor hun kinderen te zorgen en dat betekent dus voorzien in eten, kleding, een opleiding en niet te vergeten ook een goede huiselijke situatie. Dat laatste mag zeker niet worden onderschat, maar is niet het onderwerp van deze blog. Voor de overige zaken zijn er financiën nodig, die soms moeilijk op te brengen zijn door deze gezinnen. In deze gezinnen zijn ook vaak kinderen die dan geld bijdragen aan de ouders of juist goed opletten op uitgaven. Helemaal niets mis mee.

Het probleem zit bij die ouders zelf. Ze weten dat zij de kostwinnaars zijn, dat hun kinderen leren en studeren en dus niet zonder meer altijd bij kunnen leggen voor noodzakelijke uitgaven. Niet-werkende kinderen hebben altijd al niet zoveel te besteden, moeten dus lang sparen als ze iets willen hebben en als die ouders geld gaan eisen of continu laten merken dat het financieel minder gaat, voel je je als kind toch wel schuldig en zal je automatisch niet alleen je ouders minder opzadelen met jouw kosten, maar je zal zelfs bijdragen aan hun rekeningen.

Soms kan de situatie zo zijn dat het gewoon niet anders kan, er is geen uitweg en elk gezinslid moet dan maar bijdragen. Daar hoeft niemand zich voor te schamen. De situatie kan wel anders als je ziet dat er grote uitgaven worden gedaan en er zelfs leningen worden genomen om goederen te kopen die niet betaald kunnen worden. Dan moet je toch wel even bij jezelf nagaan dat je het niet al te breed hebt, je geld van je kinderen neemt en toch zulke grote uitgaven doet. Daar hoor je je wel voor te schamen.

Dat is weer één van de vele problemen die de Hindustaanse gezinnen kennen: wie rijk is, hoeft niet te wijzen dat hij rijk is, maar wie arm is moet dat wel doen. De dupe hiervan zijn weer de kinderen van het gezin. Geld hoort niet je prioriteit te zijn in het leven, maar als je eenmaal een beetje geld hebt geef dan je uitgaven wel de juiste prioriteit.

Wordt een mens!

Een tijdje terug was ik in een bekende fastfoodketen en stond ik in de rij te wachten. Aan de zijkant stond een Hindustaanse jongeman van een jaar of twintig, die zijn twee broodjes aan het inspecteren was. Iedereen die deze jongen zou zien zou hem typeren als een jahuwa (schoft), maar ze zeggen altijd don’t judge a book by it's cover dus misschien moeten we mensen soms het voordeel van de twijfel geven en is deze jongen dus helemaal niet zo.

Op een bepaald moment liep deze jongen naar voren, gooide zijn broodjes op de toonbank en schreeuwde tegen de jongen achter de kassa: “Sjef, er zit geen saus op mijn brood man!” Erg welbespraakt was deze jongeman dus niet, maar toch pakte de medewerker de broodjes op en keek of er saus op zat.

Er bleek wel saus op te zitten en toen de medewerker de jongen daarop wees kreeg hij een grof antwoord terug: “Ik had extra saus gezegd man!” Of dat zo was of niet, weet ik niet, maar volgens de medewerker had de jongeman dat niet gezegd en ging hij toch maar extra saus op het broodje doen. Desondanks schreeuwde de jongen: “Dan houd je die burgers toch!” Maar toen de medewerker terugkwam met extra saus op de broodjes heeft die jongen ze toch meegenomen.

Triest is het dat mensen niet op een normale manier iets kunnen vragen, of ze nu in het gelijk staan of niet. Vergissen is menselijk, dus dat kan iedereen overkomen. Dat is nog geen reden om iemand te gaan uitkafferen omdat hij iets verkeerd gedaan zou kunnen hebben. Nog triester is het als je zelf fout bent. Vaak weten mensen precies dat ze zelf fout zijn, maar ze zijn niet mans genoeg om dat toe te geven en verzinnen dan de ene na de andere leugen om dat te verbergen.

Hindustanen die bekend staan om hun vriendelijkheid, gastvrijheid en ga zo maar door gedragen zich tegenwoordig als onbeschaafde onmensen. Ons volk dat zo geweldig was dat Bhagvaan Zelf voor ons op deze planeet is gekomen, is vandaag de dag zo laag gevallen dat we niet eens weten hoe we tot iemand moeten praten.

Integriteit is een ander probleem onder Hindustanen. We zeggen van alles maar wanneer puntje bij paaltje komt, zijn we allang vergeten wat we hebben gezegd en houdens ons dus niet aan ons woord. Ditzelfde geldt ook als het gaat om het volgen van de Dharm. We zeggen wij zijn Sanatan Dharmi, maar volgen we alle regels? Nope. Het is niet makkelijk om alle regels te volgen, maar je moet gewoon je best doen meer niet.

En dan heeft deze jahuwa ook nog eens met eten gegooid. Nog een extra zonde die hij op zich neemt, de ene zonde brengt automatisch de andere met zich mee zolang je niet de keus maakt om het goede te doen en je leven te beteren. Eten dat wij te horen offeren aan Bhagvaan is voor deze jahuwa zo onbelangrijk dat hij er geen respect heeft en ermee durft te gooien. Er zijn miljoenen Hindu’s die niet eens eenmaal per dag een maaltijd kunnen nuttigen en hier wordt het niet eens gerespecteerd. Het wordt gezien als iets vanzelfsprekends. Als deze jongen in zijn volgende leven doodgaat van de honger, zal hij er wel anders over denken.

Niets op deze wereld is vanzelfsprekend. Je hebt het omdat je ervoor hebt gewerkt en als je dat niet in dit leven hebt gedaan, heb je het wel in een vorig leven gedaan. Waardeer wat je hebt, koester dat en vergeet nooit dat je alles, wat je denkt te hebben, heel gemakkelijk kwijt kan raken, want in principe is het niet eens van jou. Gedraag je niet als een jahuwa, maar wordt een mens. En als je dat wil, is er maar één weg die je kan volgen: Sanatan Dharm.

Weerstand van baby’s

Wanneer er een baby is geboren, is iedereen door het dolle heen. Iedereen is blij en gelukkig en wil meteen het kind zien. Helaas heeft niet iedereen goede intenties met het kind, maar dat is niet altijd te zien.

Vooral Hindustanen willen meteen al spelen met pasgeboren kinderen en denken er niet bij na wat voor effecten dat kan hebben op die kinderen zelf. Een pasgeboren baby is erg gevoelig en heeft geen weerstand tegen de negativiteit van mensen. Deze moet nog worden opgebouwd en dat heeft tijd nodig.

Een ieder is dus in staat om een kind te beïnvloeden, bewust of onbewust. De gevolgen kunnen erg groot zijn, zo kan een baby ziek worden en kan de schade een blijvende invloed hebben op de rest van zijn leven. Dat is iets wat niemand zijn kinderen wil aandoen.

Een pasgeboren baby’tje kan dus alleen tegen zijn moeder. Het moet zich ontwikkelen en leren omgaan met andere mensen. In sommige gevallen is het zelfs zo dat de vader niet eens in de buurt van de baby mag komen. Laat staan anderen.

Het lijkt misschien bot om tegen iemand te zeggen dat hij niet aan je kind moet komen, maar het gaat om het welzijn van je kind. Het is de plicht van ouders om hun kinderen te beschermen en zeker bij baby’s, want zelf kunnen zij het niet.

Dat iemand jou verbied aan zijn kind te komen, betekent niet dat hij jou als slecht mens betitelt. Het heeft er gewoon mee te maken dat een baby makkelijk beïnvloedbaar is en de ouders geen enkel risico willen nemen. Dit is iets wat Hindustanen moeten leren begrijpen. En wat Hindustanen moeten leren doen is tegen mensen zeggen dat ze niet in de buurt van hun pasgeboren baby’s moeten komen.

Laten we eerlijk zijn, wij willen allemaal het beste voor onze kinderen en daar hoort dit gewoon bij. Wie te horen krijgt dat hij uit de buurt van baby’s moet blijven, moet dit niet verkeerd opvatten. Integendeel, hij moet juist bij zichzelf te rade gaan en zichzelf in de schoenen van de ouders plaatsen. Dan gaat hij het wel begrijpen, want dan gaat het om zijn eigen kind.

Verantwoordelijkheid afschuiven

Inmiddels moet het wel duidelijk geworden zijn dat de regels die Sanatan Dharm kent, gemaakt zijn voor het welzijn van de mensheid. Bhagvaan wil hebben dat wij gelukkig zijn en allemaal opbloeien en Hij heeft ons alles gegeven om dat ook mogelijk te maken. Echter zijn we vaak niet gelukkig en dat komt omdat wij geen gebruik maken van datgeen Hij ons heeft gegeven.

Samengevat komt het hierop neer: wij doen niet wat Bhagvaan heeft gezegd. Met andere woorden: wij volgen Zijn regels niet. En wie dat niet doet, die moet de gevolgen gewoon accepteren.

Vaak weten Hindustanen ook niet wat wel en niet gedaan hoort te worden in bepaalde situaties. Dat kan, tegenwoordig heerst er grote onwetendheid en deze onwetendheid is de bron van vele zonden. We leven nu dan wel in een tijdperk waar slechtheid overheerst, maar dat betekent niet dat we die onwetendheid goed kunnen praten.

Als mensen gewezen worden op dingen die ze fout hebben gedaan, wijzen ze altijd hun vinger naar een ander. Ze proberen de schuld af te schuiven: “Die Pandit heeft me dat niet verteld.” Moeten Pandits ons dan alles voorkauwen? Hoe lang zullen we door blijven gaan om onze verantwoordelijkheden op anderen af te schuiven?

Het mag dan inderdaad zo zijn dat Pandits meer weten dan wij en het is ook hun taak om ons te onderwijzen, maar het is onze taak om naar hen toe te stappen wanneer wij iets willen weten. Zij moeten niet continu achter ons aan zitten om te vragen of wij iets nodig hebben.

Daarnaast is dit ook een hele zwakke smoes. We leven nu in een tijd waar Internet op de hoek van elke straat te vinden is en waar Internet is, daar is informatie. En waar informatie beschikbaar is, is geen plaats voor onwetendheid. De schuld geven aan je ouders is er dus ook niet meer bij.

Laten we het ook eens van de andere kant bekijken. Hoevaak hebben Pandits niet gezegd dat we dit zus en zo moeten doen? Hoevaak hebben we niet geluisterd? Omdat ze toch het beste met ons voor hebben, gaan ze ermee door en flink ook. Maar het is niet meer dan logisch dat ze hier moe van worden en na een tijdje ermee ophouden. Als het dan toch uiteindelijk misgaat, ziet men in dat men had moeten luisteren en gaat men huilend naar die Pandit, want hij moet het probleem oplossen. Er moet een probleem worden opgelost, terwijl het voorkomen had kunnen worden.

We brengen dus onszelf in de problemen, terwijl dat helemaal niet nodig is. We accepteren ook niet dat dit zo is, we zijn niet eerlijk tegenover onszelf. Het is ook pijnlijjk om te zeggen dat je je hele leven al fout bent geweest, dus geef je de schuld maar aan een ander. Wat we ook doen, de waarheid kunnen we niet veranderen.

Wie het goed wil hebben, gaat daarvoor moeten werken. De eerste stap is het nemen van je eigen verantwoordelijkheid en beginnen onze heilige geschriften door te nemen en toe passen, dan zullen niet alleen Hindustanen, zelfs niet alleen Pandits, maar zelfs Bhagvaan zal dan klaarstaan om jou te helpen.

Hindustanen en regels

Elk mens is bekend met het fenomeen regels. Regels komen overal ter wereld voor. Denk maar eens aan een land, een bedrijf of zelfs een huis. In een huis bepaalt degene die daar woont de regels en zo bepaalt degene die de Aarde heeft gemaakt welke regels hier gelden.

Velen van de regels die wij vandaag de dag kennen zijn gemaakt door mensen, maar er zijn enkele regels die gemaakt zijn door Bhagvaan. Die regels vinden wij terug in Sanatan Dharm.

Wanneer het gaat om regels die door mensen zijn gemaakt, doen Hindustanen nooit moeilijk. Iedereen is bereid om die te volgen en nooit zal iemand vragen naar een referentie. Zodra we echter beginnen te praten over regels van Sanatan Dharm wordt het al lastig. Deze worden namelijk als eng ervaren of als iets van vroeger. Men wil zich hier helemaal niet aan houden en dat terwijl een regel juist iets is waaraan men geacht wordt zich wel te houden.

Heel ironisch is dit: de regels van Bhagvaan wil niemand volgen en de regels van de mens wil iedereen volgen. De regels van de mens zijn niet perfect en moeten continu worden aangepast, want door fouten leert men. De regels van Bhagvaan zijn perfect net als Hijzelf, ze gelden altijd en overal. Toch kiezen mensen en Hindustanen in het bijzonder ervoor om de regels van Bhagvaan aan de kant te schuiven. Sterker nog, velen van hen spelen zelf voor Bhagvaan. Ze prutsen aan Zijn regels en maken er iets heel anders van.

Die regels die wij in Sanatan Dharm kennen, bestaan niet zomaar. Bhagvaan heeft die regels niet gemaakt om ons te pesten, maar om ons te beschermen. Helaas is de gemiddelde Hindustaan te dom en te eigenwijs om dit zelf te bedenken. Hij is teveel bezig met zichzelf, zijn eigen gedachten en wat hij zelf wil.

Wie die regels dus niet wil volgen, moet dat vooral niet doen. Hij helpt zichzelf en zijn familie de verdommenis in. Het heeft zijn voordelen, want zo wordt het Hinduvolk gezuiverd. De sterken worden gescheiden van de zwakken en zo blijven we dus over met een klein maar toch sterk volk. Aan de andere kant is het jammer dat toch zovelen van ons volk dan het onderspit moeten delven en het wordt nog erger, want de kans is aanwezig dat het volk er uiteindelijk toch onder moet lijden.

Wie de regels van Sanatan Dharm en dus die van Bhagvaan en niemand anders volgt, zal zichzelf automatisch beschermen aangezien die regels daarvoor zijn gemaakt. Ook Bhagvaan zal alles in het werk stellen om Zijn volgelingen te beschermen. Behalve dat zullen deze regels ons uiteindelijk leiden naar het ware geluk. Welke reden kan er zijn om deze regels niet te volgen?

De moderne Hindustaan

We leven tegenwoordig in een moderne tijd. Een tijd waarin iedereen, van wie de voorouders uit India komen, zich Hindustaan noemt. Er zijn zelfs mohammedanen die claimen dat zij Hindustaanse mohammedanen zijn, een identiteitscrisis is het niet?

Als we kijken naar het woord ‘Hindustaan’ zien we dat daarin het woord ‘Hindu’ voorkomt. Een Hindustaan is dus per definitie Hindu. Maar wat is nu een Hindu? Een Hindu is iemand die Sanatan Dharm, ofwel het Hinduïsme, volgt en wordt dan dus ook wel Sanatan Dharmi genoemd.

Een Sanatan Dharmi accepteert de geschriften die Bhagvaan ons heeft gegeven als hoogste autoriteit en hij volgt deze dan ook strikt. Regels zijn duidelijk te vinden in de geschriften en de geschriften zeggen duidelijk dat we ons leven moeten inrichten naar de standaarden die de geschriften ons bieden.

Iemand die dus juist die dingen doet die Bhagvaan afraadt of zelfs verboden heeft, volgt de geschriften niet en is dus geen Hindu. Ditzelfde geldt voor iemand die mensen aanspoort dit soort dingen te doen. Dit is gedrag dat niet past bij een Hindu, want het gaat regelrecht tegen de geschriften in.

Nu dit duidelijk is kunnen we kijken naar de huidige maatschappij, waarin we een onderscheid kunnen maken tussen de traditionele en de moderne Hindustaan. Het verschil zit hem hierin dat de traditionele Hindustaan de geschriften volgt en de moderne Hindustaan slechts deels of helemaal niet. De laatste is dan ook geen Hindustaan.

Toch noemt hij zich wel zo, want zijn voorouders komen uit India en waren wel echt Hindu, dus hij is het ook. Het gaat automatisch, maar zo werkt het niet. Een Hindu handelt volgens de geschriften en wie dat niet doet is dus geen Hindu.

Tegenwoordig behoort de meerderheid van alle Hindustanen, en dit geldt vooral in het Westen, tot de moderne Hindustanen. Zij kijken misschien naar de geschriften, maar nemen slechts datgene over wat ze leuk vinden en waar ze niet mee kunnen leven, laten ze achterwege.

Ze volgen dus niet alles, maar slechts een deel en dat terwijl volgens de definitie een Hindustaan alle regels volgt. Dit betekent dat iemand dus een deel van Sanatan Dharm volgt en dus slechts voor een deel Hindustaan is. Maar van tarwe kunnen we ook niet zeggen dat het gelijk is aan brood, terwijl het er toch wel inzit.

Op deze manier zouden we één miljard soorten Sanatan Dharm hebben en dat is onmogelijk. Er is maar één Sanatan Dharm en dat is die Sanatan Dharm die Bhagvaan ons heeft gegeven.

Elke moderne Hindustaan past de definitie van de woorden Hindustaan en Hindu zodanig aan dat hijzelf onder deze definitie valt, maar de definities van deze woorden zijn niet door de mens gemaakt, maar door Bhagvaan gegeven. Dat is dat ene wat ze vergeten, ze kunnen aanpassen wat ze willen maar Bhagvaan werkt niet volgens wat zij goed vinden, maar wat echt goed is.

Het is nooit te laat om je leven te beteren en alles wat je goed doet neem je mee naar je volgende leven. Bhagvaan Zelf heeft gezegd dat het niet altijd even makkelijk is alles te volgen, maar het gaat erom dat je het probeert en je best doet. En zelfs de grootste zondaar op deze wereld kan bij Bhagvaan terecht, dus waarom zouden wij dat niet kunnen?

Bhagvaan vergeten

Bhagvaan spreekt Zelf in Zijn eigen Gita over mensen die Hem benaderen en naar Hem op zoek gaan. Hij legt uit dat vier soorten mensen Bhagvaan zoeken: wie lijdt, wie kennis zoekt, wie voorspoed wenst en de wijze die op zoek is naar Absolute Waarheid.

In deze tijd zien we dan ook heel vaak dat mensen pas naar Bhagvaan gaan wanneer ze Hem nodig hebben. Wanneer ze lijden of problemen hebben. Dan pas beginnen ze te bidden, naar de mandir te gaan of bhakti uit te voeren. Dat is helemaal niet erg, beter laat dan nooit en Bhagvaan zal zeker wel helpen.

Gedurende deze periode gaat het langzamerhand beter. Er verschijnt steeds meer licht in het leven en mensen beginnen de kracht te voelen die Bhagvaan ze geeft. Zo gaan de problemen voorbij en lijden deze mensen niet meer.

Wat we dan zien is dat ze zich steeds minder bezighouden met bhakti en Bhagvaan gewoon vergeten. Ze houden gewoon op Hem te dienen. Ze voelen zich goed, alle problemen zijn voorbij en ze denken dat ze genoeg kracht hebben gehad voor de rest van hun leven. Maar als de volgende crisis komt, vinden ze hun weg naar Bhagvaan wel weer terug. En wanneer alles voorbij is laten ze Hem weer.

Mensen krijgen klappen in het leven en vaak zijn ze ook bedoeld om iets duidelijk te maken. Maar deze mensen die steeds in dezelfde vicieuze cirkel terechtkomen zien daar niets in. Zelfs niet dat ze door moeten gaan met het vereren van Bhagvaan. Wanneer het ze uitkomt roepen ze Bhagvaan en als ze Hem niet meer nodig hebben, laten ze Hem links liggen.

Bhagvaan is er altijd voor ons, op ieder moment van de dag en Hij kijkt niet naar of het Hem uitkomt of niet. Nu moeten wij onze houding tegenover Bhagvaan bepalen. Geven wij ons onvoorwaardelijk over? Gaan we Bhagvaan iets teruggeven van datgene wat Hij allemaal aan ons heeft gegeven?

Laten we eens ophouden te kijken naar wat Bhagvaan kan doen voor ons, laten we kijken naar wat wij kunnen doen voor Hem.

Jodhaa Akbar

Jodhaa Akbar is een nieuwe Bollywoodfilm die onlangs is uitgekomen en deze blijkt vrij populair te zijn. In Nederland gaan Hindustanen namelijk massaal naar de bioscoop om deze film te bekijken. Een prachtige film, leuk liefdesverhaal etc. we kennen het allemaal wel.

Weten Hindustanen wel waar ze mee bezig zijn? Waarom is er in de eerste plaats een film gemaakt over Akbar? Hij stamt af van een familielijn die altijd grootse moeite heeft geïnvesteerd in het toegevoegen van Hinduvrouwen aan hun harems en het onderwerpen van zoveel mogelijk Hindu’s.

Akbar is hierop geen uitzondering. Wanneer hij niet kreeg wat hij wilde, moordde hij vele dorpen uit, maar daarvan is niets te zien in deze film. Hij alleen al is verantwoordelijk voor de dood van honderdduizenden Hindu’s, maar daarover wordt gezwegen. Hij wordt neergezet als iemand die zich niet met zulke zaken inliet. Het tegendeel is waar.

Als er dan een film gemaakt moet worden over Akbar, wat overigens helemaal geen probleem hoeft te zijn, zorg dan dat de waarheid wordt getoond en niet een of ander politiek correct fictief verhaaltje.

Dan is er nog het andere: waarom gaan zoveel Hindustanen naar deze film? Is het om mooie acteurs en actrices te bekijken? Kennen zij hun eigen geschiedenis niet? Weten ze niet dat ze zo meewerken aan de ontkenning van de verschrikkingen die ons volk heeft meegemaakt onder de mohammedanen? Dit is een schande!

Een zeer belangrijk deel van onze geschiedenis dat ervoor heeft gezorgd dat Hindu’s overal op de wereld leven, en dat ook niet altijd in de beste omstandigheden, wordt zo ontkend.

Hindustanen moeten ophouden mohammedanen op te hemelen en voor ze op te komen of ze dat nu bewust doen of onbewust. Ze moeten zich bewust worden van de geschiedenis van het Hinduvolk, want uit dat verleden gaan wij moeten leren als wij willen hebben dat onze nakomelingen over een paar generaties nog op deze planeet rondlopen.

Deze film moet door alle Hindustanen over de hele wereld geboycot worden en voor wie meer wil weten over de zo belangrijke geschiedenis van het Hinduvolk, ga dan naar het Hindu Holocaust Museum van
SanatanDharm.net

Kinderen of liefde?

Onlangs sprak ik met een kennis die ik een hele tijd geleden voor het laatst had gezien. We gingen een beetje bijpraten en hij vertelde me over zijn wel en wee. Toen bleek dat hij was verhuisd en aangezien hij een student is in Nederland is het niet gek dat hij op kamers gaat wonen. Tenminste ik dacht dat hij dat ging doen, want hij zei dat hij wel alleen ging wonen. Naarmate het gesprek vorderde vertelde hij dat zijn moeder voorgoed naar Suriname zou gaan en dat dat de reden was voor zijn verhuizing. Toen ik hem vroeg waarom zijn moeder dit had besloten zei hij: “Nieuwe liefde he?”

Zijn ouders zijn gescheiden en hij heeft al bijna geen contact met zijn vader. Zijn vader reist namelijk heel voor zijn werk en verblijft soms maandenlang in het buitenland. Het is altijd lastiger om kinderen op te voeden wanneer twee mensen gescheiden zijn, maar dat neemt niet weg dat de vader nog steeds verantwoordelijk is voor zijn kind. Hoe gaat hij deze verantwoordelijkheid nakomen als hij aan de andere kant van de wereld zit?

Dat die jongen zijn vader niet ziet, is voor hem niet zo een probleem. Dat hij zijn moeder niet gaat zien, is wel erg. Al jarenlang leeft hij met haar samen en voedt zij hem in haar eentje op. Hij gaat haar heel erg missen als ze weg is, maar toch gaat ze. En waarom? Om een man!

Als moeder, en ook als vader natuurlijk, zonder partner horen de kinderen op de hoogste plaats te staan. Ze hebben het recht niet om op te zoek te gaan naar een partner. Het is niet makkelijk om alleen te zijn, maar er moet gehandeld worden in het belang van de kinderen. Een kind heeft uiteraard zowel een vader als een moeder nodig, maar in sommige gevallen heeft een kinds slechts één van de twee. Vaak wordt dit dan als smoes gebruikt om een partner te zoeken, zodat hij/zij die rol kan vervullen die het kind mist. Dit is niet nodig, want er moeten genoeg mannelijke of vrouwelijke familieleden zijn die in kunnen springen om die missende vader- of moederrol kunnen vervullen.

Aan de andere kant is het wel goed dat ze die jongen niet meeneemt, hij blijft wel moederziel alleen achter, maar zal niet getrained worden in een bepaalde richting die niet bij hem en zijn kul hoort. Dat is wel wat er gebeurt wanneer ouders hertrouwen, de kinderen krijgen een hele andere training, worden opgevoed met een hele andere mentaliteit en het volg is dat zij die plichten gaan uitvoeren die voor anderen bedoeld zijn. Dat terwijl Bhagvaan duidelijk zegt dat het beter is te sterven tijdens het uitvoeren van je eigen plichten, dan dat je die van een ander perfect uitvoert.

Bij alles wat we doen moeten we rekening houden met de regels van Sanatan Dharm en onthouden dat we het doen voor Bhagvaan. Dat geldt dus ook voor het krijgen van kinderen en ook het opvoeden, hoe moeilijk dat ook mag zijn en met zijn hoevelen we dat ook doen. Uit zelfzuchtigheid op zoek gaan naar een partner omdat deze liefde wordt gemist is een zwakke smoes. Ouders moeten blij zijn dat de kinderen hebben, zij geven hun ouders ook liefde. Helaas denken niet alle ouders in deze tijd zo en is het voor hen een simpele keus. Wat is belangrijker: kinderen of liefde?

De situatie van Brahmans

Brahmans hebben altijd al een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van het Hinduvolk. Zij waren degenen die kinderen onder hun hoede namen om hen op te leiden en te vormen tot goede Hindu’s, zodat zij later als volwassenen in staat waren hun plichten uit te voeren. Altijd hebben zij koningen geadviseerd in het belang van hun volk en natuurlijk waren zij er ook wanneer er puja’s moesten worden gedaan. Ook waren zij diegenen die huis en haard moesten verlaten en voorop gingen in de strijd voor bescherming van Sanatan Dharm als er geen kshatriya’s waren die dit deden.

Brahmans hebben vele offers moeten maken voor het behoud van Sanatan Dharm en het welzijn van het volk en in vroeger tijden was men de Brahmans ook altijd dankbaar hiervoor. Tegenwoordig lijken Hindu’s dit alles te zijn vergeten, ze denken niet eens aan wat hun eigen voorouders voor hen hebben opgeofferd, laat staan dat ze gaan denken aan de offers van Brahmans.

In deze tijd waarderen ze offers die toendertijd zijn gemaakt niet, maar erger is dat Hindu’s Brahmans zelfs aanvallen en discrimineren. In Tamil Nadu bijvoorbeeld is 70% van de overheidsbanen gereserveerd voor mensen die geen Brahman zijn. Ditzelfde geldt voor plaatsen op scholen. Daarnaast houden Hindu’s er om de een of andere reden van Brahmans altijd te dissen. Er zijn ook gevallen dat Brahmans lichamelijk zijn aangevallen. Brahmans zijn ook mensen die moeten eten en hun plicht moeten uitvoeren net als wij, maar het wordt hen knap lastig gemaakt met alle vooroordelen die er zijn over Brahmans.

Het probleem is dat iedereen denkt dat Brahmans hoog zijn, maar varnashramdharma (het kastestelsel genoemd door de westerlingen) heeft niks te maken met hoog en laag. Het heeft te maken kwaliteiten, verantwoordelijkheden, plichten en karma. De fout zit hierin bij ons Hindu’s, wij luisteren liever naar een westerling die iets gaat vertellen over Sanatan Dharm dan dat wij naar een Brahman toegaan om iets te vragen of dat we zelf onze boeken pakken om iets te lezen. Met een Brahman, die is opgeleid om te onderwijzen over Dharm, durven Hindu’s nog in discussie te gaan, hun geschriften durven ze nog in twijfel te trekken, maar wanneer een westerling iets heeft gezegd nemen ze dat meteen aan voor waar.

Shudra’s zijn uit de voeten van Bhagvaan gekomen, maar dat betekent niet dat zij de laagsten der mensen zijn. Zij zijn het fundament van de samenleving, de maatschappij is op hen gebouwd. Zonder hen zou het Hinduvolk niet eens goed kunnen bestaan. Vaishya’s zijn uit de handen van Bhagvaan gekomen, omdat zij moeten zorgen voor het reilen en zeilen van de maatschappij, handel is hun voornaamste taak. Kshatriya’s zijn gekomen uit de borst van Bhagvaan, omdat zij moeten kunnen incasseren. Zij zijn er voor bescherming. En dan hebben we de Brahmans. Zij zijn gekomen uit het hoofd van Bhagvaan, maar dat betekent niet automatisch dat ze hoog zijn. Het is hun taak om het volk te leiden, logisch aangezien zij belast zijn met het onderwijs en dus de geschriften kennen. Het is hun verantwoordelijkheid om te zorgen dat het volk zijn plichten en verantwoordelijkheden kent, zodat het Hinduvolk kan blijven bestaan. Wie zijn wij om mensen met zo een zware taak te veroordelen en tegen te werken?

Zoals een lichaam niet compleet is zonder voeten, handen, borstkas of hoofd, zo is een maatschappij zonder Brahmans, Kshatriya’s Vaishya’s of Shudra’s ook incompleet. We zijn allemaal even hard nodig en moeten samenwerken om allemaal lang en gelukkig te kunnen leven. Als er ook maar slechts één van deze varna’s ontbreekt, het maakt niet uit welke, dan zal de maatschappij instorten. Dat is slechts een kwestie van tijd.

Brahmans zijn dus zeker nodig en door hen uit te sluiten, te discrimineren etcetera brengen Hindu’s zichzelf alleen maar in de problemen. Er zijn vaak pogingen gedaan Hindu’s te bekeren en zelfs Sanatan Dharm van de Aarde te vegen, maar het is wel dankzij deze Brahmans dat wij vandaag de dag Sanatan Dharm nog hebben. Dankzij hun inspanningen zijn wij nu nog in staat Sanatan Dharm te volgen.

Ondanks alles dat Brahmans hebben gedaan voor hun Dharm en hun volk, worden zij toch van alle kanten beledigd en nog steeds werken zij keihard voor het welzijn van die mensen die hen niet eens waarderen. Dit geeft juist aan hoeveel respect wij moeten hebben voor Brahmans en hoe dankbaar wij Bhagvaan moeten zijn dat er nog steeds Brahmans zijn op Aarde. Als zij er niet waren zou de toestand van het Hinduvolk nog triester zijn dan deze al is, want wij zouden niet zoveel kennis over Sanatan Dharm hebben als nu.

Brahmans zijn degenen die de zwaarste verantwoordelijkheden hebben aangezien het hun taak is om het volk vanuit de duisternis naar het licht te leiden. Al sinds het ontstaan van de mensheid doen zij dit en ze doen het ook goed, ondanks dat tijden steeds zwaarder worden voor hen. Het allerergste is dat juist die mensen voor wie zij zo hard werken degenen zijn die al hun werk teniet doen en het hen alleen maar moeilijker maken. Brahmans hebben zoveel gedaan voor ons, laten wij nu eens iets terugdoen voor hen.

Kali Yug

Vandaag de dag leven wij in een moderne tijd. Een moderne tijd waarin alles met de dag steeds slechter wordt, vooral voor ons Hindustanen. De tijd waarin wij nu leven is de Kali Yug en het is bekend dat dit het slechtste tijdperk is van de vier die wij kennen. In Kali Yug wordt van alles geacht fout te gaan, dat is tenminste hoe men denkt. Maar het is zwak om de schuld te geven aan Kali Yug, want wij kunnen van alles zelf bepalen met onze handelingen. In Kali Yug zijn er veel verleidingen en dat maakt van alles moeilijk, maar het is niet onmogelijk. Dat het steeds slechter gaat met de wereld is dus niet te wijten aan Kali Yug, maar aan ons.

Het gaat niet alleen slecht met de wereld, maar ook met het Hinduvolk gaat het slecht en een verbetering zal er alleen aankomen als wij daadwerkelijk daar bewust voor kiezen. Het aantal Pandits daarentegen stijgt exponentieel, als paddestoelen schieten ze uit de grond, maar toch gaat het niet beter met het volk. Dat zegt veel over deze Pandits die ervoor zouden moeten zorgen dat het juist beter gaat met het volk.

De hoofdreden dat het zo slecht gaat, is dat Hindustanen de regels niet volgen. Is dat te wijten aan Kali Yug of kiezen zij er zelf voor? Ondanks dat zij de regels niet volgen noemen zij zich toch Hindustaan of Hindu, iets waar we zeker vraagtekens bij kunnen zetten.

Hindustanen klagen over van alles, maar nemen daarna geen actie. Misschien denken ze dat alles vanzelf goedkomt, maar niks gaat vanzelf. Als je geen moeite doet om naar de kraan te lopen en iets te drinken, zal je dorst niet gelest worden. Doe moeite om van alles goed te krijgen in plaats van alleen maar klagen.

Een ander deel van dit probleem is dat Hindustanen slechts een deel van de regels volgen. Wat in hun straatje past, nemen ze over en wat ze niet leuk vinden laten ze lekker weg. Ze volgen dus slechts een deel van Sanatan Dharm, maar noemen zich een echte Sanatan Dharmi. Is dit ook te wijten aan Kali Yug?

Het wordt nog erger: behalve dat dingen worden weggelaten, zijn er ook dingen die worden toegevoegd en de woorden van Bhagvaan worden ook nog eens verdraaid. Op deze manier is het mogelijk “Bhagvaans” woorden te gebruiken wanneer het deze mensen goed uitkomt. Voorqal mensen die recentelijk “Pandit” zijn geworden is dit aan te rekenen, want zij gedragen zich precies zo. Van een Pandit verwacht je dat hij de woorden van Bhagvaan neemt zoals ze zijn, maar nee, ook deze figuren verdraaien Zijn woorden en leren dat aan het volk. Is dit ook te wijten aan Kali Yug?

Het gevolg hiervan is dat er meerdere “Sanatan Dharms” op Aarde zijn, want iedereen volgt zijn eigen ding en dat terwijl iedere keer dat Bhagvaan op Aarde is gekomen Hij ons hetzelfde heeft geleerd. Er is dus in werkelijkheid maar één echte Sanatan Dharm.

Toch steekt de wereld nu zo in elkaar dat Hindu's vaak iets anders volgen dan hun buurman. Het was allang bekend in vroeger tijden dat dit zou gebeuren en om dit te voorkomen hebben vele mensen hun leven opgeofferd. Dat Kali Yug eraan zat te komen was onvermijdelijk, maar hoe slecht alles zal zijn is in onze handen.