Voor wie kies je: jezelf of je kind?

Stel je voor: een doodgewoon gezin bestaande uit een moeder, vader en kinderen. Nu wordt de situatie complexer: de vader blijkt hiv te hebben en na tests blijken de moeder en kinderen niet besmet.

Een horrorscenario uiteraard, want hoe ga je hiermee om? Omwille van de kinderen besluiten vader en moeder bij elkaar te blijven op voorwaarde dat er geen gemeenschap meer plaatsvindt. Een hele nobele beslissing, want duidelijk is hier dat het belang van de kinderen voorop staat.

Later vindt er een routinecontrole plaats en dan blijkt dat de moeder toch ook aan hiv lijdt en dus hiermee mogelijk aan aids zal komen te lijden. Wanneer de moeder de vader ermee confronteert, blijkt dat de vader de moeder tweemaal heeft geprikt met een naald waar zijn eigen bloed aan zat.

Bovenstaande is schrikwekkend, maar helaas is dit de realiteit. In Nieuw Zeeland heeft bovenstaande letterlijk plaatsgevonden en dit is typisch een voorbeeld van iemand die alleen voor zichzelf leeft en alleen om zichzelf geeft. Als vader zijnde wil je het beste voor je kinderen, je wil een goede vader zijn en lang leven zodat je er kan zijn voor je kinderen wanneer ze je nodig hebben. Dan blijk je aan hiv te lijden, hoeft ook niet per se jouw fout te zijn, en bestaat de kans dat je zal komen te overlijden aan aids. Wanneer weet niemand, maar er bestaat een reële kans dat je er binnen de kortste keren niet meer bent.

Gelukkig hebben kinderen twee ouders en lijdt de moeder niet aan hiv. Wat er ook gebeurt, zij zal tenminste in staat zijn om voor jouw kinderen te zorgen en als vader zijnde moet je dat koesteren. Als jij er niet meer bent, hebben je kinderen toch nog iemand om terug te vallen. Maar omdat jij wil ontneem je je kinderen zelfs deze kans, want jij wil dat je vrouw hetzelfde als jou is en nooit bij jou weg zal gaan.

Deze vader gunt zijn kinderen geen kans op een leven met hun moeder, anders zou hij zijn vrouw niet volgespoten hebben met zijn bloed. De enige persoon aan wie hij dacht is hijzelf. Zijn mensen tegenwoordig zo zielig dat ze niet eens meer het beste voor hebben met hun bloedeigen kinderen?

Is deze man zo diep gezonken dat hij eigenlijk geen man meer is, maar gewoon een kuddedier? Is hij zodanig aangetast dat hij afhankelijk is van een ander? Is zijn vrouw een of andere drug voor hem dat hij haar voor altijd bij zich moet hebben? Zo handelen volgens instincten en daarna niet verder denken is niets anders dan dierlijk gedrag, die leven ook voor genot en gemak en als zij soortgenoten daarbij pijn doen, dan pech.

Het probleem is nog groter eigenlijk, want vader gaat nu het gevang in en wat als moederlief nu overlijdt? Dan moeten de kinderen waarschijnlijk naar een pleeggezin, en alhoewel er best goede pleeggezinnen zullen zijn, is de situatie daar ook niet altijd optimaal.

Dit wijst hoe diep mensen zijn gevallen. Voor ons eigen genot zijn we bereid anderen letterlijk de dood in te jagen, terwijl weer anderen de dupe zullen worden hiervan. Het kan mensen allemaal niets meer schelen. Ikke, ikke, ikke en me kind kan stikke!
Zulke zwakkelingen dragen alleen maar bij aan de ondergang van de mensheid.