Vandaag was ik aanwezig bij de presentatie van het boek "Surinamers in de polder" geschreven door Harry van Bommel. In zijn verhaal over het boek en de achtergronden daarvan vroeg hij naar reacties, ervaringen en meningen van mensen.
Een heer bracht het slavernijverleden van Nederland ter sprake. Terwijl deze meneer zijn verhaal deed, kon ik de pijn en emotie aflezen van zijn gezicht. Het was duidelijk dat hij jaren na dato nog steeds heel diep is geraakt, ondanks dat hij de gruwelijkheden niet zelf aan den lijve heeft ondervonden.
De contractarbeiders of Hindoestanen hebben het ook niet makkelijk gehad in Suriname. Wie van beide groepen het erger heeft gehad, interesseert mij niet en ik denk ook niet dat dat belangrijk is. Beide groepen hebben geleden.
Echter heb ik nooit een Hindoestaan op diezelfde manier horen praten over het verleden, waarmee ik overigens niet wil zeggen dat het niet gebeurt. Ik, als een van hun vele nazaten, voel die pijn totaal niet.
Waardoor dit verschil komt, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat deze meneer een pijn voelt, een honderden jaren oude pijn die generatie op generatie door is gegeven naar het heden. Voor mij geeft dit aan dat negativiteit en emoties zoals verdriet, woede, haat etc. overdraagbaar zijn naar anderen en het overdragen van negativiteit kost geen enkele moeite, dus dat gaat lekker vanzelf. Negativiteit vernietigt zo niet alleen het leven van degene die echt zelf heeft moeten lijden, maar ook de levens van naasten en (verre) nakomelingen.
Bovenstaande is een slechts een voorbeeld, maar er bestaan blijkbaar problemen die zich pas jaren of zelfs generaties later manifesteren. Zolang je er niets aan doet, worden de problemen met de tijd erger. Hoe je ze moet oplossen kan ik niet vertellen, maar als je er niets aan doet zullen de problemen nog generaties lang blijven bestaan en zal de familielijn de gevolgen ondervinden.
Een heer bracht het slavernijverleden van Nederland ter sprake. Terwijl deze meneer zijn verhaal deed, kon ik de pijn en emotie aflezen van zijn gezicht. Het was duidelijk dat hij jaren na dato nog steeds heel diep is geraakt, ondanks dat hij de gruwelijkheden niet zelf aan den lijve heeft ondervonden.
De contractarbeiders of Hindoestanen hebben het ook niet makkelijk gehad in Suriname. Wie van beide groepen het erger heeft gehad, interesseert mij niet en ik denk ook niet dat dat belangrijk is. Beide groepen hebben geleden.
Echter heb ik nooit een Hindoestaan op diezelfde manier horen praten over het verleden, waarmee ik overigens niet wil zeggen dat het niet gebeurt. Ik, als een van hun vele nazaten, voel die pijn totaal niet.
Waardoor dit verschil komt, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat deze meneer een pijn voelt, een honderden jaren oude pijn die generatie op generatie door is gegeven naar het heden. Voor mij geeft dit aan dat negativiteit en emoties zoals verdriet, woede, haat etc. overdraagbaar zijn naar anderen en het overdragen van negativiteit kost geen enkele moeite, dus dat gaat lekker vanzelf. Negativiteit vernietigt zo niet alleen het leven van degene die echt zelf heeft moeten lijden, maar ook de levens van naasten en (verre) nakomelingen.
Bovenstaande is een slechts een voorbeeld, maar er bestaan blijkbaar problemen die zich pas jaren of zelfs generaties later manifesteren. Zolang je er niets aan doet, worden de problemen met de tijd erger. Hoe je ze moet oplossen kan ik niet vertellen, maar als je er niets aan doet zullen de problemen nog generaties lang blijven bestaan en zal de familielijn de gevolgen ondervinden.
