Zonen als diamant

Wanneer Hindustanen kiezen om kinderen te krijgen, hebben ze liever een zoon. Ze denken aan het voortbestaan van hun familie en dat moet via die zoon. Waar ze niet bij nadenken is dat daarvoor ook een dochter nodig is, niet die van hen, en als iedereen dus zo zou denken zou niemands familie voortbestaan.

Het is niet altijd zo dat ze per se geen dochter willen, maar de zoon heeft een voorkeur. Ze hebben ook liever dat het eerste kind een zoon is en logisch, dan kan de grote broer letten op alle anderen. Het allerbelangrijkste is natuurlijk een gezond kind en het eerlijkste is om een jongen en een meisje te hebben. Voor jouw familie en die van een ander, maar helaas kun je niet alles beïnvloeden.

Hindustanen zijn vaak erg trots wanneer ze een zoon hebben. Dat zie je aan hoe er met het kind wordt omgegaan. Overdreven “dulaar”. Alsof het hebben van zoon een garantie is dat het goed zal gaan met de familie.

Ook naarmate die jongen ouder wordt, blijft hij een bevoorrechte positie houden in de ogen van die ouders en dochters zullen dat zeker merken. Ze zien dat die zoon als een diamant wordt behandeld. Hij mag geen enkel schrammetje oplopen, hij mag dus niet vechten, ook niet als de familie wordt bedreigd, want hij is de enige zoon en stel dat ie doodgaat? Daar staat tegenover dat de meisjes keihard moeten werken. Hij mag gaan en staan waar hij wil en zij moeten thuis blijven om het huishouden te doen.

Natuurlijk is er verschil tussen de plichten en verantwoordelijkheden van man en vrouw, maar dat betekent niet dat je die jongen niets bij moet brengen en alles voor hem moet doen. Hoe gaat hij leren op zijn eigen benen te staan? Hoe gaat hij leren om een man te zijn? Mannen van 30 die vragen of de boormachine recht of schuin gehouden moet worden hij het boren of mannen van 20 die hun brood belegd krijgen, zijn hier een uitermate goed voorbeeld van.

Dit brengt ons tot het verschil in de opvoeding van jongens en meisjes. De een heeft alle vrijheid en de ander niet. De een heeft ook meer bescherming nodig dan de ander, maar dit betekent dus dat je een dochter hebt die als Assepoester wordt behandeld en een zoon die niet weet hoe hij moet werken. En die dag dat hij er alleen voor staat, gaat hij niet eens kunnen koken, want elke keer als hij de keuken inging om te leren koken werd hij eruit getrapt. Alleen die dochter moest het leren. Zelfs voor overleven is hij dan dus afhankelijk en afhankelijk zijn is het ergste wat je kan zijn als man.

Misbruik door arme Hindustanen

Voordat Navratri begon luisterde ik naar een podcast van Bill Cunningham, een Amerikaanse radiopresentator. Hij had een vaste beller aan de lijn en was in een discussie met deze vrouw verwikkeld. Het ging om de slechte Amerikaanse economische situatie en hij zei dat hij het zat was om te moeten betalen voor arme Amerikanen die een mobiele telefoon willen. Hij betaalt daar natuurlijk indirect voor via belastingen en dergelijke en heeft die man ongelijk?

In diezelfde paar dagen dat ik deze uitspraak hoorde, was ik bezig het een en ander uit te zoeken over verzekeringen en toen stuitte ik op het solidariteitsbeginsel dat wij in Nederland kennen. Dat betekent dat werkende mensen meebetalen aan de kosten die de overheid maakt voor onder andere bejaarden, werkelozen en arbeidsongeschikten. De werkelijke ziektekosten die worden gemaakt, bijvoorbeeld bij een ziekenhuisopname, zijn natuurlijk vele malen hoger dan wat aan de patiënt wordt doorberekend en dus wordt dit vanuit de overheid gefinancierd.

Ik begon toen een link te leggen tussen die uitspraak en dat zaken door de overheid worden gefinancierd. Dat kennen we namelijk ook hier in Nederland en de belastinggelden worden voor van alles gebruikt zonder dat de belastingbetaler daar inspraak op heeft.

Het is opvallend hoe Hindustanen zich in dit land gedragen, vooral wanneer ze arm zijn. Als ze een beetje geld hebben beginnen ze gelijk van alles te kopen. Duur huis, dure meubels, dure tv, die “Biggie Mang Waggie” natuurlijk en noem maar op. Ze willen laten zien dat ze rijk zijn, want ze zijn dat niet en natuurlijk willen ze status hebben. Echter kunnen ze dit alles niet betalen dus plunderen ze de rekeningen van hun kinderen. Dat is niet genoeg dus nemen ze nog een extra lening erbij. En als ze krap zitten tja, dan moeten de kinderen ook maar een steentje bijdragen bij het aflossen.

Dat deze mensen dit doen, is helemaal hun eigen zaak. Maar wanneer ze ziek worden en die kosten worden betaald van mijn belastinggeld is het ook mijn zaak en dus eigenlijk die van ons allemaal. Deze mensen geven geld uit als water en houden geen rekening met plotselinge kosten, bijvoorbeeld wanneer iemand ziek wordt. Nu hebben ze geluk want het wordt hier allemaal betaald voor je, maar als dat niet zo zou zijn dan zouden ze het voelen. De hardwerkende man is dan weer de pineut. Deze mensen hebben een privilege waar ze gebruik van mogen maken, daar moeten ze dan ook wel verantwoordelijk mee omgaan.

Ik ben niet tegen het solidariteitsbeginsel. Sterker nog ik vind dat bejaarden, arbeidsongeschikten en minder bedeelden best een helpende hand mogen krijgen, maar dan moeten ze het wel verdienen en hier geen misbruik van maken.

Christelijke genezers

We kennen allemaal wel van die Christelijke programma’s, waarbij een zogenaamde genezer rondloopt en daar mensen slaat, duwt, uitscheld, geesten verdrijft en weet ik allemaal wat nog meer doet. Altijd zien we dat de persoon die ziek is beter wordt. “Dat is een geweldige dokter!” Tenminste dat denk je dan en daar ga je naartoe.

Ook een heleboel Hindustanen zien soort dingen, denken niet na, geloven er gewoon in
en gaan naar zulke genezers toe. Ze geloven dat zulke personen de meest erge ziektes kunnen genezen en dus ook dat hun problemen als sneeuw voor de zon zullen verdwijnen.

Het is heel erg om te zien dat hordes Hindustanen als een kip zonder kop hierop aflopen. Mensen van wie je zou zeggen dat ze een behoorlijke mate van intelligentie hebben omdat ze Sanatan Dharm volgen, gebruiken dit intellect niet. Ervan uitgaande dat ze dat hebben tenminste. Want daaraan mag je zeker wel gaan twijfelen als ze afgaan op wat de televisie hen wijst.

Deze Hindustanen gaan dus daarnaartoe en ze worden ingepakt met mooie woorden. Die genezers en hun mensen, want ze werken natuurlijk niet alleen, laten die Hindustanen denken dat hun problemen opgelost zijn door middel van hersenspoeling en dergelijke en dan worden die Hindustanen automatisch Christen. Ze laten alles achter waarvan ze weten dat het goed is, alles wat ze hun hele leven hebben gedaan. Na een tijdje komen ze erachter dat hun problemen nog steeds niet zijn opgelost, maar ze zijn dan te trots en te koppig om terug te keren naar Sanatan Dharm dat ze echt naar Bhagvaan zal brengen.

Als je een probleem hebt, dan zal het aannemen van een bepaalde cultuur dat probleem niet oplossen. Ook al worden bepaalde dingen in het Christendom niet geloofd, die wij wel kennen in Sanatan Dharm, dat betekent niet dat ze niet bestaan.

En over die mensen in een rolstoel die opstaan: de Britse Oxford University heeft onderzoek gepleegd waaruit is gebleken dat mensen die in God geloven meer pijn kunnen verdragen. Dus ik geloof wel dat iemand die slecht ter been is en in een rolstoel zit, kan opstaan en zelfs een rondje kan lopen.... voor een paar minuten totdat de camera niet meer op hem is gericht.