Toen ik na zo'n beetje drie kwart jaar werken hoorde dat mijn contract niet verlengd zou worden, was ik letterlijk sprakeloos. Ik sprak er wel over met collega's, maar veel had ik er niet over te zeggen. Ze zeiden tegen me dat ik best mocht zeggen dat het 'kut' was, maar ik had daar geen behoefte aan.
Diezelfde avond It really hit me. Toen pas voelde ik het dat ik geen baan meer zou hebben en bedacht ik me dat ik wat goeds had, zou ik dat elders ook krijgen? Ik had flexibiliteit, een auto en verdiende redelijk. Maar als dit de eerste dingen zijn waar je aan denkt, is het dan echt zo erg om je baan te verliezen?
Nee, waarschijnlijk niet en bij mij was dit zeker niet het geval. Ik had wel leuke, gezellige collega's die altijd open stonden om te helpen, maar ik vond het werk niet leuk. In de praktijk was ik meer een programmeur dan consultant, iets wat ik heb geaccepteerd maar eigenlijk helemaal niet wilde .
Dus ik accepteerde dat mijn contract niet verlengd werd en besloot vooruit te kijken. Ik had al wat vacatures bekeken nadat ik hoorde dat het voor mij was afgelopen, maar de volgende ochtend ging ik serieus op zoek naar vacatures.
Niet heel veel later bedacht ik me dat het goed was dat mijn contract niet werd verlengd. Daardoor gingen mijn ogen open en was ik gedwongen iets te doen aan de situatie waarin ik niet happy was met mijn werk. Dus Blessing in disguise.
En ga dan maar eens na hoe vaak dingen zijn gebeurd in het leven die uiteindelijk, wellicht pas na jaren, goed zijn uitgepakt...
Diezelfde avond It really hit me. Toen pas voelde ik het dat ik geen baan meer zou hebben en bedacht ik me dat ik wat goeds had, zou ik dat elders ook krijgen? Ik had flexibiliteit, een auto en verdiende redelijk. Maar als dit de eerste dingen zijn waar je aan denkt, is het dan echt zo erg om je baan te verliezen?
Nee, waarschijnlijk niet en bij mij was dit zeker niet het geval. Ik had wel leuke, gezellige collega's die altijd open stonden om te helpen, maar ik vond het werk niet leuk. In de praktijk was ik meer een programmeur dan consultant, iets wat ik heb geaccepteerd maar eigenlijk helemaal niet wilde .
Dus ik accepteerde dat mijn contract niet verlengd werd en besloot vooruit te kijken. Ik had al wat vacatures bekeken nadat ik hoorde dat het voor mij was afgelopen, maar de volgende ochtend ging ik serieus op zoek naar vacatures.
Niet heel veel later bedacht ik me dat het goed was dat mijn contract niet werd verlengd. Daardoor gingen mijn ogen open en was ik gedwongen iets te doen aan de situatie waarin ik niet happy was met mijn werk. Dus Blessing in disguise.
En ga dan maar eens na hoe vaak dingen zijn gebeurd in het leven die uiteindelijk, wellicht pas na jaren, goed zijn uitgepakt...
No comments:
Post a Comment